Μια μαμά που θα θαυμάζω!

Ετικέτες

image

Πριν λίγες μέρες, το πρωί, ήταν η γιορτή λήξης του νηπιαγωγείου του γιου μου. Περάσαμε όλοι πολύ όμορφα. Όμως πολύ λίγο αφότου γυρίσαμε σπίτι, ο Χ. ήταν πολύ γκρινιάρης, φώναζε κι έκλαιγε χωρίς ιδιαίτερη αφορμή, κάνοντας φανερό πόσο τεντωμένα ήταν τα νεύρα του… Ήμουν ούτως ή άλλως κι εγώ κουρασμένη, κι αυτή η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη και ψυχοφθόρα. Ταυτόχρονα όμως ήταν και πάρα πολύ κατανοητή! Γι’ αυτό λοιπόν έκανα αυτό για το οποίο είμαι τώρα περήφανη: αγκαλίτσες και δημιουργική απασχόληση! Παίξαμε πολύ μαζί και πειραματιστήκαμε με διάφορα! Φτιάξαμε μέδουσα «ζωντανή» σε νερό, έναν αυλό του Πάνα με καλαμάκια και με αφορμή αυτά τα δύο είδαμε πώς το μήκος απ’ το καλαμάκι αλλάζει τη νότα, καθώς το φυσάμε, και είδαμε στην πράξη τί νέο χρώμα δίνουν τα βασικά χρώματα όταν αναμειχθούν. Νεράκι, χρώματα ζαχαροπλαστικής και voila!

Πού θέλω να καταλήξω… Κούραση και γκρίνια εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας κι ένα ζωντανό παιδάκι, αλλά μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια…, εμφανίστηκε και πάλι! Κι αυτό χάρη στην υπομονή κ την εφευρετικότητα μου! Όποιος με ξέρει λίγο παραπάνω, ξέρει πως δεν θέλω να περιαυτολογήσω. Σπάνια μιλώ με καλά λόγια για τον εαυτό μου… Όμως αυτή ήταν μια συμπεριφορά που θαυμάζω  και γι’ αυτό την επισημαίνω – πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μου! Και θέλω αυτό το καλοκαίρι να γίνω μια τέτοια μαμά – μια μαμά που θα θαυμάζω!!!

Λήψη 24 – της φθοράς…

Ετικέτες

,

image

Κάθεται απέναντί μου κι είναι τοίχος – τοίχος αδιαπέραστος. Ακίνητη, με τα μαύρα της γυαλιά, χωρίς μια έκφραση στο πρόσωπό της, ούτε κίνηση στα δάχτυλά της, να μαρτυράει οτι ζει κι αναπνέει. Είναι η πρωινή ώρα; μήπως κοιμάται; ή μήπως είναι ακίνητη και η ψυχή της; παγωμένη, σοκαρισμένη, μπρος σε κάποια αναπάντεχη συμφορά; σταματημένη η ζωή της, άδεια, πλημμυρισμένη από ένα πρωτόγνωρο πένθος;;; Την ακολουθεί η σκέψη μου, ενώ αυτή έχει ήδη φύγει. Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι βιώνουν τέτοια συναισθήματα, άγνωστα ακόμη σε μένα, αλλά τόσο δυνατά που δεν μπορώ παρά να τα συλλογίζομαι. Μπαίνω στη θέση τους άθελά μου, (μόνο κ μόνο) γιατί είμαι άνθρωπος κι αναγνωρίζω τη φθαρτότητα της φύσης μας, τον πόνο, κι ενίοτε την απόγνωση και το κενό…

Για ένα χαμόγελο…

xamogelo.jpg

Μα πόσο ωραίο είναι να έχει το παιδί σου μια δασκάλα πάντα  χαμογελαστή! Κι όχι ψεύτικα χαμογελαστή, αλλά ειλικρινά, να γελούν και τα μάτια της! Τη συνάντησα χτες τυχαία στο σούπερ μάρκετ, και μόνο χαρά μού έδωσε αυτό το συναπάντημα! Πέραν του οτι είναι καλή δασκάλα, οτι αγαπά αυτό που κάνει κι οτι ενδιαφέρεται για το παιδί σου, πράγματα εννοείται πολύ σημαντικά (κι όχι αυτονόητα), εγώ τώρα εμμένω σ’ αυτό το πολύ όμορφο χαρακτηριστικό της: το χαμόγελο! Τη βλέπεις έτσι γελαστή και αγαλλιάζεις, ανοίγει η καρδιά σου! Σου φτιάχνει τη μέρα!

Μ’ αρέσουν πολύ οι χαμογελαστοί άνθρωποι – αποπνέουν μια κατάφαση της ζωής, που για μένα είναι ζητούμενη! Εννοείται οτι δε μιλώ για επιπολαιότητα, απερισκεψία, ηλιθιότητα, αλλά για μια μακαριότητα και μια ξεγνοιασιά που προέρχεται από αποδοχή κ κατάφαση της ζωής!

Δεν τη γνωρίζω δυστυχώς πιο προσωπικά την κ. Κ για να ξέρω αν όντως έχει τέτοια ψυχοσύνθεση, κοσμοθεωρία. Αλλά είναι αυτό που μου γεννούν οι χαμογελαστοί άνθρωποι και θα ήθελα να ανήκει κι αυτή σ’ αυτή την κατηγορία…

Το καινούριο φουστάνι (Λήψη 23)

Ετικέτες

imageΚαμαρώνει φορώντας το καινούριο της φουστάνι… Δείχνει ικανοποιημένη και χαρούμενη. Σχεδόν γεμάτη! Μα τόση χαρά για ένα φουστάνι;!

Σχεδόν κανείς δεν μπορεί να φανταστεί οτι αυτό είναι το πρώτο φουστάνι που έφτιαξε η ίδια – με τα χεράκια της, με την υπομονή της, με το μεράκι της και τον ενθουσιασμό της! Και τώρα το χαμόγελο της κουβαλά όλον τον κόπο, όλες τις ώρες δουλειάς κι όλα τα όνειρά της για μελλοντικές δουλειές…! Συνέχεια ανάγνωσης

Ο ακορντεονίστας του μετρό! (Λήψη 22)

Ετικέτες

image

Ο ακορντεονίστας του μετρό έχει μια δεξιοτεχνία. Δεν παίζει δυο ακόρντα ίσα να μας πείσει οτι παίζει. Μια κυρία του δίνει τον «οβολό» της. Εκτίμησε ίσως το ταλέντο του.
Συνεχίζει τώρα την ανάγνωση του βιβλίου της. Είναι γύρω στα 60, με γκρίζα μαλλιά, άβαφα. Το εκτιμώ. Προσεγμένη γενικά, χωρίς κάτι κραυγαλέο. Το εκτιμώ επίσης.

Λίγο παραπέρα μια κοπέλα, γύρω στα 40, αλλά με εναλλακτικό στυλ και γυμνασμένο σώμα που τη δείχνει αρκετά μικρότερη, ακουμπά τη ράχη της στο βαγόνι, όρθια, και βγάζει το βελονάκι της να πλέξει ένα σκουφάκι. Εικόνα όχι συνηθισμένη, που μου αρέσει πολύ! Αυτοί οι άνθρωποι με το «εναλλακτικό» στυλ, είναι αυτοί που δεν ντρέπονται κιόλας να κάνουν κάτι τέτοιο. Τους το αναγνωρίζω και το ζηλεύω! Εγώ ειμαι γιαλαντζί εναλλακτική, γί´ αυτό και δεν έχω το απαιτούμενο θάρρος. Μία ισορροπία πρέπει να υπάρχει μεταξύ του θάρρους να εκφράζεσαι και του σεβασμού της κοινής γνώμης. Οποιοδήποτε άκρο είναι για μένα απευκταίο.

Πηγαίνω δουλειά. Για άλλη μια φορά καθυστερημένη. Τα πόδια μου τρέμουν. Μάλλον φταίει ο πρωινός καφές. Όταν δεν πιω, δεν ανοίγουν τα μάτια μου μες στο μετρό κι αυτό με κουράζει πολύ. Στα πάντα λοιπόν χρειάζεται ισορροπία – ακόμα και στον καφέ!

…Όχι γκρίνια – όχι μιζέρια!

Never give up!

Ο εσωτερικός εχθρός

VASSILIS ARGYRIADIS

pegasus_LARGE_t_242261_54492775 πηγή: thetravelbook.gr

Ο γιος μου είναι πεντέμιση ετών. Στο νηπιαγωγείο. Τη Μεγάλη Παρασκευή, στην ακολουθία του επιταφίου, τον είχα στον ναό, κατάχαμα καθισμένο σε μια γωνιά, μαζί με τη μικρή του αδερφή, να ζωγραφίζει σε κάτι μπλοκ που τους είχαμε δώσει. Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα εκείνου του πανέμορφου «Δος μοι τούτον τον ξένον». Οι ψάλτες το έψαλλαν ως εξής: ο ένας κανοναρχούσε τους στίχους σε νεοελληνική μετάφραση κι ο άλλος τους έψελνε στην αρχαία. «Δώσε μου εκείνο τον ξένο…».

Λίγο μετά βγήκαμε για την περιφορά. Η διαδρομή ήταν μεγάλη, τα παιδιά κουράστηκαν, νύσταξαν. Γυρίσαμε στην Εκκλησία κατά τις δέκα το βράδυ. Εκεί απέξω στα σκαλιά, ο ιερέας διάβασε και πάλι σε νεοελληνική μετάφραση (μια εξαιρετική μετάφραση) την προφητεία του Ιεζεκιήλ, για την κοιλάδα των ξηρών οστών. Σ’ αυτές τις δύο μόνο στιγμές παρεισέφρυσε η Νεοελληνική στη συγκεκριμένη λατρευτική περίσταση.

Την επόμενη μέρα, το μεσημέρι, ο γιος μου ζωγράφιζε πάλι…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 670 επιπλέον λέξεις

Σαπίλα ή αλάτι;

Είναι τόσο σημαντικό που δε θα μπορούσα να μην το αναδημοσιεύσω! Μακάρι κι άλλοι να σκέφτονται έτσι…

VASSILIS ARGYRIADIS

ΑμβρόσιοςΣπάνια επικαλούμαι τη θεολογική μου ιδιότητα. Δεν μου αρέσει να λέω ότι είμαι θεολόγος. Όχι γιατί δεν τιμώ τη θεολογία – το αντίθετο, την τιμώ τόσο, ώστε να μην την ευτελίζω ασύνετα πλάι στο όνομά μου. Και δεν είναι ότι μου αρέσουν εκείνα τα ευσεβοφανή που λένε διάφοροι συνάδελφοι ότι «μόνο ο Ευαγγελιστής Ιωάννης κι ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός ήταν “θεολόγοι” (άντε κι ο Άγιος Συμεών…), όχι εμείς». Προσωπικά, αρνούμαι να αυτοπροσδιορίζομαι θεολόγος, διότι ο Θεός με αξίωσε να γνωρίσω πραγματικούς θεολόγους της εποχής μας, με γνώση και σπουδή, με διάκριση και κύρος, ανθρώπους που έχουν μελετήσει τη Βίβλο και την πατερική παράδοση κι έχουν μάθει να διακρίνουν την ουσία από το περίβλημά της.

Όμως, ας μου επιτραπεί τούτη την ώρα να επικαλεστώ τη θεολογική μου ιδιότητα, αν και, εν προκειμένω, η απλή ιδιότητα του χριστιανού μπορεί και να επαρκεί για ό,τι θέλω να πω. Δείτε, παρακαλώ, το εξής βιντεάκι (από το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 616 επιπλέον λέξεις

Ο γιος μου συνεπιβάτης…

Ετικέτες

, ,

μάτια

   Υπάρχουν άνθρωποι που αμέσως μπορούν να συνδεθούν με ένα παιδί. Το παιδί εντός τους βρίσκει αμέσως ένα φίλο… Νιώθουν συγκίνηση, χαρά, θαυμασμό μπρος στην παιδική αθωότητα, μπροστά στα όμορφα παιδικά μάτια που κοιτούν τα πάντα, ρωτούν, μαθαίνουν, μιλάνε και κινούνται σα να μην υπάρχει κανείς γύρω τους!

   Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις, ο γιος μου μες στο μετρό κι οι αντιδράσεις των συνεπιβατών μας… Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι μαλακοί, που ένα παιδί δίπλα τους, κάτι κινεί εντός τους. Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που δε δίνουν σημασία στην παρουσία του κι αδιαφορούν. Είναι απλά κουρασμένοι; είναι βυθισμένοι στις σκέψεις, στα προβλήματά τους; έχουν τόσο σκληρύνει απ’ τις συνθήκες της ζωής;;; δεν τους κακίζω – καθόλου! Απλά λυπάμαι που η Ζωή και η Χαρά μπροστά τους ολοζώντανες, δεν μπορούν ούτε καν στιγμιαία να τους αναζωογονήσουν, να τους δώσουν μια έστω μικρή ελπίδα για το μέλλον της ζωής…

   Εγώ πάντως προσπαθώ να βλέπω ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον μέσα στην καλοσύνη και τη χαρά των παιδιών μου. Και ξέρω πως αν κάτι αυτά καταφέρουν να αλλάξουν προς το καλύτερο, θα έχω βάλει κι εγώ, μέσω της ανατροφής τους, ένα μικρό λιθαράκι σ’ αυτή την αλλαγή!

Μακάρι!!!

Με αφορμή μια Κατερίνα…

Ετικέτες

2_1923

Να που σήμερα θέλω να ξαναγράψω. Καλό θα ήταν βέβαια να ήξερα και τί!
«Παίρνω λοιπόν μια κόλλα χαρτί» κι αρχίζω να καταγράφω λέξεις, συναισθήματα, εντυπώσεις – αφήνω τα χέρια μου να γίνουν κανάλι μεταξύ του μυαλού και της καρδιάς μου και του έξω κόσμου.

Αν κάτι θυμάμαι απ’ τη σημερινή μέρα με χαμόγελο είναι η Κατερίνα. Η Κατερινούλα είναι ένα γλυκύτατο μωράκι περίπου 7 μηνών, κόρη φίλων, που μου κάνει την τιμή να κάθεται στην αγκαλιά μου αγόγγυστα, κάθε φορά που έχω ανάγκη από λίγη μωρουδίλα… Με κοιτάζει πολύ προσεχτικά, με παρατηρεί, αγγίζει το πρόσωπό μου αναγνωριστικά αλλά και χαϊδευτικά και με σφίγγει με τα δαχτυλάκια της, όπου μπορεί. Νομίζω με εμπιστεύεται και χαίρομαι γι’ αυτό. Κι εγώ την αγαπώ! Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά είναι απ’ τα μωράκια που αγαπώ… Απ’ αυτές τις σταλίτσες που κάθε φορά που τις βλέπεις θέλεις να τις πάρεις αγκαλιά… Και πόσο ωραία νιώθω όταν την κρατώ, πόση χαρά μου δίνει!
Ναι, μ’ αρέσουν τα μικρά μωρά. Μ’ αρέσει η μικροσκοπική αγκαλιά τους. Μ’ αρέσει το πώς αφήνονται στα χέρια σου μ’ εμπιστοσύνη. Μ’ αρέσει το πώς η μάνα τους είναι γι’ αυτά το πάν. Πώς το στήθος της είναι γι’ αυτά η καλύτερη παρηγοριά…
Νιώθω τυχερή που έζησα κι εγώ με δυο μωρά. Νιώθω τυχερή που έχω φίλες που μου εμπιστεύονται τα δικά τους να τα κρατώ, έστω για λίγο. Υποθέτω οτι αυτό το αίσθημα, αυτή η ανεξήγητη χαρά που νιώθω σαν τα έχω αγκαλιά, είναι το θαύμα της μητρότητας… Και λέω δόξα τω Θεώ που το έζησα και λέω δόξα τω Θεώ που υπάρχει, γιατί χωρίς αυτή την ανεξήγητη εγγενή ορμή προς δημιουργία, η ανθρωπότητα σίγουρα δεν θα υπήρχε!

Να ζήσει η μικρή Κατερίνα, να ζήσουν κι όλα τα παιδιά του κόσμου! Μα να ‘ναι η ζωή τους μέσα στην αγάπη πλημμυρισμένη! Κι έτσι θα μεγαλώνουν οι χαρές και θα ωχριούν οι λύπες…
Ας μάθουμε να σκορπίζουμε την αγάπη! Ο καθένας όπως και όσο μπορεί! Γιατί μονάχα αυτό μας κάνει ανθρώπους και καθ’ ομοίωσιν θεούς!
Αμήν.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 51 ακόμα followers