Καλοκαιρινές βουτιές… στο παρελθόν!

Ετικέτες

 

Via pixabay

 

Πριν μια εβδομάδα ήρθε στο φαρμακείο μια παλιά μου συμμαθήτρια. Ήρθε επί τούτου για να με χαιρετήσει! 20 χρόνια είχα να τη δω και μάλιστα είμασταν μαζί από το νηπιαγωγείο!!! Χάρηκα που είδα στα μάτια της την ίδια ευγένεια, την ίδια καλοσύνη και γλυκύτητα που εξέπεμπαν και τότε… Μιλήσαμε αρκετά, θυμηθήκαμε τα παλιά, άλλους συμμαθητές, αστείες καταστάσεις…

Μου έδωσε μεγάλη χαρά αυτή η συνάντηση – όμως ταυτόχρονα βυθίστηκα και σ’ ένα παρελθόν που δεν ήθελα να «θυμηθώ». Δεν είναι τα παιδικά χρόνια πάντα ρόδινα. Και παρότι θεωρητικώς τα έχεις επεξεργαστεί, τα έχεις συζητήσει κλπ, ο πόνος δεν μπορεί να εκλείψει τελείως. Ούτε ο θυμός.

Κάθε βουτιά στο απώτερο παρελθόν αναμοχλεύει πολλά. Ποικίλα συναισθήματα αναδύονται, ως αποτέλεσμα ασυνείδητων διαδικασιών…

Δεν ξέρω τί να πω παρακάτω.

Δεν έχει μάλλον παρακάτω.

Advertisements

Της αϋπνίας… (Λήψη 32)

Ετικέτες

,

 

Η άυπνη μάνα.
Ο ορισμός. Μες στο μετρό, όρθια δίπλα σ’ ένα καρότσι, που μέσα του ζουζουνίζει η αιτία της αϋπνίας της…
Άϋπνη, κουρασμένη, αλλά μάχιμη. Μαζί κι ο άντρας της, σαφώς πιο ξεκούραστος…
Πού να πηγαίνουν πρωί πρωί;

Ένα μικρό καρέ συν-κοινωνίας.
Μικρό. Απλό καρέ.

Καλημέρα σας!

Για τον Σταύρο Φ.

Ετικέτες

,

 

Τον είδα στο μετρό, μετά από 20 χρόνια!
Παλιός συμμαθητής, φίλος,
– εντάξει, ίσως ήμουν και λιγάκι τσιμπημένη μαζί του!

Ήταν αυτός ο ίδιος; Δεν είμαι σίγουρη. Πέρασα πλάι του περπατώντας, τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν φευγαλέα. Αυτό το βλέμμα ήταν που μου τον θύμισε, η κατατομή του προσώπου του, η έκφρασή του. Θα μπορούσε λοιπόν να είναι όντως ο Σταύρος! Φορούσε κουστούμι. Θα μπορούσε να ‘ναι τραπεζικός ή δικηγόρος. Είχε την ίδια ευγένεια στο πρόσωπο με παλιά…

Θα ‘θελα να του μιλήσω, αλλά δεν το ‘κανα… Θα ‘θελα να μάθω τι κάνει, που βρίσκεται, πως περνά. Εάν δεν έχει αλλάξει τελείως, πιστεύω πως θα θελε να μάθει κι αυτός τα νέα μου. Κοίταζα πίσω, στην αποβάθρα, αλλά δεν μπόρεσα να τον διακρίνω ξανά…
Α, ρε Σταύρο… που είχαμε την ίδια αγάπη για τα Μαθηματικά και παίζαμε μαζί τους, «ερευνώντας»…
Ο Σταύρος με τα πολύ μακριά δάχτυλα…
Που ήταν πάντα μετρημένος…
Ήταν τότε που δεν ήξερα πώς να πλησιάσω στ’ αλήθεια έναν άνθρωπο. Που ήμουν φιλική και κοινωνική, αλλά όχι «ανοιχτή»…

Κρίμα που δε με αναγνώρισες…
Χάρηκα που σε είδα, ακόμα κι αν δεν μιλήσαμε.
Χάρηκα που σε «είδα», ακόμα κι αν δεν ήσουν τελικά εσύ!
Γεια σου, Σταύρο, και να ‘σαι καλά, όπου κι αν είσαι!

Πάντοτε χαίρετε!

Ετικέτες

, ,

                                              via juliastankova.com

Είμαι εδώ. Όλα είναι εδώ ξανά. Όπως πάντα. Οι πρωινοί άνθρωποι στο μετρό που πάνε στη δουλειά τους. Οι φοιτητές. Οι γιαγιάδες που πάνε στους γιατρούς. Οι προκλητικές διαφημίσεις κολλημένες στα διαχωριστικά τζάμια, που σου θυμίζουν το σεξ προκειμένου ν’ αγοράσεις ο,τιδήποτε άλλο.

Η ζωή κυλά όπως κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις. Υγιής ή άρρωστος, κεφάτος ή δύσθυμος. Η ζωή κυλά ανένδοτη. Καλό ή κακό αυτό; – Δεν υπάρχει καλό ή κακό. Είναι η φύση των πραγμάτων. Αποδέξου την. Δεν μπορείς να εξηγήσεις τα πάντα, δεν μπορείς να είσαι τέλεια. Μη διαπράττεις ύβρη. Αποδέξου την ταπεινή φύση σου, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Αν το κάνεις, θα ησυχάσεις και θα μπορέσεις πια να χαρείς… τη ζωή που, ναι, κυλά ανένδοτη, με ό,τι κουβαλά μαζί της…

Χαίρε! Αναστάσιμο χαίρε!

Κάποιος που ξεπερνά τη λογική, ξεπέρασε για χάρη σου και το τελευταίο όριο της φύσης σου, το θάνατο! Ο νους μου δεν το συλλαμβάνει. Ελπίζω να καταφέρει κάποτε να το δεχτεί με ταπείνωση η καρδιά μου.

Αναστάσιμο Χαίρετε λοιπόν!

Πάντοτε Χαίρετε!

Blooming sadness

Ετικέτες

, ,

Via pixabay

 

This is not a good day…
Μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα.
Είναι που η Μαριάννα αναπτύσσει ένα πανίσχυρο «θέλω» και ασκεί μια συνεχή ψυχολογική πίεση;
Είναι που πήρα σήμερα τη «Σχεδία» του μήνα και καταρρακώθηκα από ένα άρθρο της;
Είναι που είμαι καθ’ οδόν για τη δουλειά μου η οποία, παρά τις προσπάθειές μας, αποφέρει χρήματα μόνο σε εφορία, ΕΦΚΑ, λογαριασμούς κλπ;
Είναι που μόλις μπήκε στο μετρό ένας άνθρωπος, ο οποίος είπε πως είναι ψυχασθενής και πως πουλάει στυλούς για να μπορέσει να πληρώσει τη συμμετοχή στα φάρμακά του;!
Είναι που…
Είναι που…

Τόσοι και τόσοι λόγοι είναι που βαραίνουν την καρδιά μας,
Τόση και τόση υπομονή και προσπάθεια είναι που χρειάζεται για να τα βγάλει κανείς πέρα,
Τόση και τόση πίστη κι ελπίδα πρέπει κανείς να επιστρατεύσει για να δώσει νόημα στη ζωή,
Τόση και τόση προσοχή κι αγάπη χρειάζομαι εγώ, εσύ, ο καθένας μας για να μπορέσει να ανθίσει και να καρποφορήσει…

Λήψη 31 – της αναπάντεχης ανθρωπιάς…

Ετικέτες

, ,

Όταν η ανθρωπιά δε γνωρίζει έθνος

Όταν η καλοσύνη δε μετρά το βαθμό γνωριμίας

Όταν η συμπόνια δε σ’        αφήνει να μείνεις αμμέτοχος…

 

Τότε ακόμα κι αν είσαι στο μετρό, 9 η ώρα το πρωί, και ξαφνικά μια παντελώς άγνωστή σου κοπέλα βάλει τα κλάματα… σηκώνεσαι, πας κοντά της κι αρχίζεις να την παρηγορείς! Της μιλάς γλυκά, τη χαϊδεύεις και προσπαθείς να την ηρεμήσεις…

Ναι, έγινα μάρτυρας μιας τέτοιας σκηνής χτες! Στην αρχή υπήρχε αμηχανία και σοκ απ’ τον αφόρητο πόνο της κοπέλας… Όμως τελικά υπερίσχυσε ο θαυμασμός μου για την καλοσύνη αυτής της γυναίκας, που σηκώθηκε στιγμιαία να την παρηγορήσει…

Ναι, υπάρχουν άνθρωποι ακόμη! Σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα του κακού που διεισδύει στη ζωή μας, του πόνου, του θανάτου… ναι, ευτυχώς υπάρχουν Άνθρωποι!!!

 

Λήψη 30 – Ε, όχι και δολοφόνος!!!

Ετικέτες

Απέναντί μου στέκεται ένας άντρας που εκπέμπει κάτι αρρωστημένο. Όχι (άλλος) ένας ψυχαναγκαστικός τύπος, όπως λίγο πολύ όλοι μας, αλλά κάποιος που θα μπορούσε να ‘ναι serial killer – θα μπορούσε ακόμα και να κανιβαλλίζει τα θύματά του… Τόσο αρρωστημένη δείχνει η φυσιογνωμία του, το όλο του παρουσιαστικό!
Είναι αργά το βράδυ που γυρνώ με το μετρό κι η κούρασή μου μπορεί να πλάθει και λίγο(!) υπερβολικά σενάρια…
Όμως μόλις τον είδα, έκανα τέτοιες σκέψεις. Μα είπα στον εαυτό μου πως – όχι!, δε θα γράψεις τέτοια ιστορία! Από πού κι ως πού τοποθετείς αυτόν τον άνθρωπο, τελείως αυθαίρετα, σε τόσο δεινή θέση; Πώς μπορείς να του προσάψεις τέτοια χαρακτηριστικά;!
Και τον «άφησα».
Τον «προσπέρασα».
…Απλά φρόντισα να μη διασταυρωθούν τα βλέμματά μας για το υπόλοιπο της διαδρομής κι ευχήθηκα να μην κατέβουμε στην ίδια στάση…

 

ΥΓ1: Με μεγάλη μου έκπληξη συνειδητοποίησα, όταν ήθελα να αναρτήσω αυτή τη «λήψη», ότι έχει το ίδιο θέμα με την ακριβώς προηγούμενη! Πριν 1,5 μήνα δηλαδή περίπου, ο ίδιος τύπος ανθρώπου τράβηξε την προσοχή μου στο μετρό! Ίσως γιατί έχω πάντα μια ευαισθησία απέναντι στους ψυχικά διαταραγμένους ανθρώπους. Ομως και στις δυο περιπτώσεις το αίσθημα που κυριάρχησε ήταν ο φόβος κι όχι η συμπάθεια! Ενδιαφέρον… («Χμ… πείτε μου λίγο για τα παιδικά σας χρόνια…» 😉)

ΥΓ2: Ψάχνοντας να βρω κατάλληλη φωτογραφία για την ανάρτηση αυτή, είδα πολλές φωτογραφίες πραγματικών κατά συρροή δολοφόνων, προσπαθώντας να βρω αυτό το «κάτι» στο βλέμμα του χθεσινού μου συνεπιβάτη. Ήταν αρκετά σοκαριστικό το να κοιτάζω αληθινούς ανθρώπους που έχουν επανειλημμένα σκοτώσει άλλους ανθρώπους. Είτε λόγω διαστροφής, είτε λόγω παράνοιας, είτε λόγω επιβαρυμένου δικού τους παρελθόντος… Δεν άντεξα να χρησιμοποιήσω μια τέτοια φωτογραφία… Προτίμησα τον αγαπητό Sir Antony Hopkins, που στη «Σιωπή των αμνών» ενσάρκωνε τέλεια έναν τέτοιο χαρακτήρα… Ανατριχιαστικά πειστικός ο ίδιος, μου δίνει το βλέμμα που έψαχνα.

ΥΓ3: Καληνύχτα κι όνειρα γλυκά σας είπα;! 😜

Λήψη 29 – του παρανοϊκού επιβάτη!

Ετικέτες

img_0647Δεν έχεις νιώσει ποτέ πως φοβάσαι να κοιτάξεις στα μάτια κάποιον, επειδή σου φαίνεται επικίνδυνος, και δε θέλεις να τραβήξεις την προσοχή του;!
Σήμερα στο μετρό προχώρησα ένα βήμα παρακάτω: σκέφτηκα να γράψω μια «λήψη» για κάποιον που μου «έκανε κλικ», και προς στιγμήν δείλιασα, γιατί μου φάνηκε τόσο ιδιόρρυθμος, περίεργος τύπος, που φοβήθηκα ν’ ασχοληθώ μαζί του! Εντυπωσιακό;!
Παρ’ όλα αυτά συνεχίζω ακάθεκτη! 😉
Μακρύ, γκρίζο, μάλλινο παλτό, μαύρα γάντια στα χέρια (τη στιγμή που εγώ-η κρυουλιάρα- φορώ μόνο ένα jacket!). Λεπτό φουλάρι γυρισμένο πολλές φορές στο λαιμό, σγουρά ψαρρά μαλλιά, σακίδιο στην πλάτη -κουμπωμένο μπροστά! Γυαλιά, βλέμμα λίγο λογικό… και λίγο όχι…
Είμαι υπερβολική; Τί ακριβώς με φόβισε σ’ αυτόν; Τί απέπνεε που μ’ έκανε να διστάσω ν’ ασχοληθώ μαζί του;
Δυστυχώς έχει φύγει εδώ και ώρα απ’ το οπτικό μου πεδίο και δεν μπορώ να «εντρυφήσω»… 🙂
Ακόμα κι έτσι όμως, σκέφτηκα τώρα τί θα γινόταν αν πίσω από την πλάτη μου, όπως είμαι καθισμένη, στεκόταν αυτός και διάβαζε ό,τι έγραφα;!
Χαχαχα… Το ‘κανα θρίλλερ, χωρίς να είναι! Μια λήψη-θρίλλερ λοιπόν, για τον μανιακό επιβάτη με το τρελλό βλέμμα και το σγουρό ατίθασο μαλλί!!!

Μα καλά, για τρίχες θα μιλάμε τώρα;;;!

Ετικέτες

,

img_0645

Κάνω τα μαλλιά μου μπούκλες κι ονειρεύομαι. Γελώ. Στο γύρισμα της μπούκλας παίζει κρυφτό μια Παρασκευή λίγο πιο δυνατή, πιο αισιόδοξη. Γελώ. Γελώ και με τα χάλια μου – που έχω τόσα χρόνια απωθημένα με τα μαλλιά μου… Ριζωμένες πεποιθήσεις, με αιτία ή χωρίς. Ας κυλήσουν κι ας χαθούν αυτές οι πεποιθήσεις, μέσα απ’ το δάσος των όμορφων, φρέσκων μπουκλών. Ας κρατήσω μια Παρασκευή λίγο πιο περιποιημένη.

Άλλες γυναίκες είναι καλό ν’ απομυθοποιήσουν λίγο την υπερβολική φροντίδα, το κυνήγι της τέλειας ομορφιάς.
Εγώ πρέπει να κάνω τ’ αντίθετο 😉.
Ακούγεται λίγο παράδοξο αλλά έτσι είναι. Όταν προσέξεις λίγο παραπάνω το εξωτερικό σου πρόσωπο, είναι ίσως πιο εύκολη η πορεία να φροντίσεις, να περιποιηθείς και ν’ αγαπήσεις και το εσωτερικό σου πρόσωπο.

Ας είναι το ρουζ το χτεσινό ή οι μπούκλες οι σημερινές μια αρχή!
Μπορεί να πρέπει κάθε μέρα να βάζεις αρχή – η συνέπεια δεν είναι εύκολο πράγμα, οι «πτώσεις» πολλές!
Όμως μην ξεχνάς, ακόμα και κάθε μέρα: «Βάλε αρχή» !!!

Λίγο ρουζ ακόμα…

Ετικέτες

,

img_0644

 

Και μόνο που έβαλα λίγο ρουζ στα μάγουλά μου, ήταν αρκετό για να νιώσω λίγο καλύτερα. Ένα μικρό βήμα μακριά από την παραίτηση, είναι ένα βήμα όπως και να ‘χει. Μένουν βέβαια άλλα – πολύ σημαντικότερα από το ρουζ – αλλά ας προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα λίγο θετικά.

Έλεγα πως γράφω συχνά όταν δεν είμαι και τόσο καλά. Υπάρχει όμως μια μικρή σημαντική λεπτομέρεια: όταν είμαι πολύ χάλια, δε γράφω καθόλου. Απέχω απ’ όλα.

Τέλος πάντων… … …

(Λίγες γραμμές, σκόρπιες σκέψεις, από μια ζωή που προσπαθεί διαρκώς να συγκροτηθεί!)

«Να βάλω τα μεταξωτά…»

Ετικέτες

img_0643

 

Πόσο πιο ωραία νιώθεις όταν είσαι όμορφα ντυμένος;!

Είναι σαν, με αυτή τη μικρή πράξη, να δίνεις μιαν αξία στον εαυτό σου… Σα να λες: «αξίζεις να ντυθείς όμορφα» ή και, το πιο σκοτεινό, αντίστροφο: «είσαι ντυμένη όμορφα, αξίζεις (κάτι παραπάνω) τώρα…»
Το σίγουρο είναι οτι έχω ένα σωρό όμορφα ρούχα, που όμως δε φορώ συχνά. Μπορεί επειδή δεν το απαιτεί η δουλειά μου, αν και δε θα έβλαπτε καθόλου…, μπορεί επειδή πάντα το πρωί βιάζομαι – δεν είμαι πρωινός τύπος… Μπορεί κι επειδή δεν έχω την αρκούντως καλή διάθεση για να ντυθώ όμορφα. Όλα αυτά μαζί λοιπόν… κι εγώ ντυμένη μονίμως με 2-3 παντελόνια, το ένα απαραιτήτως τζην… Έχω ωραία παπούτσια, αλλά φοράω συνεχώς τις γούνινες μου flat μπότες. Για τακούνια ούτε λόγος. Η άνεση είναι μακράν προτιμητέα από την ομορφιά… (δυστυχώς!)

Όμως επιθυμώ ν’ αλλάξω, κι αυτό είναι μια καλή αρχή. Τουλάχιστον όταν δεν πάω δουλειά, προσπαθώ να βάλω κάτι πέραν της εύκολης λύσης…
Να χαρώ και τα ρούχα μου, βρε παιδί μου! Να πάψουν τα «ωραία ρούχα» να είναι μια ωραία εικόνα, μια ιδέα! Να έρθει έστω αυτή η ομορφιά στην καθημερινή ζωή. Να γίνει η ρουτίνα αισθητικά πιο ενδιαφέρουσα! Να χαίρεσαι να βλέπεις, να χαίρεσαι να είσαι! Ας είναι, έστω τα ρούχα, που θα σε κάνουν ν’ αρχίσεις να νιώθεις έτσι!!!

 

Όταν ο πρίγκιπας δεν είναι πια ευτυχισμένος…

Ετικέτες

img_0641

Άσπρα σχήματα.
Άσπρα ξεπαγιασμένα σχήματα.
Σκηνές ολότελα χιονισμένες. Και μέσα τους ξεπαγιασμένα τόσα όνειρα.
Ο δικός μας χιονοπόλεμος γίνεται ο δικός τους παγωμένος τάφος.
Μου ‘ρχεται στο νου ο ευτυχισμένος πρίγκηπας του Όσκαρ Ουάιλντ. Εκεί το μικρό πονετικό σπουργίτι πέθανε μ’ ένα σκοπό. Υπηρετώντας. Τον πρίγκηπά του και τους φτωχούς διπλανούς τους. Σ’ αυτές τις σκηνές πεθαίνουν οι φτωχοί, χωρίς κάποιο σκοπό… Απλά πεθαίνουν. Απλά επειδή είναι φτωχοί και κατατρεγμένοι. Επειδή δεν υπάρχει κάποιος καλοσυνάτος πρίγκιπας να τους χαρίσει τα ρουμπίνια του.
Δε λέω πως θα ‘πρεπε να νιώσουμε ενοχή που εκστασιαζόμαστε μπροστά στο άσπρο θαύμα της φύσης (που τόσο σπάνια χαιρόμαστε, ειδικά στην Αθήνα). Αλλά νιώθω και το βάρος μιας συλλογικής ευθύνης ως πολίτης της Ελλάδας, για όσους καλώς ή κακώς φιλοξενούμε εδώ, και δεν μπορούμε να προστατεύσουμε από το κρύο και την παγωνιά.
Τουλάχιστον να τους σκεφτόμαστε.
Να τους θυμόμαστε.
Να λέμε μια ευχή και γι’ αυτούς.

Ακεφιές…

Ετικέτες

,

Είναι καρατσεκαρισμένο (ελληνιστί)! Αν κάτι πολύ ιδιαίτερο κεντρίσει την προσοχή μου ή αν δεν είμαι πολύ καλά, τότε θα κάτσω να γράψω. Σε καιρούς «ειρήνης» δε νιώθω την ανάγκη. Μ’ αυτό το δεδομένο βέβαια, η συχνότητα με την οποία γράφω θα έπρεπε να είναι καθησυχαστική – σημάδι ψυχικής υγείας και ισορροπίας. Αλλά μάλλον υπάρχουν κι άλλοι διάφοροι λόγοι που δεν γράφω…

Σήμερα που πήρα πάλι το μολύβι μου μες στο μετρό, θα ‘λεγα πως είμαι δυστυχώς στη δεύτερη περίπτωση. Απόδειξη; ο έρπης που κοτσάρισα πρωί-πρωί πάνω στα χείλη… Παρότι νιώθω καθαρά τη χαλασμένη μου διάθεση, δηλώνω άγνοια για την ακριβή αιτία της.
Τώρα πάω στο φαρμακείο. Θα πάω να πάρω έναν ωραίο καφέ, να με καλοπιάσω, και πιστεύω οτι εκεί θα νιώσω πολύ καλύτερα. Ελπίζω δηλαδή. Γιατί υπάρχουν και παρόμοιες φάσεις, που απλώς δε βλέπω την ώρα να φύγω…
…Σκέψεις καθαρά «ημερολογιακές» («Dear diary»!)… Δεν ξέρω ποιον πραγματικά αφορούν και ποιον νοιάζουν. Δεν ξέρω γιατί τις γράφω στο blog. Ελπίζω πάντως, κάπως, κάπου, σε κάποιον ν’ ακουμπούν…

Κινητό, my love…

Ετικέτες

, ,

image

Δεν μου αρέσει όταν βλέπω σχεδόν όλους τους ανθρώπους στο μετρό να κρατούν μια οθόνη μπρος στα μάτια τους. Στην καλύτερη περίπτωση ακούν μουσική μ’ ακουστικά. Συνήθως όμως χαζεύουν στο facebook ή παίζουν παιχνίδια. Όταν τους βλέπω έτσι όλους μαζί, στην ίδια στάση, κάτι με πιάνει. Με τρομάζει λίγο όλο αυτό. Μα περισσότερο με ανησυχεί που συχνά είμαι κι εγώ μέρος αυτού. Πολύ συχνά θέλω να «κλειστώ» στην οθόνη μου, ν’ απομονωθώ. Το ότι εξασκώ το νου με το sudoku (που συνηθίζω να παίζω εγώ στο μετρό), είναι ένα άλλοθι, που ούτε καν εμένα δεν πείθει.

Βασικά, θέλουμε να περνάει η ώρα ανώδυνα. Αυτή τη νεκρή ώρα, όπως είναι ο χρόνος μες στις συγκοινωνίες καθημερινά, δε θέλουμε να σκεφτόμαστε, πόσο δε μάλλον να επικοινωνήσουμε με τους διπλανούς μας. Δεν τους κοιτάμε καν. Πατάμε μια pause στη ζωή μας, με διάρκεια μιας διαδρομής…

Δε μ’ αρέσει όταν το βλέπω, μα ούτε μπορώ να το κακκίσω. Όχι επειδή το κάνω κι εγώ, μα επειδή δε θέλω να κατηγορήσω τον εαυτό μου και γι’ αυτό. Μπορεί όντως να φανερώνει πράγματα για την κοινωνία μας και για μένα την ίδια, μα είναι τόσο ασήμαντο μες στην καθημερινότητά μου, που δεν μπορώ να του δώσω βάση – ακόμα κι αν τώρα αφιερώνω τούτες τις γραμμές σ’ αυτό!

…Άλλα λέει το μυαλό μου, άλλα αισθάνομαι. Όπως πάντα. Όπως όλοι.

Μια μάνα – εγώ, εσύ, αυτή…

Ετικέτες

, ,

image

 

Σήμερα, ενώ ήμουν σταματημένη στο φανάρι, συνάντησα μια μάνα. Μάνα δυο παιδιών, άνεργη, που τριγυρνούσε ανάμεσα στα αυτοκίνητα με σκυμμένο κεφάλι, χωρίς καν να κοντοστέκεται μπροστά από κάθε οδηγό. Κρατούσε μια μικρή χαρτονένια ταμπέλα και 1-2 πακέτα χαρτομάντηλα. Στη θέα της ρίγησα. Η καρδιά μου λύγισε. Με ρώτησε αν έχω παπούτσια 33-34 για το παιδί της… Τότε μόνο με κοίταξε – σα μάνα προς μάνα. Της δείχνω τον Χαραλάμπη -δεν έχουμε ακόμα φτάσει σ’ αυτό το νούμερο, της λέω… Προχώρησε. Το φανάρι έγινε πράσινο. Προχώρησα (;) κι εγώ…

Σήμερα, στο φανάρι, συνάντησα μια μάνα. Εμένα, εσένα, αυτήν…

Λήψη 28 – του (μ)πλεξίματος… (side3!)

Ετικέτες

, ,

Εντάξει, έχουν περάσει σχεδόν δυο μήνες από τις δυο πρώτες πλευρές αυτού του βινυλίου-ιστορίας μας, αλλά η τρίτη αυτή όψη (side 3), είχε η καημένη γραφτεί ήδη απο τότε… Όμως ένα κορίτσι, αυτό που ηχογράφησε τα «βινύλια», δεν μπόρεσε-θέλησε-ευκαίρησε (βαρέθηκε) να μεταφέρει εδώ την καταγραφή, κι ετσι, τωρα, μετά τοσον καιρό, έφτασε πια κι η σειρά της ν’ ακουστεί: έτσι λοιπόν…

…Είναι δυο τρεις μέρες τώρα που παίρνω μαζί μου στο μετρό το πλεκτό μου. Κάθομαι στη γωνίτσα μου και τσούκου-τσούκου προχώρα το τρένο, τσούκου-τσούκου μεγαλώνω και εγώ την κουβερτούλα μου! Είναι αλήθεια πως στην αρχή ντρεπόμουν πολύ. Σκεφτόμουν πώς θα φαινόμουν στους άλλους, τί θα σκέφτονταν για μένα. Όμως λίγο-λίγο το ξεπερνώ. Χαίρομαι που κάνω κάτι δημιουργικό στην τόση ώρα που περνώ κάθε μέρα στο μετρό, πόσο μάλλον που αυτή την κουβερτούλα έχω συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο να την τελειώσω… Τώρα που το σκέφτομαι, και αυτά που γράφω τώρα, μες στο μετρό τα γράφω. Σχεδόν πάντα οι αναρτήσεις μου γράφονται σε ένα μικρό μπλοκάκι μες στο μετρό. Ακόμα και αυτό πρέπει να φαίνεται περίεργο στους συνταξιδιώτες μου, πόσο μάλλον το πλέξιμο!
Αποφάσισα όμως πως δεν με νοιάζει. Όχι πως δε σέβομαι την ανθρώπινη κοινότητα μέσα στην οποία ζω. Όσο δεν ενοχλώ και δεν προσβάλω κανέναν με όσα πιστεύω και κάνω, θέλω να έχω το θάρρος να τα υποστηρίζω! Αν λοιπόν δείτε μια «περίεργη» μέσα στο μετρό να πλέκει, ή να γράφει στο βιβλιαράκι της, να ξέρετε πως κατά πάσα πιθανότητα θα είμαι εγώ! 😊

Περιμένω να δω πότε θα έρθει η στιγμή που μια γιαγιά θα με ρωτήσει τί πλέκω και πώς κάνω αυτού του είδους την πλέξη! Θα πιάσουμε φιλίες! ☺️ Θα μάθω και κανένα νέο κόλπο!
Το πλέξιμο είναι λίγο σαν τα μωρά ή τα σκυλιά· φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά! 😊

 

image

Λήψη 28 – του (μ)πλεξίματος… (side2)

Ετικέτες

, ,

image

via pinterest

 

«Δυο μέρες τώρα στο μετρό, βλέπω μια κοπέλα που πλέκει. Βγάζει από μια πάνινη τσάντα το βελονάκι της και τσούκου-τσούκου το τρένο κυλάει, τσούκου-τσούκου ρίχνει κι αυτή τις βελονιές της. Πόσο περίεργο μου φαίνεται αυτό το θέαμα! Πολύ sui generis τύπος! Απ’ αυτούς τους περίεργους, τους εναλλακτικούς, που αρέσκονται να ξεχωρίζουν! Κάθεται σε μια γωνιά και κλείνεται στον κόσμο της, πλέκοντας το πλεκτό της! Μα καλά, είναι δυνατόν, τόσο νέα κοπέλα ν’ ασχολείται με το πλέξιμο;!!! Τί θέλει να παραστήσει;

Μα πόσο αργόσχολη μπορεί να είναι;!»

 

PS: To be continued…!!!

Λήψη 28 -του (μ)πλεξίματος… (side 1)

Ετικέτες

, ,

image

          Via Pinterest

«Δυο μέρες τώρα στο μετρό, βλέπω μια κοπέλα που πλέκει. Βγάζει από μια πάνινη τσάντα το βελονάκι της και τσούκου-τσούκου το τρένο κυλάει, τσούκου-τσούκου ρίχνει κι αυτή τις βελονιές της. Σήμερα κάθισα δίπλα της. Την ρώτησα τί πλέκει και μου ‘πε πως φτιάχνει μια βρεφική κουβερτούλα. Άσπρη και πολύχρωμη μαζί! Μου άρεσε να την κοιτάζω. Αυτή η σταθερή επαναλαμβανόμενη κίνηση με ηρεμούσε. Θαύμασα την τέχνη της, μα πάνω απ’ όλα θαύμασα το θάρρος της! Θέλει κότσια να πλέκεις στο μετρό. Να κάνεις κάτι που κανείς άλλος δεν κάνει! Αλλά αν το σκεφτείς, πόσο καλύτερα είναι να πλέκεις στην καθημερινή σου διαδρομή, παρά να κοιτάς μια οθόνη κινητού, όπως κάνουν οι περισσότεροι;!»

 

(…to be continued -> βινύλιο-side 2!)

Χωράει η αγάπη το θάνατο;;;!

Ετικέτες

image

Πώς ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να συλλάβει και να αποδεχτεί το μόνο βέβαιο πράγμα στη ζωή, που είναι ο θάνατος;! Γεννιόμαστε και ζούμε μονάχα με αυτή τη βεβαιότητα του τέλους, κι όμως όταν αυτό φτάνει, δεν το χωρά ο νους μας…
Μα πώς αλήθεια πλάι στην αγάπη μας για έναν άνθρωπο μπορεί να υπάρξει και μόνο η σκέψη πως δεν θα τον έχουμε κοντά μας;

Χωράει η αγάπη το θάνατο;!

Η μόνη απάντηση που θα μπορούσα να δώσω (και να ευσταθεί) είναι ότι η αγάπη νικάει το θάνατο!
Ναι, μόνο χριστιανικά μπορώ να συζητήσω και να δεχτώ (κάπως…) την ύπαρξη του θανάτου. Μόνο η ελπίδα σε μια μεταθανάτιο ζωή και μάλιστα σε μια Αναστάσιμη Ζωή, μπορεί να απαλύνει κάπως το σοκ του θανάτου! Μόνο η πίστη πως υπάρχει ένας Θεός Αγάπης που ορίζει τον κόσμο, μόνο η προσπάθεια εμπιστοσύνης στο θέλημα Του μπορεί να ξεθωριάσει λίγο τον πόνο, το θυμό, την απόγνωση που φέρνει η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.
Δεν ξέρω το θέλημα του Θεού. Και πολλές φορές είναι πολύ δύσκολο να το δεχτώ. Όμως υποπτεύομαι πως αυτός ειναι ο μόνος τρόπος να ζήσω…

Ο θάνατος του Σωτήρη Αντωνόπουλου, του πιλότου του Cessna που κατέπεσε χτες, με συγκλόνισε! Αυτός ήταν η αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις… Το περίεργο είναι πως προσωπικά δεν τον ήξερα καθόλου. Ξερω όμως την ευρύτερη οικογένειά του και πόσα έχουν συμβεί σ’ αυτήν…

Ας μη μιλήσω άλλο. Δεν προσθέτω στ’ αλήθεια τίποτα. Ας αναπαύσει ο Θεός την ψυχή του κι ας δίνει πίστη και δύναμη στην οικογένειά του!

Αμήν.

«Αποχαιρετισμός στα όπλα»

Ετικέτες

image

Προχθές τελείωσα ένα βιβλίο που θεωρείται πια κλασσικό της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τον «Αποχαιρετισμό στα όπλα» του Έρνεστ Χεμινγουέι. Μια ιστορία αγάπης, με φόντο τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, μεταξύ ενός εθελοντή Αμερικανού αξιωματικού και μιας Αγγλίδας νοσοκόμας. Θεωρείται πως έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Στο πρώτο μέρος κυριαρχεί ο κόσμος του πολέμου. Παρότι ο συγγραφέας δεν καταφέρεται ανοιχτά εναντίον του πολέμου, οι ολοζώντανες περιγραφές σκηνών μάχης ή η μεταφορά συζητήσεων μεταξύ των στρατιωτών, δίνουν στο βιβλίο αντιπολεμικό χαρακτήρα. Αυτό ενισχύεται ακόμη περισσότερο από την ερωτική ιστορία που ξεδιπλώνεται στο δεύτερο μέρος. Ο έρωτας ως πηγή χαράς και ηδονής, ελπίδας, ως ένα κίνητρο να μείνεις ζωντανός, ως πηγή ζωής, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το τέλος όμως του βιβλίου παραπέμπει περισσότερο σε μία κυνική θεώρηση της ζωής από το συγγραφέα, ίσως μια ματαιότητα. Τί κι αν δεν ήρθε ο θάνατος από ένα βόλι εχθρικό; Ο θάνατος είναι μέρος της ζωής και όχι μονάχα ανθρώπινο κατασκεύασμα. Κανείς δεν ξεφεύγει, ακόμη και τη στιγμή που προσπαθεί να κάνει το ακριβώς αντίθετο: να δώσει ζωή…

Δεν ξέρω τελικά αν ο συγγραφέας ήθελε να μιλήσει κατά του πολέμου ή απλώς να επισημάνει το βάναυσο και απαρέγκλιτο κύκλο της ζωής. Όπως και να ‘χει, το αίσθημα που μου έμεινε τελειώνοντας το βιβλίο ήταν μάλλον κάτι κενό!!! Σε πολλά σημεία θαύμασα τη συγγραφική δεινότητα του Χεμινγουέι, όμως δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με κάποιον από τους ήρωες του και, να πω την αλήθεια, μου ήταν μάλλον αντιπαθείς! Πώς να αγαπήσω ένα βιβλίο αν αντιπαθώ τους ήρωες του;! Ξέρω πως αυτοί έζησαν σε μία τελείως διαφορετική εποχή, βουτηγμένοι στον πόλεμο – μπορεί και γι’ αυτό να έχουμε τόσο διαφορετικές κοσμοθεωρίες… Όμως αυτό το κλείσιμο στον εαυτό τους που δεν μπορούσε να συμπεριλάβει ούτε καν ένα μωρό, εμένα με απώθησε και με έκανε να σκεφτώ πως δεν μπορούσε να είναι αληθινή ούτε η αγάπη μεταξύ τους. Ήταν μόνο ένας έρωτας (ναι, δυνατός!) που κάλυπτε ανάγκες, σωματικές και ψυχολογικές. Αλλά δεν ήταν μια αγάπη υπερβατική του Εγώ. «Συνάντησε» τελικά ο ένας τον άλλον;

Πως είναι δυνατόν να εύχεται το κορίτσι του βιβλίου, να χτυπήσει το κουπί την ετοιμόγεννη κοιλιά της; Ή πώς ο άντρας βλέπει το νεογέννητο μωρό του και απλώς το προσπερνά -κυριολεκτικά!- χωρίς κανένα αίσθημα απέναντί του; Είναι ίσως οι δύο πιο σκληρές εικόνες του βιβλίου για μένα, γιατί η ψυχική ακαμψία, μια παγωμένη καρδιά που υψώνει συρματοπλέγματα, περιέχουν τελικά πολύ περισσότερη βία, σε σχέση με τις πολεμικές σκηνές του βιβλίου…

Ξέρω, δεν είναι μια αντικειμενική κριτική, σαν αυτή που θα έκανε ένας βιβλιοκριτικός. Είναι όμως μία ειλικρινής, καθαρά συναισθηματική κριτική ενός βιβλίου που μόλις τελείωσα…

Θα χαιρόμουν πολύ να άκουγα τις απόψεις σας, αν κάποιος απο σας το έχει διαβάσει!