Οργανώνομαι-οργανώνεσαι-οργανώνεται…

Ετικέτες

,

image

Ποσό δύσκολο πράγμα η οργάνωση…;!
Μα πόσο σημαντικό…
Απ’ το να οργανώσει κανείς τις καθημερινές ή τις εποχικές του δουλειές , μέχρι το να οργανώσει την επιχείρηση του, το σπίτι του… Για να μην αναφερθώ στο να οργανώσεις τις προτεραιότητες της ζωής σου, ή (αν έχεις) τα παιδιά σου…

Παραδέχομαι πως είμαι άτομο ανοργάνωτο, σχεδόν τελείως! Παρόλα αυτά, η υπευθυνότητα μου -και η τελειομανία μου- δε μου επιτρέπουν να μην είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου. Πόσο πιο εύκολο θα ‘ταν ομως αυτό, αν ήξερα κιόλας να οργανώνομαι…! Ο Θεός έφερε στο πλάι μου έναν άνθρωπο πολύ οργανωτικό. Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν πάντα ετσι, αλλά τουλάχιστον οι περιστάσεις τον έκαναν να γίνει. Και τώρα πια είναι πολύ οργανωμένος σε ό,τι κάνει, κι αυτό τον κάνει άκρως αποτελεσματικό, φερέγγυο… και σπαστικό σε μένα 😜! Τον ενοχλεί φυσικά η δική μου ανοργανωσιά, αλλά πρώτον με πιέζει/πρήζει να οργανωθώ και δεύτερον με γεμίζει τύψεις που δεν το κάνω!

Εντάξει, γράφω μεταξύ αστείου και σοβαρού… Απλά κάνω τέτοιες σκέψεις κατά καιρούς, ειδικά όταν οι συνθήκες πιέζουν και μένα να οργανωθώ… Για να δούμε; Θα τα καταφέρω σιγά-σιγά;!!!

Wish me luck!!!

Λήψη 26 – της λάμψης!

Ετικέτες

, ,

image

Κάθεται απέναντι μου και κουνά τα δάχτυλά της με ρυθμό, πάνω σε μυστική μελωδία, που υπάρχει μονάχα στο μυαλό της. Είναι μουσικός και επαναλαμβάνει ασυνείδητα το κομμάτι που μελετάει; Είναι κάποιο νευρικό τικ ή μήπως έχει εκνευρισμό, που τον εκφράζει μ’ αυτόν τον τρόπο;
Τώρα χαμογελάει. Μάλλον κάτι όμορφο θα σκέφτεται. Γυρνάει στο σπίτι απ’ τη δουλειά. Γυρνάει σε κάτι που αγαπά. Αγαπά τον άντρα της, ίσως τα παιδιά της ή ίσως είναι ενα δειλό χαμόγελο αυτοπεποίθησης – ξεκινά ν’ αγαπά τον εαυτό της…
Το βαγόνι ελάχιστα γεμάτο.
Κι αυτή, παρά την κούρασή της, λάμπει!
Αντιφεγγίζει πάνω της το λαμπρό της μέλλον…!

Περί ευγένειας…

Ετικέτες

,

image

 

Η ευγένεια των μεγάλων σε ηλικία ανθρώπων με συγκινεί! Όχι η συνηθισμένη ευγένεια που συναντούμε σε «όλους» τους ανθρώπους, αλλά αυτό το κάτι παραπάνω που διαθέτουν μερικοί· όταν για παράδειγμα ένας 70αρης μιλά σε μια 25αρα κοπέλα στον πληθυντικό. Σε γνωστή του κοπέλα, όχι άγνωστη! Αυτό ειναι σημείο ευγένειας και σεβασμού.

Όπως και το ακριβώς αντίθετο: το να σου μιλάει κάποιος άγνωστος στον ενικό, ειδικά σε επαγγελματικές σχέσεις ή στις διάφορες υπηρεσίες, είναι αγενές και δείχνει σα να σε υποτιμά.

Μπορεί κάποιες φορές να τον πειράζω γι’ αυτό, αλλά χαίρομαι που ο πατέρας μου ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων: αυτών που μιλάνε στις φίλες μου στον πληθυντικό! 😊
Εύγε! Μακάρι να διέθεταν περισσότεροι άνθρωποι τέτοια ευγενική κι ευαίσθητη καρδιά…
Σ’ αγαπώ! (γι’ αυτό και πολλά άλλα…)

Λήψη 25 – της συστολής…

Ετικέτες

image

Στεκόταν και περίμενε το μετρό στην αποβάθρα. Τα ψαρά του μαλλιά μού τράβηξαν την προσοχή. Ψαρά μαλλιά σε νεανικό πρόσωπο. Νεανικό και το ντύσιμο, αν εξαιρέσει κανείς τα παπούτσια του. Κλασσικά, καφέ δερμάτινα, αντρικά παπούτσια… Τί ωραία που θα ταίριαζε ένα ζευγάρι all star ή ακόμα καλύτερα ένα camper! Η στάση του σώματός του πρόδιδε συστολή. Μια συστολή, ελκυστική στους άντρες. Οι άνθρωποι που ξεχειλίζουν αυτοπεποίθηση λιγάκι με τρομάζουν και πάντα με κάνουν επιφυλακτική…
Το τρένο ήρθε – μες στο βαγόνι τον έχασα. Η «ακτινογραφία» του τελείωσε γρήγορα και άδοξα. Χάρηκα όμως που μετά από τόσον καιρό, κάποιος μες στο τρένο, μού τράβηξε την προσοχή!
Κλικ – λήψη 25 – κλακέτα – πάμε!

Υ.Γ.: Εντάξει, μπορεί και να μην ήταν ο Ρίτσαρντ Γκιρ… 😜

Μια μαμά που θα θαυμάζω!

Ετικέτες

image

Πριν λίγες μέρες, το πρωί, ήταν η γιορτή λήξης του νηπιαγωγείου του γιου μου. Περάσαμε όλοι πολύ όμορφα. Όμως πολύ λίγο αφότου γυρίσαμε σπίτι, ο Χ. ήταν πολύ γκρινιάρης, φώναζε κι έκλαιγε χωρίς ιδιαίτερη αφορμή, κάνοντας φανερό πόσο τεντωμένα ήταν τα νεύρα του… Ήμουν ούτως ή άλλως κι εγώ κουρασμένη, κι αυτή η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη και ψυχοφθόρα. Ταυτόχρονα όμως ήταν και πάρα πολύ κατανοητή! Γι’ αυτό λοιπόν έκανα αυτό για το οποίο είμαι τώρα περήφανη: αγκαλίτσες και δημιουργική απασχόληση! Παίξαμε πολύ μαζί και πειραματιστήκαμε με διάφορα! Φτιάξαμε μέδουσα «ζωντανή» σε νερό, έναν αυλό του Πάνα με καλαμάκια και με αφορμή αυτά τα δύο είδαμε πώς το μήκος απ’ το καλαμάκι αλλάζει τη νότα, καθώς το φυσάμε, και είδαμε στην πράξη τί νέο χρώμα δίνουν τα βασικά χρώματα όταν αναμειχθούν. Νεράκι, χρώματα ζαχαροπλαστικής και voila!

Πού θέλω να καταλήξω… Κούραση και γκρίνια εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας κι ένα ζωντανό παιδάκι, αλλά μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια…, εμφανίστηκε και πάλι! Κι αυτό χάρη στην υπομονή κ την εφευρετικότητα μου! Όποιος με ξέρει λίγο παραπάνω, ξέρει πως δεν θέλω να περιαυτολογήσω. Σπάνια μιλώ με καλά λόγια για τον εαυτό μου… Όμως αυτή ήταν μια συμπεριφορά που θαυμάζω  και γι’ αυτό την επισημαίνω – πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μου! Και θέλω αυτό το καλοκαίρι να γίνω μια τέτοια μαμά – μια μαμά που θα θαυμάζω!!!

Λήψη 24 – της φθοράς…

Ετικέτες

,

image

Κάθεται απέναντί μου κι είναι τοίχος – τοίχος αδιαπέραστος. Ακίνητη, με τα μαύρα της γυαλιά, χωρίς μια έκφραση στο πρόσωπό της, ούτε κίνηση στα δάχτυλά της, να μαρτυράει οτι ζει κι αναπνέει. Είναι η πρωινή ώρα; μήπως κοιμάται; ή μήπως είναι ακίνητη και η ψυχή της; παγωμένη, σοκαρισμένη, μπρος σε κάποια αναπάντεχη συμφορά; σταματημένη η ζωή της, άδεια, πλημμυρισμένη από ένα πρωτόγνωρο πένθος;;; Την ακολουθεί η σκέψη μου, ενώ αυτή έχει ήδη φύγει. Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι βιώνουν τέτοια συναισθήματα, άγνωστα ακόμη σε μένα, αλλά τόσο δυνατά που δεν μπορώ παρά να τα συλλογίζομαι. Μπαίνω στη θέση τους άθελά μου, (μόνο κ μόνο) γιατί είμαι άνθρωπος κι αναγνωρίζω τη φθαρτότητα της φύσης μας, τον πόνο, κι ενίοτε την απόγνωση και το κενό…

Για ένα χαμόγελο…

xamogelo.jpg

Μα πόσο ωραίο είναι να έχει το παιδί σου μια δασκάλα πάντα  χαμογελαστή! Κι όχι ψεύτικα χαμογελαστή, αλλά ειλικρινά, να γελούν και τα μάτια της! Τη συνάντησα χτες τυχαία στο σούπερ μάρκετ, και μόνο χαρά μού έδωσε αυτό το συναπάντημα! Πέραν του οτι είναι καλή δασκάλα, οτι αγαπά αυτό που κάνει κι οτι ενδιαφέρεται για το παιδί σου, πράγματα εννοείται πολύ σημαντικά (κι όχι αυτονόητα), εγώ τώρα εμμένω σ’ αυτό το πολύ όμορφο χαρακτηριστικό της: το χαμόγελο! Τη βλέπεις έτσι γελαστή και αγαλλιάζεις, ανοίγει η καρδιά σου! Σου φτιάχνει τη μέρα!

Μ’ αρέσουν πολύ οι χαμογελαστοί άνθρωποι – αποπνέουν μια κατάφαση της ζωής, που για μένα είναι ζητούμενη! Εννοείται οτι δε μιλώ για επιπολαιότητα, απερισκεψία, ηλιθιότητα, αλλά για μια μακαριότητα και μια ξεγνοιασιά που προέρχεται από αποδοχή κ κατάφαση της ζωής!

Δεν τη γνωρίζω δυστυχώς πιο προσωπικά την κ. Κ για να ξέρω αν όντως έχει τέτοια ψυχοσύνθεση, κοσμοθεωρία. Αλλά είναι αυτό που μου γεννούν οι χαμογελαστοί άνθρωποι και θα ήθελα να ανήκει κι αυτή σ’ αυτή την κατηγορία…

Το καινούριο φουστάνι (Λήψη 23)

Ετικέτες

imageΚαμαρώνει φορώντας το καινούριο της φουστάνι… Δείχνει ικανοποιημένη και χαρούμενη. Σχεδόν γεμάτη! Μα τόση χαρά για ένα φουστάνι;!

Σχεδόν κανείς δεν μπορεί να φανταστεί οτι αυτό είναι το πρώτο φουστάνι που έφτιαξε η ίδια – με τα χεράκια της, με την υπομονή της, με το μεράκι της και τον ενθουσιασμό της! Και τώρα το χαμόγελο της κουβαλά όλον τον κόπο, όλες τις ώρες δουλειάς κι όλα τα όνειρά της για μελλοντικές δουλειές…! Συνέχεια ανάγνωσης

Ο ακορντεονίστας του μετρό! (Λήψη 22)

Ετικέτες

image

Ο ακορντεονίστας του μετρό έχει μια δεξιοτεχνία. Δεν παίζει δυο ακόρντα ίσα να μας πείσει οτι παίζει. Μια κυρία του δίνει τον «οβολό» της. Εκτίμησε ίσως το ταλέντο του.
Συνεχίζει τώρα την ανάγνωση του βιβλίου της. Είναι γύρω στα 60, με γκρίζα μαλλιά, άβαφα. Το εκτιμώ. Προσεγμένη γενικά, χωρίς κάτι κραυγαλέο. Το εκτιμώ επίσης.

Λίγο παραπέρα μια κοπέλα, γύρω στα 40, αλλά με εναλλακτικό στυλ και γυμνασμένο σώμα που τη δείχνει αρκετά μικρότερη, ακουμπά τη ράχη της στο βαγόνι, όρθια, και βγάζει το βελονάκι της να πλέξει ένα σκουφάκι. Εικόνα όχι συνηθισμένη, που μου αρέσει πολύ! Αυτοί οι άνθρωποι με το «εναλλακτικό» στυλ, είναι αυτοί που δεν ντρέπονται κιόλας να κάνουν κάτι τέτοιο. Τους το αναγνωρίζω και το ζηλεύω! Εγώ ειμαι γιαλαντζί εναλλακτική, γί´ αυτό και δεν έχω το απαιτούμενο θάρρος. Μία ισορροπία πρέπει να υπάρχει μεταξύ του θάρρους να εκφράζεσαι και του σεβασμού της κοινής γνώμης. Οποιοδήποτε άκρο είναι για μένα απευκταίο.

Πηγαίνω δουλειά. Για άλλη μια φορά καθυστερημένη. Τα πόδια μου τρέμουν. Μάλλον φταίει ο πρωινός καφές. Όταν δεν πιω, δεν ανοίγουν τα μάτια μου μες στο μετρό κι αυτό με κουράζει πολύ. Στα πάντα λοιπόν χρειάζεται ισορροπία – ακόμα και στον καφέ!

…Όχι γκρίνια – όχι μιζέρια!

Never give up!