Η μοναξιά του κορωνοϊού…

Ετικέτες

, ,

Χτες στην ενημέρωση για τον κορωνοϊό διάβασα πως είχαμε ένα ακόμα θύμα. Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση, ήταν οι «μικρές» λεπτομέρειες του συγκεκριμένου θύματος. Δεν το χώρα ο νους μου πως νοσηλευόταν από τις 14 Απριλίου(!!!) και χτες πια κατέληξε… Σχεδόν 4 μήνες! Τέσσερις μήνες σε απόλυτη απομόνωση, χωρίς να βλέπει πρόσωπα ανθρώπων και να αγγίζει χέρια, τέσσερις μήνες μακριά απο τους δικούς του ανθρώπους! Και τελικά να καταλήγει στο θάνατο, μέσα στη μοναξιά μιας απομονωμένης νοσοκομειακής κλίνης…. Άνθρωπος 57 ετών… Ποια γυναίκα και παιδιά τον περίμεναν να γυρίσει σπίτι; Ποσώς με ενδιαφέρει τώρα αν είχε υποκείμενα ή όχι νοσήματα, δεν είμαι στατιστικολόγος. Με νοιάζει όμως η μοναξιά αυτού του ανθρώπου. Από πού αντλούσε δύναμη; Από πού αντλούσαν δύναμη οι δικοί του άνθρωποι, που δεν μπορούσαν να τον επισκέπτονται στο νοσοκομείο; Που δεν μπόρεσαν ούτε τον «τελευταίο ασπασμό» να του δώσουν…;!

Ίσως αυτή να είναι η πιο σοβαρή «επιπλοκή» του κορωνοϊού: η μοναξιά. Και μάλιστα όταν έχεις τη μεγαλύτερη ανάγκη από παρέα, από παρηγοριά, από συμπόνοια…
Μακάρι ο Θεός να δίνει σε όλους δύναμη και κουράγιο και να αναπληρώνει η δική Του Χάρη την ανθρώπινη επαφή και ζεστασιά… Αμήν.

Χρώμα το χρώμα, γραμμή τη γραμμή…

Ετικέτες

,

Δύο χέρια πιάσαν έναν μαρκαδόρο. Τράβηξαν μια καμπύλη γραμμή, έπειτα κι άλλη. Μετά έναν κύκλο, με άλλο χρώμα. Δυο μικρότερα χέρια πιάσαν άλλο μαρκαδόρο και συνέχισαν με γραμμές και με καμπύλες. Χρώμα πάνω στο χρώμα, γραμμή – κι άλλη γραμμή, κι έπειτα δυο ακόμα, μικρότερα χεράκια ήρθαν να προσθέσουν κι αυτά την έμπνευσή τους. Ο καθένας πρόσθετε και κάτι, μέχρι που όλο το χαρτί γέμισε χρώμα. Τίποτ’ άσπρο να μη μείνει! Πέρνα το όλο με μολύβι!

Μία η ζωγραφιά, τρεις οι υπογραφές. Κι όλων τώρα οι καρδιές, γεμάτες κέφια και χαρές! 🙂

Ο καρπός

Ετικέτες

Κάποτε, λοιπόν, έγραφα διαφορετικά! Άλλη γραφή, άλλες συνθήκες, άλλες προτεραιότητες, άλλος κόσμος τελικά… Τυχαία θυμήθηκα αυτό το αφήγημα που είχα γράψει πριν 10(!) χρόνια, σε τούτο εδώ το blogάκι. Διάβασα στα σχόλια κι ένα μιας αγαπημένης μου, που δεν είναι κοντά μας πια, και συγκινήθηκα… Έτσι λοιπόν η αφορμή, ιδού και το κείμενο!

Το δέντρο που τον έδεσε ήταν στυφό. Χωρίς χυμούς να φουσκώνουν τη σάρκα του, χωρίς πουλάκια να ζευγαρώνουν στα κλαδιά του. Φύτρωσε στη σκιά ενός μεγάλου δέντρου που δεν του άφησε πολλά περιθώρια ανάπτυξης, αφού μήτε τον ήλιο άφηνε να περάσει μέσα απ’ τα πυκνά φυλλώματά του. Κι έτσι το δέντρο μεγάλωσε μεν, αλλά έγινε […]

(Η συνέχεια στο παρακάτω link…)

Ο καρπός

Μια φιγούρα – side 2

Ετικέτες

Κάθεται, με σβησμένη μηχανή, μέσα στο parking του. Ακούει μουσική. Του αρέσει να ακούει μουσική μέσα στο αμάξι του, έχει ωραίο ήχο!

Όμως είναι ώρα ν’ ανέβει σπίτι του – έχει κιόλας αργήσει! Αχ, πόσες ώρες λείπει απ’ το σπιτι του… Πόσο του λείπει η γυναικούλα και τα παιδάκια τους… πόσο τους λείπει κι αυτός!

Τρέχει λοιπόν, με την ελπίδα να τα προλάβει ξύπνια, να τους πει έστω μια καληνύχτα!

Αλλιώς, θα αγκαλιάσει τη γυναικούλα του και θα της πει: γύρισα στον κόσμο, σ’ αγαπώ!

Μια φιγούρα – side 1

Ετικέτες

Κάθεται, με σβησμένη μηχανή, μέσα στο parking του. Ακούει μουσική. Του αρέσει να ακούει μουσική μέσα στο αμάξι του, έχει ωραίο ήχο! Έχει ησυχία από ο,τιδήποτε άλλο, κυρίως…

Ποιος τον περιμένει στο σπίτι; …κανείς – γιατί λοιπόν να βιαστεί;!

Ανάβει τσιγάρο, ακούει άλλο ένα τραγούδι. Βαρέθηκε. Ώρα ν’ ανέβει λοιπόν.

Αντίο. Σκληρό και σάπιο, σαν την καρδιά του.

Οι γάτες των αρχαίων…

Ετικέτες

Όχι, δε μιλώ για τις γάτες των αρχαίων Ελλήνων. Δεν ξερω τίποτα γι’ αυτές. Μιλώ για τις γάτες των αρχαίων μνημείων!

Χτες, σε μια απροσδόκητη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας και το Μετς, συναντήσαμε πάρα πολλούς αρχαιολογικούς χώρους, όπως είναι λογικό για την πόλη της Αθήνας… Αυτό όμως που δεν περίμενα να δω ήταν το πόσες γάτες αγαπούν αυτά τα μνημεία! Χαλάσματα; Σκόρπια υπολείμματα ανάμεσα σε δέντρα και φρύγανα; Περιφραγμένοι, «επίσημοι» αρχαιολογικοί χώροι; Οι γάτες πανταχού παρούσες! Δυο-τρεις-τέσσερις στο χώρο μόνο μιας ματιάς! Μειλίχιες, ξαπλωμένες ήσυχα, νιώθοντας οικεία μέσα στα ερείπια και την αττική χλωρίδα. Βρίσκονταν αναμφίβολα στο βασίλειό τους…

Δεν είμαι ιδιαίτερα φίλη των γατών, αλλά χτες το μόνο που τραβούσε την προσοχή μου ήταν τα τετράποδα αυτά πλάσματα, που βρίσκονταν παντού και που ίσως με κάποια ιδιαίτερη, μυστική σχέση, συγγενεύουν με την αρχαία μας ιστορία, σκαλισμένη σε μάρμαρα, ορθή ακόμη ανάμεσα σε κυπαρίσσια και θυμάρια…

Λήψη 36 – το σμάρι των επιβατών…

Ετικέτες

, , ,

Τί παράξενο το πλήθος των μασκοφόρων…!

Κινούμενη μέσα στο μετρό, η εντύπωση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη! Στην αποβάθρα, ο ένας δίπλα στον άλλο, η γαλάζια μάσκα δίπλα στην άσπρη, κι η μαύρη δίπλα στη λουλουδάτη. Όλων των ειδών οι μάσκες καλύπτουν όλα τα είδη των ανθρώπων. Δεν «διαβάζεις» εύκολα τον άλλο αν «λείπει» το μισό του πρόσωπο, δεν τον ακούς καν καλά, γιατί η όραση, το να βλέπεις δηλ. τις κινήσεις του στόματός του, συνεπικουρεί στην ακοή. Είμαστε μασκοφόροι πολεμιστές ενάντια σ’ έναν αόρατο στο μάτι εχθρό, τον κορωνοϊό. Η φαρέτρα μας είναι γεμάτη. Αντισηπτικά gel, μαντηλάκια, μάσκες. Φάρμακο, εμβόλιο; όχι ακόμη. Ηθικόν; ποιος να ξέρει; Ακμαιότατον πάντως, όχι. Ίσως να έχουμε πάρει λίγο τα πάνω μας, γι’ αυτό και ξεθαρρέψαμε χωρίς πολλούς πολλούς δισταγμούς.

Αλλά η αβεβαιότητα για το μέλλον παραμένει. Για την υγεία μας, για τα σχολεία των παιδιών μας, για τις δουλειές μας…

Ίδωμεν, έχει ο Θεός…

Λήψη 35 – της «αθλήτριας»…

Ετικέτες

Κυρία ευμεγέθης, με μαύρο κουστούμι και ακαλαίσθητη μπλούζα με «δαντέλα», φορά μοδάτα – λέμε τώρα! – αθλητικά παπούτσια, και κρατά ένα κίτρινο φωσφοριζέ σακίδιο, με τη φράση: adidas running…

Να πηγαίνει για τρέξιμο με αυτή την περιβολή, χλωμό το κόβω – και με άλλα ρούχα δηλαδή, πάλι χλωμό το κόβω (κακίες…). Να πηγαίνει στη δουλειά της πάλι, με αυτό το σακίδιο στα χέρια;! Ό,τι και να πρόκειται να κάνει πάντως, κάτι δεν ταιριάζει.

Μάλλον είναι πολύ πρωί και το «σπλαχνικό» μου βλέμμα δεν έχει ξυπνήσει ακόμη… Είναι και Παρασκευή, τέλος μιας εβδομάδας που φάνηκε ατελείωτη, είμαι και καλή στις δικαιολογίες, οπότε βρήκα εξιλαστήριο θύμα την καημένη την κυριούλα, που είχε την ατυχία να κάτσει απέναντί μου στο μετρό… 😉

Γράμμα το γράμμα, φθόγγο τον φθόγγο…

Ετικέτες

,

Είπα να μη ζορίσω τον εαυτό μου, κι έτσι δηλώνω απουσία 5 ημερών απ’ την καθημερινή μου προσπάθεια κάτι να γράφω, κάτι να ακουμπώ εδώ, κάτι να μοιράζομαι μαζί σου, άγνωστε αναγνώστη! 🙂

Και να! που τώρα θέλησα ξανά ν’ αφήσω ελεύθερα τα χέρια μου να σμιλέψουν τη γλώσσα, να κλείσουν σε ήχους και φθόγγους σκέψεις μυστικές, έως τώρα άυλες…

Μου αρέσει να γράφω, όσο μου είναι κι απαραίτητο. Μπορεί να μην έχω καταλάβει κάτι ή να μην το έχω επισημάνει, αλλά γράφοντας ή μιλώντας, να το δω μπροστά μου, να παίρνει ξαφνικά μορφή και υπόσταση, κάτι μέχρι τώρα ασυνείδητο…

Αυτό έρχομαι κι ακουμπώ εδώ, αυτό ξεδιπλώνεται σα νήμα μπροστά μου, καθώς τα δάχτυλά μου χοροπηδούν δεξιά κι αριστερά, πάνω στο πληκτρολόγιο.

Όλα έχουν ένα νήμα που τα συνδέει, μια σειρά συνειρμών, μια επαγωγή στη σκέψη και τα συναισθήματα, ώστε τελικά το νήμα να γίνει νόημα…

Ξέρω, φλυαρώ… Δεν με πειράζει όμως – απλά αφήνομαι σ’ αυτή την ήρεμη ραστώνη του καλοκαιρινού απογεύματος, που δεν είμαι στη δουλειά, που έφαγα παγωτό μαζί με τα παιδιά, που είμαστε όλοι μαζί στο σπίτι…

Κάπως έτσι λοιπόν, ξαναπιάνω το νήμα της καθημερινής μου άσκησης επί χάρτου, ή ορθότερα επί οθόνης, ελπίζοντας όσοι το ακολουθούν να φτάσουν στο δικό τους νόημα…

Καλησπέρα σας!

Μιας εβδομάδας κούραση…

Ετικέτες

, ,

Το μυαλό μου έχει υπερβολικά σκεφτεί αυτές τις ημέρες, κι απολαμβάνω σήμερα αυτό το σχετικό κενό μες στο κεφάλι μου. Γι’ αυτό και δεν θέλω να πιεστώ να γράψω κάτι, εκτός κι αν ζητάει μόνο του να βγει…

Αυτό το τριήμερο, το μόνο που πραγματικά χρειάζομαι είναι ξεκούραση. Σωματική και ψυχική. Θα το προσπαθήσω.

Ο Θεός μαζί μας. Καλή αυριανή!

Για ένα γαλαζωπό φως…

Ετικέτες

,

Γυρνώντας σπίτι μου ένα βράδυ, βλέπω μέσα σ’ ένα διερχόμενο αυτοκίνητο ένα αμυδρό φως. Κοιτάζω καλύτερα και βλέπω ένα παιδί, με βλέμμα κατεβασμένο, που το πρόσωπό του αντανακλούσε το γαλαζωπό φως μιας οθόνης, κινητού ή κάποιου tablet, προφανώς.

Και τότε θυμήθηκα αυτόν τον πίνακα του Δομίνηκου Θεοτοκόπουλου, που είχα την τύχη να τον δω από κοντά, σε μία έκθεση αφιερωμένη σε αυτόν, και μάλιστα με “άτυπο ξεναγό” τον παπαΣταμάτη τον Σκλήρη.

Τον σχολίασε ιδιαίτερα, προφανώς επειδή του άρεσε πολύ. Ένα παιδί κρατά ένα κάρβουνο και το φυσσά για να ανάψει καλά, ώστε να μπορέσει να ανάψει το κεράκι του. Κοιτάξτε την αντανάκλαση της φλόγας στο πρόσωπό του, μας είπε, και τί φωτοσκιάσεις σχηματίζονται!

Αυτό θυμήθηκα βλέποντας το παιδί στο αυτοκίνητο… Τί φώτιζε κάποτε τα πρόσωπα των παιδιών και τί τώρα…

Της κούρασης…

Ετικέτες

, ,

Φοράω τη μάσκα μου απ’ τις 4.30 το απόγευμα, κι η ώρα τώρα είναι 9.30 το βράδυ. Και πρέπει να συνεχίσω να τη φοράω για άλλα 45′, γιατί είμαι στο μετρό. Οπότε κάπου εδώ νιώθω οτι δεν την αντέχω…

Η κούραση συσσωρεύεται. Είτε σωματική, είτε ψυχολογική, είτε απλά απ’ την ένταση της εγρήγορσης στη δουλειά, παραμένει κούραση. Κι ενώ είσαι στο μέσον της εβδομάδας, νιώθεις σαν να ‘σαι ήδη στο τέλος της…

Πάω σπίτι να ξεκουραστώ. Και μόλις σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι, που εκεί δεν με περιμένει καμία επείγουσα δουλειά, πόσο μάλλον που δεν υπάρχει κάποιος άρρωστος στο σπίτι ή κάποιος κατάκοιτος που πρέπει να φροντίσω…

Πόσες τέτοιες περιπτώσεις συναντώ, λόγω της φύσεως της δουλειάς μου…Πόσο θαυμάζω το κουράγιο, τη δύναμη, την υπομονή αυτών που φροντίζουν…

Οπότε… η κούραση μετράει, ναι, αλλά να θυμάμαι και να εκτιμώ τις ευκολίες της ζωής μου. Και να λέω δόξα τω Θεώ για όσα έχω – εύκολα ή δύσκολα, επώδυνα ή ανώδυνα…

Απόψε…

Ετικέτες

, , ,

Αγαπώ τη χορωδία. Για την ακρίβεια λιώνω για τον ήχο μιας καλοκουρδισμένης χορωδίας, για τη φωνή των τενόρων, για τη μέθεξη σε κάτι συγκινητικά ιερό που νιώθω όταν ακούω, ή ακόμα καλύτερα, όταν συμμετέχω σε μια τέτοια χορωδία…

Δεν χρειάζεται να πω άλλα λόγια… Άπλα ακούστε μία τέτοια «στιγμή»…!

Όσοι αγαπούν τη χορωδία, «απλά» ανεβάστε την ένταση….!!!!! 🙂

Βροχή μου….

Ετικέτες

, ,

Θυμήθηκα τις προάλλες έναν δίσκο πολύ αγαπημένο, που είχα να ακούσω τουλάχιστον 20 χρόνια! Μου τον έμαθε ο τότε «Μελωδία fm100», όπως και τόσα άλλα αγαπημένα τραγούδια και καλλιτέχνες… Ωραίες εποχές, ή ίσως και όχι, που αναπνέαμε και ζούσαμε μέσα από τη μουσική…

Τότε λοιπόν, λίγο πριν την ενηλικίωση, έμαθα τους Συνήθεις Υπόπτους, απ’ όπου και γνώρισε όλος ο κόσμος τον Χρήστο Θηβαίο, μαζί κι εγώ. Πήγαινα με φίλους στις συναυλίες τους και μου άρεσαν πάντα ιδιαιτέρως οι ενορχηστρώσεις τους!

Από εκείνη λοιπόν τη…μακρινή εποχή, οι μέρες αυτές οι βροχερές, οι «Αδέσποτες μέρες», υπαγορεύουν να ακούσουμε ξανά το τραγουδάκι αυτό. Ας το απολαύσουμε, είτε με αναμνήσεις, είτε χωρίς! 🙂

«Tra la la…»

Ετικέτες

,

Το πρώτο πλήγμα στη γειτονιά μου, λόγω κορωνοϊού, ήρθε ήδη χθες. Το πρώτο εμπορικό μαγαζί που νόσησε οικονομικά απ’ τον κορωνοϊό, παρέδωσε χτες το πνεύμα του…

Οι βιτρίνες μας σχεδόν αντικρυστές. Μικρό μαγαζάκι ρούχων. Ίσως ποτέ να μην είχε ιδιαίτερη κίνηση. Όμως το πάλευε.

Πριν την καραντίνα, οι κούκλες της βιτρίνας φορούσαν μαύρα φορέματα. Στη διάρκεια της καραντίνας, κι ενώ η άνοιξη επέλαυνε στην πόλη, η βιτρίνα κρατούσε τα χειμωνιάτικα χρώματά της. Όταν περνούσα απ’ έξω, τα (μη) χρώματα «χτυπούσαν» παράταιρα στα μάτια μου. Γιατί δεν αλλάζει τη βιτρίνα, αναρωτιόμουν, θα ήταν ωραίο να το κάνει παρά των καραντίνα, εις πείσμα των αντίξοων συνθηκών!

Ίσως όμως τελικά η βιτρίνα να υπήρξε προφητική… Ίσως οι κούκλες, ντυμένες στα μαύρα, μοιρολογούσαν το μέλλον του μικρού μαγαζιού – σαν κάτι να ήξεραν…

Χτες λοιπόν, άδειο τελείως, άδεια και η βιτρίνα, με ένα κίτρινο «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» να φαντάζει στην πόρτα, μας αποχαιρέτησε. Ως κι οι ίδιες οι κούκλες τέλεψαν το μοιρολόι τους κι έφυγαν…

Και να φανταστείς πως το όνομά του ήταν «Tra la la»…

ΥΓ: Πριν πολλά χρόνια, άλλη μία αντίστοιχη κατάσταση είχε τραβήξει την προσοχή μου… https://fridayafter.wordpress.com/2011/06/14/en-effet-side-1/ και https://fridayafter.wordpress.com/2011/06/17/en-effet-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%cf%87%cf%8d%ce%bb%ce%b9-%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bc%ce%bd%ce%ae%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85-side-2/

Η γλυκιά κ. Μαρία…

Ετικέτες

,

Η αγάπη των πελατών του φαρμακείου, πολλές φορές με συγκινεί.

Προ ολίγου, μου τηλεφώνησε μια μεγάλης ηλικίας κυρία, από τις πιο παλιές πελάτισσες του πατέρα μου, που με αγωνία με ρώτησε αν είμαστε καλά! «Σας έχω πάρει 10 φορές τηλέφωνο απ’ το πρωί, και δεν το σηκώνατε. Ανησύχησα, είστε όλοι καλά;»

Και μόνο που τα γράφω τώρα αυτά, χαμογελώ και συγκινούμαι. Αν η δουλειά μου δεν είχε την επαφή αυτή με τους ανθρώπους, δεν θα την άντεχα καθόλου. Οι σχέσεις είναι που της δίνουν αξία, που δίνουν το κίνητρο να θες να γίνεις καλύτερος!

Δόξα τω Θεώ…

Η σειρήνα…

Ετικέτες

, ,

Έχεις ποτέ ακούσει σειρήνα ασθενοφόρου να χτυπά μανιασμένα, θαρρείς απελπισμένα;

Κλείδωνα το φαρμακείο μόλις προ ολίγου, όταν την άκουσα. Έστρεψα το κεφάλι μου να δω από που έρχεται ο ήχος. Και τότε είδα, ένιωσα τον πανικό, στον τρόπο που πάσχιζαν τα αμάξια να κάνουν χώρο. Κι ο ήχος πλησίαζε κι έφτασε τρέχοντας μπροστά μου και με προσπέρασε. Σφύριζε κραυγάζωντας η σειρήνα: «Επείγον! Βοηθήστε αδέλφια να φτάσουμε γρήγορα, να φτάσουμε πριν να ‘ναι αργά…»!!!

Πάντα με αναστατώνουν και με συγκινούν τα ασθενοφόρα…

Όταν θα βλέπεις ένα, κάνε μια ευχή γι’ αυτούς που βρίσκονται μέσα. Για τον ασθενή, αλλά και για τον συγγενή που τον συνοδεύει! Για τους διασώστες που κάνουν το παν, για να φτάσουν έγκαιρα στο νοσοκομείο!

Μπορεί ένα Κύριε ελέησον να σώσει μια ψυχή; Ποιος ξέρει; Μακάρι!

Άκου! «…και στου σκοτωμένου το σφυγμό, στο φλας του ασθενοφόρου»…

Χριστός Ανέστη!

Ετικέτες

,

…θα πούμε για τελευταία φορά απόψε! Θα ψάλλουμε τον υπέροχο όρθρο, θα ακούσουμε ένα απ’ τα ομορφότερα ίσως κείμενα που υπάρχουν – τον Κατηχητικό Λόγο του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου- και θα γιορτάσουμε την Ανάσταση του Χριστού, όπως άλλωστε και κάθε Κυριακή!

Θα γίνουμε όμως ευαγγελιστές αυτού του γεγονότος; θα φανερώνουμε, με τη ζωή μας, την πίστη μας στην Ανάσταση του Χριστού, αλλά και στη δική μας;

… … …

…Γυρνώντας απ’ την Αναστάσιμη Θ. Λειτουργια: Ήταν πολύ όμορφα απόψε! Πόσο χάρηκα που μπορέσαμε να γιορτάσουμε το Πάσχα στην εκκλησία μας! Που ακούσαμε και ψάλαμε τα όμορφα τροπάρια του όρθρου, χωρίς βιασύνη, μιας και δεν υπήρχε μαγειρίτσα να μας περιμένει στο σπίτι…

Ως και λίγα βαρελότα ρίξανε! 😄

Μου άρεσε που μοίρασαν κόκκινο αυγό και κουλούρι, όπως ακριβώς και το Πάσχα! Μου άρεσε που ξεκινησε 7 και τελειωσε 10.30μ.μ. Που πήγαμε όλοι οικογενειακώς!

Δόξα τώ Θεώ για όλα! Για την Ανάσταση που μας χάρισε, που είναι αληθινή και ζωογόνος, είτε τη γιορτάσαμε φέτος στην εκκλησία, είτε όχι. Η Ανάσταση έγινε και γίνεται συνεχώς μέσα στην καρδιά μας, μέχρις ότου αξιωθεί να τη δεχτεί και το ίδιο μας το χωμάτινο σαρκίο.

Αμήν.

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

Μια καρδιά δρόμος…

Ετικέτες

, ,

Ημέρες με ένταση, με συζητήσεις, με στενοχώριες, αλλά και με νέα σχέδια, με απρόσμενα καλή διάθεση! Πώς χωράνε όλα σ’ αυτή τη ζωή;!

Να ένα μάθημα που δεν έμαθα από μικρή, αλλά που πρέπει οπωσδήποτε να διδάξω στα παιδιά μου. Η ζωή δεν είναι ευθεία γραμμή, έχει στενοχώριες και πόνο, αλλά κι ελπίδες και χαρές! Έχει άπειρες εναλλαγές, ακόμα και μέσα στην ίδια μέρα! (Ειδικά, αν είσαι και γυναίκα… 🙂)

Η ζωή έχει, όπως λέμε, τα πάνω της και τα κάτω της! Μα πώς θα μπορούσε αλλιώς, αφού ζωή, σ’ αυτό το σώμα, υπάρχει όσο χτυπάει η καρδιά μας…