Ένας νους, μία ψυχή…

Ετικέτες

, ,

Via pixabay

 

Το πρωί ήμουν κουρασμένη, αλλά είχα καλή διάθεση. Όμως πριν καν φτάσω στη δουλειά μου, ένιωθα ήδη «πεσμένη». Ο λόγος; δεν μπορώ να είμαι σίγουρη. Η αφορμή; αυτήν την ξέρω. Είδα δυο ανθρώπους στο μετρό, άγνωστους και άσχετους μεταξύ τους, που η ζωή τους διασταυρώθηκε απλά σε μια αποβάθρα του μετρό. Είχαν όμως κάτι κοινό: αυτό το ευαίσθητο όργανο του ανθρώπινου σώματος, ο εγκέφαλος, κι οι ευπαθείς λειτουργίες του ψυχισμού τους, είχαν λιγάκι διαταραχθεί. Μιλούσαν μόνοι τους, παραμιλούσαν, ίσως ήταν και άστεγοι, γιατί είχαν μαζί τους ο άντρας μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών, γεμάτη πράγματα, κι η γυναίκα μια ροζ βαλίτσα, που την έσερνε πέρα-δώθε βιαστικά… Μιλούσε ο καθένας μόνος του και ξάφνου, όταν ο άντρας προσπέρασε τη γυναίκα, απηύθηναν τα λόγια τους ο ένας στον άλλον. Δεν άκουσα τί είπαν, δεν ξέρω αν έβγαζε κάποιο νόημα. Όμως κάτι μέσα μου κινήθηκε μαζί τους, και με θλίψη, με αιχμηρή στενοχώρια, διαπίστωσα πόσο ευαίσθητο είναι το νευρικό μας σύστημα. Κάποιο γονίδιο ή κάποια τραγική συνθήκη σε συνδυασμό με (ανακαλυφθέντα ή όχι) γονίδια, φέρνουν τον άνθρωπο σ’ αυτή τη δεινή θέση… Μπορεί να ‘ναι τρελλούτσικος και άκακος, μπορεί όμως να ‘ναι κι επικίνδυνος. Περιπτώσεις και των δύο συναντούμε καθημερινά, είτε στο δρόμο είτε… στις ειδήσεις!

Πόσος πόνος κρύβεται από πίσω; Στην οικογένεια, στους φίλους, στον ίδιο τον άνθρωπο – αν έχει συνείδηση, που καλύτερα να μην έχει… Ποιος έκανε κακό σε ποιον, ηθελημένα ή αθέλητα; Πού διαχέεται όλος αυτός ο πόνος; Ποιος τον απορροφά…;;;!

Αύριο θα έχω ζήσει σ’ αυτή τη γη 40 χρόνια. Σε παλαιότερες εποχές, θα θεωρούμουν πια πολύ μεγάλη. Το σίγουρο είναι πως τώρα νιώθω ακόμα παιδί. Καλό αυτό; Κακό; Δεν είναι της παρούσης. Όμως κάπως όλα αυτά συνδέονται… μέσα στην καρδιά μου, σ’ αυτό το μυστήριο, ευαίσθητο όργανο που λέγεται νους, που λέγεται ψυχή, και που εύκολα κάτι μικρό ενίοτε διασαλεύεται…

Advertisements

Φαρμακευτικά αλιεύματα bt III

Ετικέτες

via pixabay

 

Η ελπίδα στο φαρμακείο έρχεται ντυμένη με νεανικά χρώματα. Έρχεται χωρίς να την περιμένεις και σου ζητά φάρμακα πρώτων βοηθειών. Είναι φάρμακα που θα δώσει σε ανθρώπους άγνωστους σε αυτήν, αλλά που ξέρει πως τα έχουν ανάγκη. Αγαπώ το φαρμακείο όταν μπορεί να μου δώσει τέτοια ελπίδα. Όταν νέα παιδιά, ακόμα και κάτω των 20 ετών, ζητάνε κάτι τέτοιο!

Θαρσείτε, η ελπίδα ζει!!!

Φαρμακευτικά αλιεύματα bt II

Ετικέτες

,

 

Έχω γίνει πολύ καχύποπτη στο φαρμακείο κ δε μ’ αρέσει… Καχύποπτη απέναντι στους ανθρώπους. Κάποιος που τριγυρίζει χαζεύοντας τα προϊόντα δε με χαροποιεί, όπως θα ήταν φυσικό, αλλά με κάνει να τον υποπτεύομαι οτι κάτι θέλει να κλέψει! Μα πόσες φορές δεν έχει όντως συμβεί…

Προ ολίγου μπαίνει στο φαρμακείο πολύ νεαρό ζευγάρι και μου ζητά το αγόρι ενυδατική κρέμα προσώπου. Του δείχνω δύο, ρωτά τη γνώμη της κοπέλας κι αυτή του λέει πως τη μία την έχουν ήδη σπίτι. Πρώτο περίεργο. Α, όσο μου μιλούσε το αγόρι, η κοπέλα χάζευε τα αρώματα του Κορρέ. Μετά μου λένε πως μέχρι τώρα έβαζε sudocream στο πρόσωπο! Τους εξηγώ διάφορα, φεύγουν.

Σε 1′ ξανάρχονται, κι η κοπέλα με ρωτάει τί να κάνει που έχει σταματήσει το γάλα της, θηλάζει λέει… Εν τω μεταξύ το κορίτσι δεν θα ‘ναι ούτε 20 χρονών. Δεύτερο περίεργο.

Τρίτο κ φαρμακερό…: όταν φεύγουν ψάχνω στα μέρη που είχαν κοντοσταθεί να δω αν λείπει κάτι. Ένα άρωμα του Κορρέ είναι βαλμένο στραβά στη θέση του στο stand. Υπάρχουν δύο εκεί. Χωράνε τρία. Είχα 3 ή 2;;; ιδού το ερώτημα και ιδού γιατί πρέπει να κρατάω σωστή αποθήκη…

Η κοπέλα κρατούσε τσάντα μαγαζιού, (ικανότατη κρυψώνα για ένα στιγμιαίο drop-off). Ο Λάμπρος, ο αδερφός μου, έλειπε, είχα κόσμο να εξυπηρετήσω-δεν μπορούσα να στέκομαι δίπλα τους- τουτέστιν ήταν οι κατάλληλες συνθήκες να με κλέψουν…

Είμαι σχεδόν σίγουρη οτι με έκλεψαν. Είναι ένστικτο περισσότερο. Είναι που έχω μάθει να «κόβω» φάτσες κ συμπεριφορές. Είναι που έχω μάθει να είμαι καχύποπτη πια…

Λήψη 33 – του πιθανολουγούμενου τρομοκράτη…

Ετικέτες

, ,


Via pixabay

Στέκεται όρθια δίπλα στην πόρτα του βαγονιού του μετρό. Φορά μουσουλμανική μαντήλα, ερμητικά κουμπωμένο μπουφάν και στα πόδια της μπροστά είναι ακουμπισμένη μια νάυλον τσάντα. Δεν κοιτάζει δεξιά κι αριστερά. Δείχνει συγκεντρωμένη, τα μάτια χαμηλωμένα. Προσεύχεται; Ζητάει δύναμη και θάρρος να κάνει το απονεννοημένο διάβημα; Να φωνάξει «Αλλάχ ουάκμπαρ» και ν’ ανατινάξει τον εαυτό της – μαζί κι όλους εμάς…

Αυτά φαντάστηκε το άρρωστο μυαλό μου, βλέποντας μια μουσουλμάνα τις προάλλες στο μετρό. Ένας πίδακας φόβου ξεπετάχτηκε, πυροδοτημένος απ’ όσα γίνονται στον κόσμο. Άρρωστο το ιδεοληπτικό μυαλό που φτιάχνει τέτοιες σκηνές, άρρωστο όμως και το μυαλό που διαλέγει έναν εύκολο στόχο -το δύστυχο μετανάστη- και του φορτώνει ρατσιστικά τις φοβίες του.

Όπως και να ‘χει, επιβιώσαμε απ’ τα «τρομοκρατικά χτυπήματα»• Μένει τώρα να επιβιώσουμε κι απ’ τα «χτυπήματα» ενός υπερδραστήριου μυαλού…

Φαρμακευτικά αλιεύματα bt I

Ετικέτες

,

Via pixabay

Μπήκε ταραγμένος στο φαρμακείο, ζητώντας να καθήσει, επειδή έχει πάθει κρίση πανικού. Καθήστε, του λέω, και του δίνω ένα ποτήρι νερό. Δεν το πίνει. Κι αντί να καθήσει, γονατίζει μπροστά στην καρέκλα σκυφτός και μετά από λίγο κάθεται στο πάτωμα οκλαδόν. Μας ζητά να φέρουμε ασθενοφόρο. Δεν τον ξέρω, δεν είναι πελάτης μας, δεν ξέρω τί έχει κ πόσο σοβαρό μπορεί να είναι, οπότε όντως καλούμε το 166. Κάθεται αρκετή ώρα σ’ αυτή τη στάση κ παίρνει τηλέφωνα για να ακυρώσει επαγγελματικά ραντεβού. Το 166 τηλεφωνεί οτι θ’ αργήσει. Δεν τον ενημερώνω, αλλά αγχώνομαι επειδή δεν ξέρω τί να κάνω για να τον βοηθήσω. Ο άνθρωπος είναι ήρεμος, αλλά ακόμα κάθεται στο πάτωμα. Μου λέει οτι νιώθει καλύτερα κ ζητά να ακυρώσουμε το ασθενοφόρο. Τον ρωτώ αν μένει κοντά, αλλά δυστυχώς όχι, και μάλιστα έχει έρθει με αυτοκίνητο! Είναι ευγενέστατος, μας ευχαριστεί χίλιες φορές κ φεύγει. Όμως τον έχω πολύ έγνοια. Είναι σε θέση να οδηγήσει; Θα φτάσει σώος στο σπίτι του;

Τί θα έπρεπε να κάνει ένας φαρμακοποιός σε μια τέτοια περίπτωση;;!

Κατ’ όναρ…

Ετικέτες

,

 

via pixabay 

Δυο συνεχόμενα βράδια τώρα, βλέπω παρόμοια όνειρα. Πως συνεργάζομαι, λέει, με αγαπημένους μου ανθρώπους-καλλιτέχνες, μ’ ανεβάζουν στη σκηνή και τραγουδώ μαζί τους ή οργανώνουμε καποια πιο μόνιμη συνεργασία… Μου φάνηκαν περίεργα τα όνειρα αυτά. Πόσο μάλλον που τα είδα και σε δύο διαδοχικές νύχτες….

Δεν ξέρω τί θα έλεγε ένας ψυχαναλυτής – εγώ όμως σκέφτηκα τα προφανή: όταν το άγχος και η κούραση της καθημερινής ρουτίνας δεν αφήνουν περιθώρια για hobby και καλλιτεχνικές ανησυχίες, απομένει ένας άυλος, αόρατος κόσμος, όπου μπορείς να αφήσεις την ψυχή σου να ξαποστάσει, να αφεθεί, να ονειρευτεί… (Ονειρεύεται η ψυχή μου μέσα στ’ όνειρο – χα! Καλό!)

Απλά μια καταγραφή γεγονότων. Just that.

“Από σένα εγώ περίμενα πολλά…”

Ετικέτες

, ,

Η κόρη μιας φίλης, μαθήτρια Γυμνασίου, κατέβηκε προχτές μαζί με τόσους άλλους μαθητές παγκοσμίως, στις διαδηλώσεις για το μέλλον του πλανήτη μας. Μια ακτιβίστρια εν τη γενέσει: διαδήλωσε φορώντας ένα στεφάνι από λουλούδια και φωνάζοντας συνθήματα, για να αφυπνίσει συνειδήσεις…

Για πόσον καιρό θα το κάνει αυτό; Πόσα χρόνια θα σκέφτεται, θα αντιδρά, θα προσπαθεί ν’ αλλάξει τον κόσμο; 2, 5, 10; μετά τί; Όταν τελειώσει με το καλό τις σπουδές της, θα ψάξει για μια «καλή» δουλειά: μέρα-νύχτα εκεί, καλός μισθός, προοπτικές. Θα γνωρίσει και τον «καλό» της, θα παντρευτούν, θα κάνουν και 2-3 παιδιά, και να! μια ευτυχισμένη γυναίκα! Δε θα σχολιάσω πόσο ευτυχισμένη θα ‘ναι προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ δουλειάς κ οικογένειας… Ας μείνουμε λιγάκι αλλού σήμερα. Τί σχέση θα έχει αυτή η γυναίκα με το σημερινό 15χρονο κορίτσι, που σκέφτεται, που κατεβαίνει στους δρόμους για καλό σκοπό, που ενώνει τη φωνή της με τη φωνή της νεολαίας παγκοσμίως;

…Ίσως καμία. Η πολλή σκέψη κ αμφισβήτηση, η καλώς εννοούμενη αντίδραση, συνδέονται κατά κύριο λόγο με τα χρόνια της εφηβείας, της νεότητας. Μετά… μετά το μυαλό «πήζει» και καταλαβαίνει πως πρέπει να βγάλει καλά λεφτά προκειμένου να επιβιώσει. Καταλαβαίνει πώς λειτουργεί ο κόσμος κι έχει πειστεί πως δεν είναι στο χέρι της να τον αλλάξει. Συμπορεύεται λοιπόν. Ας πουμε, αναγκαστικά. Στην καλύτερη περίπτωση κάτι μέσα της θα την «τρώει» συνεχώς. Στη χειρότερη, θ’ απαρνηθεί ακόμα και ιδεολογικά τον πρότερό της βίο. Και στην περίπτωση που συνεχίσει ν’ αμφισβητεί και ν’ αντιδρά, ίσως θεωρηθεί γραφική, ίσως απλά εναλλακτική, ένας «αιώνιος έφηβος», που αν δεν καταφέρει να κάνει κάτι λαμπρό, πχ να πάρει το Nobel, απλά θα λοιδωρείται απ’ όλους για την ανήσυχη, «τρελλούτσικη» ζωή του.

Έχω υπόψη μου κι άλλο παράδειγμα μορφωμένου, έξυπνου ανθρώπου, που συμπορεύτηκε κάποτε με την Greenpeace, κι έπειτα, όταν κόπασε η «αντίδραση» κι αναγκάστηκε να «ωριμάσει», έπιασε δουλειά σε δημόσια υπηρεσία…

Δεν κακίζω κανέναν. Ακριβώς το αντίθετο. Απλά στενοχωριέμαι κι αναρωτιέμαι. Προσπαθώ να καταλάβω ποια είναι η χρυσή τομή. Τί θεωρείται ωρίμανση και τί συμβιβασμός…; Ίσως ο λόγος που αναρωτιέμαι να ‘ναι οτι ακόμα αναζητώ την ουτοπία…

Και, ναι, γράφοντας, μου ήρθε στο μυαλό το πιο κατάλληλο τραγούδι:

Μια blogger, μα ποια blogger;;;

Ετικέτες

,

Πήγα σε μια συνάντηση όπου κουβεντιάσαμε μεταξύ άλλων για το blogging. Κι αναρωτιόμουν: τώρα εγώ θεωρούμαι blogger; που γράφω στη χάση κ στη φέξη; που έχω το blog μου ανενεργό εδώ κ ούτε ξέρω πόσο καιρό; που δεν αλληλεπιδρώ πια με άλλα blog; που ποτέ δεν έχω οργανώσει ένα διαγωνισμό ή κάτι τέτοιο; που δεν ξέρω καν αν έχω αναγνώστες που ενδιαφέρονται να διαβάσουν μια ανάρτησή μου;

Για ποιον γράφω τελικά; ποιος ενδιαφέρεται;

Απ’ την άλλη, κι αν δεν είμαι μια «κανονική» blogger, τί πειράζει; Το μόνο που σκέφτομαι είναι οτι χάνω από αναγνώστες, ακόμα κι αυτούς που κάποτε με ακολούθησαν. Ε και; Δε νομίζω να λείπουν σε κανέναν οι σκέψεις μου. Σου αρέσει να θεωρείς οτι σε κάποιον λείπεις, αλλά ας μη γελιόμαστε κιόλας. Εξάλλου έχω φίλους με σάρκα κ οστά, που αλληλεπιδρούμε χωρίς την ανάγκη ενός blog.

Τέλος πάντων, με τούτα κ με τ’ άλλα, έγραψα τελικώς άλλη μια ανάρτηση…

Ο Χάρης, ο Πάνος… κι η Παρασκευή…

Ετικέτες

, ,

Τί καλό μπορεί να σου τύχει όταν έχεις κολλήσει στην κίνηση; 

Βιαστικά επέλεξα ένα cd για να ακούω στο αυτοκίνητο: την «Παράλληλη δισκογραφία» των Κατσιμιχαίων. Είχα να το ακούσω χρόνια, πέρα από ό,τι τυχαία έπαιζε το ραδιοφώνο. 

Πώς γίνεται ένα cd να σε γυρίζει χρόνια πίσω; Πως αγγίζει ευαίσθητες χορδές της καρδιά σου, πως την κάνει να σκιρτά…; Άλλος ήταν ο άνθρωπος που άκουγε κάποτε αυτές τις μουσικές… Πού είναι τώρα; Ίσως να έχω άδικο, αλλά νομίζω πως αν παρέμενα αυτός ο άνθρωπος – ο ονειροπόλος, ο υπερβολικά ευαίσθητος – δεν θα ‘μουν λειτουργική. Δεν θα μπορούσα να είμαι συνεπής στην οικογένειά μου, στη δουλειά μου. Η ρουτίνα – η καλή και η κακή – σκεπάζουν αυτή την υπερβολική ευαισθησία. Δεν ξέρω αν την δαμάζουν. Ίσως την οριοθετούν, ίσως όμως και να την καρατομούν. Η δομή της κοινωνίας δεν επιτρέπει πολλούς ονειροπόλους, ευαίσθητους ανθρώπους, καλλιτέχνες…  «Αυτά να τα κάνεις για hobby!»…

Τεσπα…

Όλα αυτά τα ανακίνησε ένα τόσο δα δισκάκι, ένα δισκάκι γεμάτο διαμαντάκια· διαμαντάκια ευαισθησίας και ποίησης – από τους δύο ποιητές, τον Χάρη και τον Πάνο… 

Τα σέβη μου…

Μια πιο απλή ζωή…

Ετικέτες

,

…ξέρεις τί δεν αντέχω; την πολυπλοκότητα της ζωής (μας)…
Έχουμε μία ζωή – κι αυτή τη ζούμε μέσα σε μεγαλουπόλεις – όπου δε βλέπουμε τον ήλιο να ανατέλλει κ να δύει – κάνουμε ώρες να πάμε κ να έρθουμε στη δουλειά μας – και τα πάντα περιπλέκονται από μια απίστευτη γραφειοκρατία… Φαντάζομαι πως η οργανωμένη κοινωνία έχει οφέλη, αλλά μας κατατρέχει με μιαν απίστευτη πολυπλοκότητα…
Δεν ξέρω αν ειναι δειλία ή ευθυνοφοβία, αλλά θα ήθελα να ζω μια πιο απλή ζωή…

 

 

 

Ο άνθρωπος που πια δεν προσπαθεί…

Ετικέτες

,

 

Περάστε κόσμε!!!
Περάστε να θαυμάσετε τον άνθρωπο που δεν προσπαθεί καθόλου – αυτό το παράξενο πλάσμα, το τέρας της φύσεως! Μη σας ξεγελάει η μορφή του: άνθρωπος με δύο χέρια, δύο πόδια, ένα κεφάλι – μα χωρίς να προσπαθεί για τίποτα πια… Γεννήθηκε φυσιολογικός, μα από κάποιο παιχνίδισμα της μοίρας, χάθηκε από μέσα του κάθε διάθεση για αγώνα, κάθε προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή, για βελτίωση του εαυτού του ή του κόσμου γύρω του. Περάστε κόσμε! Σπάνιο είδος! Όσο ακόμα προλαβαίνετε! Η σπάνια μετάλλαξή του τον έκανε αυτόκαταστροφικό. Όποιος προλάβει, λοιπόν, να τον θαυμάσει ζωντανό, να παρακολουθήσει από κοντά τις παράδοξες συνήθειες της καθημερινότητας του…

Περάστε, περάστε κόσμε! Μόνο 1€!
(δεν αξίζει παραπάνω… )

Ο Αλκίνοος κι ένα σκίρτημα…

Ετικέτες

,

Τί είναι αυτό που με συγκινεί τόσο στον Αλκίνοο; Τί είναι αυτό που γεμίζει την ψυχή μου χαρά(;), ταραχή(;), περισσότερο μια έκσταση συνυφασμένη με μελαγχολία…

Είναι που τον παρακολουθώ απ’ τα πρώτα του μουσικά βήματα, που μεγάλωσα μαζί του; Που συμπίπτουν κάποιες φορές οι φάσεις μας; Που εκφράζει με νότες και λόγια την ψυχή μου;

Ο Αλκίνοος είναι η έφηβη καρδιά μου, αυτή που ακόμα είχε όνειρα. Είναι η ανώριμη -έστω- καρδιά μου που ζούσε μόνη της, κλεισμένη στον εαυτό της, προφυλαγμένη απ’ όλους και όλα. Γι’ αυτό για μένα ο Αλκίνοος ειναι θησαυρός. Κρατά ένα μυστικό κομμάτι μου. Κι όταν τον ακούω, θυμάμαι πως υπήρχε στ’ αλήθεια αυτό το κομμάτι, και πως ίσως κάπου υπάρχει ακόμη• κι είναι αυτό που σκιρτά όταν ακούω τη φωνή του και την ευαίσθητη ψυχή του να πάλλεται τραγουδώντας…

Την πρώτη φορά που τραγούδησα μπροστά σε άγνωστο κόσμο, επέλεξα να πω τον «Βυθό». Ήταν τόσο έντονη η εμπειρία εκείνη, που αμέσως μετά βγήκα απ’ το μαγαζί κι έβαλα τα κλάματα… Πολύτιμη ανάμνηση, που του τη χρωστώ, κατά κάποιον τρόπο…

Όπως και να ‘χει, Αλκίνοε, σ’ ευχαριστώ…

 

 

Πριν 2,5 χρόνια, μετά από μια συναυλία σου, είχα γράψει αυτό: «Μια βραδιά με τον Αλκίνοο…». Το διάβασα και μου άρεσε ακόμα 😊!

Καλοκαιρινές βουτιές… στο παρελθόν!

Ετικέτες

 

Via pixabay

 

Πριν μια εβδομάδα ήρθε στο φαρμακείο μια παλιά μου συμμαθήτρια. Ήρθε επί τούτου για να με χαιρετήσει! 20 χρόνια είχα να τη δω και μάλιστα είμασταν μαζί από το νηπιαγωγείο!!! Χάρηκα που είδα στα μάτια της την ίδια ευγένεια, την ίδια καλοσύνη και γλυκύτητα που εξέπεμπαν και τότε… Μιλήσαμε αρκετά, θυμηθήκαμε τα παλιά, άλλους συμμαθητές, αστείες καταστάσεις…

Μου έδωσε μεγάλη χαρά αυτή η συνάντηση – όμως ταυτόχρονα βυθίστηκα και σ’ ένα παρελθόν που δεν ήθελα να «θυμηθώ». Δεν είναι τα παιδικά χρόνια πάντα ρόδινα. Και παρότι θεωρητικώς τα έχεις επεξεργαστεί, τα έχεις συζητήσει κλπ, ο πόνος δεν μπορεί να εκλείψει τελείως. Ούτε ο θυμός.

Κάθε βουτιά στο απώτερο παρελθόν αναμοχλεύει πολλά. Ποικίλα συναισθήματα αναδύονται, ως αποτέλεσμα ασυνείδητων διαδικασιών…

Δεν ξέρω τί να πω παρακάτω.

Δεν έχει μάλλον παρακάτω.

Της αϋπνίας… (Λήψη 32)

Ετικέτες

,

 

Η άυπνη μάνα.
Ο ορισμός. Μες στο μετρό, όρθια δίπλα σ’ ένα καρότσι, που μέσα του ζουζουνίζει η αιτία της αϋπνίας της…
Άϋπνη, κουρασμένη, αλλά μάχιμη. Μαζί κι ο άντρας της, σαφώς πιο ξεκούραστος…
Πού να πηγαίνουν πρωί πρωί;

Ένα μικρό καρέ συν-κοινωνίας.
Μικρό. Απλό καρέ.

Καλημέρα σας!

Για τον Σταύρο Φ.

Ετικέτες

,

 

Τον είδα στο μετρό, μετά από 20 χρόνια!
Παλιός συμμαθητής, φίλος,
– εντάξει, ίσως ήμουν και λιγάκι τσιμπημένη μαζί του!

Ήταν αυτός ο ίδιος; Δεν είμαι σίγουρη. Πέρασα πλάι του περπατώντας, τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν φευγαλέα. Αυτό το βλέμμα ήταν που μου τον θύμισε, η κατατομή του προσώπου του, η έκφρασή του. Θα μπορούσε λοιπόν να είναι όντως ο Σταύρος! Φορούσε κουστούμι. Θα μπορούσε να ‘ναι τραπεζικός ή δικηγόρος. Είχε την ίδια ευγένεια στο πρόσωπο με παλιά…

Θα ‘θελα να του μιλήσω, αλλά δεν το ‘κανα… Θα ‘θελα να μάθω τι κάνει, που βρίσκεται, πως περνά. Εάν δεν έχει αλλάξει τελείως, πιστεύω πως θα θελε να μάθει κι αυτός τα νέα μου. Κοίταζα πίσω, στην αποβάθρα, αλλά δεν μπόρεσα να τον διακρίνω ξανά…
Α, ρε Σταύρο… που είχαμε την ίδια αγάπη για τα Μαθηματικά και παίζαμε μαζί τους, «ερευνώντας»…
Ο Σταύρος με τα πολύ μακριά δάχτυλα…
Που ήταν πάντα μετρημένος…
Ήταν τότε που δεν ήξερα πώς να πλησιάσω στ’ αλήθεια έναν άνθρωπο. Που ήμουν φιλική και κοινωνική, αλλά όχι «ανοιχτή»…

Κρίμα που δε με αναγνώρισες…
Χάρηκα που σε είδα, ακόμα κι αν δεν μιλήσαμε.
Χάρηκα που σε «είδα», ακόμα κι αν δεν ήσουν τελικά εσύ!
Γεια σου, Σταύρο, και να ‘σαι καλά, όπου κι αν είσαι!

Πάντοτε χαίρετε!

Ετικέτες

, ,

                                              via juliastankova.com

Είμαι εδώ. Όλα είναι εδώ ξανά. Όπως πάντα. Οι πρωινοί άνθρωποι στο μετρό που πάνε στη δουλειά τους. Οι φοιτητές. Οι γιαγιάδες που πάνε στους γιατρούς. Οι προκλητικές διαφημίσεις κολλημένες στα διαχωριστικά τζάμια, που σου θυμίζουν το σεξ προκειμένου ν’ αγοράσεις ο,τιδήποτε άλλο.

Η ζωή κυλά όπως κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις. Υγιής ή άρρωστος, κεφάτος ή δύσθυμος. Η ζωή κυλά ανένδοτη. Καλό ή κακό αυτό; – Δεν υπάρχει καλό ή κακό. Είναι η φύση των πραγμάτων. Αποδέξου την. Δεν μπορείς να εξηγήσεις τα πάντα, δεν μπορείς να είσαι τέλεια. Μη διαπράττεις ύβρη. Αποδέξου την ταπεινή φύση σου, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Αν το κάνεις, θα ησυχάσεις και θα μπορέσεις πια να χαρείς… τη ζωή που, ναι, κυλά ανένδοτη, με ό,τι κουβαλά μαζί της…

Χαίρε! Αναστάσιμο χαίρε!

Κάποιος που ξεπερνά τη λογική, ξεπέρασε για χάρη σου και το τελευταίο όριο της φύσης σου, το θάνατο! Ο νους μου δεν το συλλαμβάνει. Ελπίζω να καταφέρει κάποτε να το δεχτεί με ταπείνωση η καρδιά μου.

Αναστάσιμο Χαίρετε λοιπόν!

Πάντοτε Χαίρετε!

Blooming sadness

Ετικέτες

, ,

Via pixabay

 

This is not a good day…
Μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα.
Είναι που η Μαριάννα αναπτύσσει ένα πανίσχυρο «θέλω» και ασκεί μια συνεχή ψυχολογική πίεση;
Είναι που πήρα σήμερα τη «Σχεδία» του μήνα και καταρρακώθηκα από ένα άρθρο της;
Είναι που είμαι καθ’ οδόν για τη δουλειά μου η οποία, παρά τις προσπάθειές μας, αποφέρει χρήματα μόνο σε εφορία, ΕΦΚΑ, λογαριασμούς κλπ;
Είναι που μόλις μπήκε στο μετρό ένας άνθρωπος, ο οποίος είπε πως είναι ψυχασθενής και πως πουλάει στυλούς για να μπορέσει να πληρώσει τη συμμετοχή στα φάρμακά του;!
Είναι που…
Είναι που…

Τόσοι και τόσοι λόγοι είναι που βαραίνουν την καρδιά μας,
Τόση και τόση υπομονή και προσπάθεια είναι που χρειάζεται για να τα βγάλει κανείς πέρα,
Τόση και τόση πίστη κι ελπίδα πρέπει κανείς να επιστρατεύσει για να δώσει νόημα στη ζωή,
Τόση και τόση προσοχή κι αγάπη χρειάζομαι εγώ, εσύ, ο καθένας μας για να μπορέσει να ανθίσει και να καρποφορήσει…

Λήψη 31 – της αναπάντεχης ανθρωπιάς…

Ετικέτες

, ,

Όταν η ανθρωπιά δε γνωρίζει έθνος

Όταν η καλοσύνη δε μετρά το βαθμό γνωριμίας

Όταν η συμπόνια δε σ’        αφήνει να μείνεις αμμέτοχος…

 

Τότε ακόμα κι αν είσαι στο μετρό, 9 η ώρα το πρωί, και ξαφνικά μια παντελώς άγνωστή σου κοπέλα βάλει τα κλάματα… σηκώνεσαι, πας κοντά της κι αρχίζεις να την παρηγορείς! Της μιλάς γλυκά, τη χαϊδεύεις και προσπαθείς να την ηρεμήσεις…

Ναι, έγινα μάρτυρας μιας τέτοιας σκηνής χτες! Στην αρχή υπήρχε αμηχανία και σοκ απ’ τον αφόρητο πόνο της κοπέλας… Όμως τελικά υπερίσχυσε ο θαυμασμός μου για την καλοσύνη αυτής της γυναίκας, που σηκώθηκε στιγμιαία να την παρηγορήσει…

Ναι, υπάρχουν άνθρωποι ακόμη! Σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα του κακού που διεισδύει στη ζωή μας, του πόνου, του θανάτου… ναι, ευτυχώς υπάρχουν Άνθρωποι!!!

 

Λήψη 30 – Ε, όχι και δολοφόνος!!!

Ετικέτες

Απέναντί μου στέκεται ένας άντρας που εκπέμπει κάτι αρρωστημένο. Όχι (άλλος) ένας ψυχαναγκαστικός τύπος, όπως λίγο πολύ όλοι μας, αλλά κάποιος που θα μπορούσε να ‘ναι serial killer – θα μπορούσε ακόμα και να κανιβαλλίζει τα θύματά του… Τόσο αρρωστημένη δείχνει η φυσιογνωμία του, το όλο του παρουσιαστικό!
Είναι αργά το βράδυ που γυρνώ με το μετρό κι η κούρασή μου μπορεί να πλάθει και λίγο(!) υπερβολικά σενάρια…
Όμως μόλις τον είδα, έκανα τέτοιες σκέψεις. Μα είπα στον εαυτό μου πως – όχι!, δε θα γράψεις τέτοια ιστορία! Από πού κι ως πού τοποθετείς αυτόν τον άνθρωπο, τελείως αυθαίρετα, σε τόσο δεινή θέση; Πώς μπορείς να του προσάψεις τέτοια χαρακτηριστικά;!
Και τον «άφησα».
Τον «προσπέρασα».
…Απλά φρόντισα να μη διασταυρωθούν τα βλέμματά μας για το υπόλοιπο της διαδρομής κι ευχήθηκα να μην κατέβουμε στην ίδια στάση…

 

ΥΓ1: Με μεγάλη μου έκπληξη συνειδητοποίησα, όταν ήθελα να αναρτήσω αυτή τη «λήψη», ότι έχει το ίδιο θέμα με την ακριβώς προηγούμενη! Πριν 1,5 μήνα δηλαδή περίπου, ο ίδιος τύπος ανθρώπου τράβηξε την προσοχή μου στο μετρό! Ίσως γιατί έχω πάντα μια ευαισθησία απέναντι στους ψυχικά διαταραγμένους ανθρώπους. Ομως και στις δυο περιπτώσεις το αίσθημα που κυριάρχησε ήταν ο φόβος κι όχι η συμπάθεια! Ενδιαφέρον… («Χμ… πείτε μου λίγο για τα παιδικά σας χρόνια…» 😉)

ΥΓ2: Ψάχνοντας να βρω κατάλληλη φωτογραφία για την ανάρτηση αυτή, είδα πολλές φωτογραφίες πραγματικών κατά συρροή δολοφόνων, προσπαθώντας να βρω αυτό το «κάτι» στο βλέμμα του χθεσινού μου συνεπιβάτη. Ήταν αρκετά σοκαριστικό το να κοιτάζω αληθινούς ανθρώπους που έχουν επανειλημμένα σκοτώσει άλλους ανθρώπους. Είτε λόγω διαστροφής, είτε λόγω παράνοιας, είτε λόγω επιβαρυμένου δικού τους παρελθόντος… Δεν άντεξα να χρησιμοποιήσω μια τέτοια φωτογραφία… Προτίμησα τον αγαπητό Sir Antony Hopkins, που στη «Σιωπή των αμνών» ενσάρκωνε τέλεια έναν τέτοιο χαρακτήρα… Ανατριχιαστικά πειστικός ο ίδιος, μου δίνει το βλέμμα που έψαχνα.

ΥΓ3: Καληνύχτα κι όνειρα γλυκά σας είπα;! 😜

Λήψη 29 – του παρανοϊκού επιβάτη!

Ετικέτες

img_0647Δεν έχεις νιώσει ποτέ πως φοβάσαι να κοιτάξεις στα μάτια κάποιον, επειδή σου φαίνεται επικίνδυνος, και δε θέλεις να τραβήξεις την προσοχή του;!
Σήμερα στο μετρό προχώρησα ένα βήμα παρακάτω: σκέφτηκα να γράψω μια «λήψη» για κάποιον που μου «έκανε κλικ», και προς στιγμήν δείλιασα, γιατί μου φάνηκε τόσο ιδιόρρυθμος, περίεργος τύπος, που φοβήθηκα ν’ ασχοληθώ μαζί του! Εντυπωσιακό;!
Παρ’ όλα αυτά συνεχίζω ακάθεκτη! 😉
Μακρύ, γκρίζο, μάλλινο παλτό, μαύρα γάντια στα χέρια (τη στιγμή που εγώ-η κρυουλιάρα- φορώ μόνο ένα jacket!). Λεπτό φουλάρι γυρισμένο πολλές φορές στο λαιμό, σγουρά ψαρρά μαλλιά, σακίδιο στην πλάτη -κουμπωμένο μπροστά! Γυαλιά, βλέμμα λίγο λογικό… και λίγο όχι…
Είμαι υπερβολική; Τί ακριβώς με φόβισε σ’ αυτόν; Τί απέπνεε που μ’ έκανε να διστάσω ν’ ασχοληθώ μαζί του;
Δυστυχώς έχει φύγει εδώ και ώρα απ’ το οπτικό μου πεδίο και δεν μπορώ να «εντρυφήσω»… 🙂
Ακόμα κι έτσι όμως, σκέφτηκα τώρα τί θα γινόταν αν πίσω από την πλάτη μου, όπως είμαι καθισμένη, στεκόταν αυτός και διάβαζε ό,τι έγραφα;!
Χαχαχα… Το ‘κανα θρίλλερ, χωρίς να είναι! Μια λήψη-θρίλλερ λοιπόν, για τον μανιακό επιβάτη με το τρελλό βλέμμα και το σγουρό ατίθασο μαλλί!!!