Don’t overthink…
07 Σάββατο Ιαν 2012
07 Σάββατο Ιαν 2012
04 Τετάρτη Ιαν 2012
03 Τρίτη Ιαν 2012
Posted in Λαβύρινθος
07 Τετάρτη Δεκ 2011
Posted in Σκέψεις..., Martha's...
≈ 2 σχόλια
Και θα το ξαναπώ, με μεγαλύτερη ένταση σήμερα:
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΞΕΒΟΛΕΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΩΡΟ!!!!!!!!!!!!!!!!
06 Τρίτη Δεκ 2011
Posted in Σκέψεις..., Martha's...
≈ 3 σχόλια
Μας είπε μια μέρα η δασκάλα μας πως δεν υπάρχει «δεν μπορώ να κάνω κάτι», αλλά πως στην πραγματικότητα δυσκολευόμαστε να ξεβολευτούμε απ’ τα οικεία και συνηθισμένα μας. Ε, λοιπόν, κρίνοντας απ’ το θάρρος μου να ξεβολευτώ, εκεί στο μάθημα, μπροστά σε δασκάλα και συμμαθητές, συνειδητοποίησα πως μάλλον έχω ήδη εκπαιδευτεί σ’ αυτό… Γιατί ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΞΕΒΟΛΕΜΑ ΑΠ’ ΤΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΜΩΡΟ… ‘Ο,τι ήξερες μέχρι τώρα, αλλάζει. Οι επιθυμίες σου δεν έρχονται πρώτες, ούτε καν δεύτερες. Το πρόγραμμά σου…ωπ! λάθος λέξη – δεν υπάρχει καν πρόγραμμα, με την έννοια που έχουμε συνηθίσει…
Κι όμως, το ξεβόλεμα αυτό έχει νόημα· αφήνεις χώρο στο παιδί να αναπτυχθεί, του δίνεις αγάπη χωρίς κανένα «μέτρο» ή «κράτημα», κι εσύ τελικά, απ’ όλο αυτό, μόνο κερδίζεις… Γιατί ξεβολεύομαι σημαίνει και είμαι «ανοιχτός» σε νέα ερεθίσματα, μένω ελαστικός κι ευέλικτος στα νέα δεδομένα, προσαρμόζομαι, συνεργάζομαι, τελικά προοδεύω…
29 Τρίτη Νοε 2011
Posted in Ήταν που λέτε μια φορά..., Martha's...
≈ 2 σχόλια
23 Τετάρτη Νοε 2011
Posted in Λαβύρινθος
22 Τρίτη Νοε 2011
Posted in Λαβύρινθος
09 Τετάρτη Νοε 2011
Posted in Ήταν που λέτε μια φορά...
≈ 2 σχόλια
Παρασιτώ.
Γαντζώνομαι πάνω σου και σε απομυζώ. Τρώω την τροφή σου,
κοιμάμαι στο σπίτι σου, χρησιμοποιώ την οργάνωσή σου για να επιβιώσω. Είσαι
σταθερός; Είμαι κι εγώ. Αν χαλάσει η ισορροπία σου απειλούμαι κι εγώ.
Κάνω κύκλους. Όταν με θρέψεις αρκετά και σε βαρεθώ, σε διαλύω
και πάω σ’ άλλον.
Παρασιτώ. Μόνος μου δεν υπάρχω – αλλά είμαι παντοδύναμος.
Με ευγνωμοσύνη,
ο ιός που μόλις κόλλησες.
03 Πέμπτη Νοε 2011
Posted in Ήταν που λέτε μια φορά...
Μια φορά κι έναν καιρό, στο εδώ και το τώρα, ζει ένα μικρό αγόρι. Τα ντροπαλά, αθώα μάτια του γεμίζουν σιγά-σιγά μίσος κι οργή. Επαναστατούν πριν καν επαναστατήσουν, επειδή έχουν ήδη πονέσει, πολύ πριν καν να πρέπει να πονέσουν. Βουίζουν τα “γιατί;”, όμως έχει πια καταλάβει, ή μάλλον αποδεχτεί, τη μοίρα του. Εξάλλου δεν ξέρει κι άλλον τρόπο, παρά το δρόμο της μη (εκφρασμένης;) αγάπης. Η ψυχή του όμως νιώθει, κι είναι αυτή που επαναστατεί. Εξεγείρεται, στα όρια των δυνάμεών του. Ακόμα υπολογίζει τις συνέπειες. Σε λίγο όμως καιρό η ορμή της εφηβείας θα κάμψει κάθε αντίσταση κι η οργή θα σκάσει σαν κύμα. Τί κύμα όμως θα ‘ναι αυτό; Κύμα που καθαρίζει και φέρνει διαύγεια ή τσουνάμι που σαρώνει τα πάντα και καταστρέφει ανεξέλεγκτα;;!