19 Σάββατο Μάι 2012
Posted in Είθε..., Σκέψεις...
Απουσία και μάλιστα μεγάλη.
Φοβάμαι όμως οτι ακόμη δε βλέπω το τέρμα της.
Πολύ θα ήθελα να ήμουν εδώ,
μες σε γράμματα και λέξεις,
μες σε σκέψεις, φαντασίες και συνομιλήματα.
Όμως απέχω.
Και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό παρά να περιμένω.
Εις το επανιδείν λοιπόν, κι ελπίζω να είναι πραγματικά σύντομα!
Ευχές από καρδιάς για ό,τι καλύτερο.
12 Δευτέρα Μαρ 2012
Posted in Λαβύρινθος, Σκέψεις...
≈ 4 σχόλια
Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα οτι δεν ξέρω τίποτα, ενώ θα ήθελα να ήξερα τα πάντα.
Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με την ανεπάρκεια, τη μετριότητά μου, το χρυσό εγκλωβισμό μου σ’ ένα εγώ τόσο στενό… Πώς μπορείς, ενώ ζεις στο παρόν, να νιώθεις την ασημαντότητα του μεγέθους σου μέσα στην Ιστορία, για να μην πω στην Αιωνιότητα…;
Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με το χρόνο που περνά και φθείρει. Δεν ξέρω τη ζωή, δεν την αναγνωρίζω, δεν τη χαίρομαι. Κοιτώ με θλιμμένη αμηχανία το ζαρωμένο χέρι μια γριάς γυναίκας…αυτής που σε λίγο θα γίνω κι εγώ με τη σειρά μου…
01 Πέμπτη Μαρ 2012
Posted in Λαβύρινθος, Σκέψεις...
≈ 4 σχόλια
Όλα με φοβίζουν
παλιά αλλά και νέα
πράγματα δικά μου και του διπλανού.
Μόνη μου διαβάζω άρθρα, γνώμες, στήλες
βγαίνω απ’ τη γυάλα, τρόμο συναντώ…
Όλη μας η ελπίδα
σκυφτή και κουρασμένη
τώρα τί μας μένει που να ‘ναι πιστευτό;
“πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει, τί θα ‘ναι αληθινό;”
06 Δευτέρα Φεβ 2012
Posted in Τα καρέ της συν-κοινωνίας...
Εκπέμπει μια ζεστασιά τύπου “μόλις σηκώθηκα απ΄το κρεββάτι”. Μυρίζει αγκαλιά. Αν δεν ήμουν δίπλα της, αλλά απέναντι, θα έβλεπα μια αρκετά σοβαρή κοπέλα, με γυαλιά, με ήπια σοβαρότητα που υποδηλώνει οργάνωση και αυτοσυνειδησία, δυναμική τόσο που δε σε τρομάζει και ταυτόχρονα ανοιχτή και ανθρώπινη. Δουλεύει – θέλει να δουλεύει κι είναι σίγουρα καλή στη δουλειά της. Δείχνει απ΄τους ανθρώπους που θέλεις να συναναστρέφεσαι στη δουλειά σου. Σίγουρα είναι απ΄τους ανθρώπους που ευχάριστα περιμένεις το λεωφορείο μαζί! 
31 Τρίτη Ιαν 2012
Posted in Σκέψεις..., Martha's...
≈ 4 σχόλια
…έμαθα να βλέπω και γύρω μου. Δεν έμεινα μόνο κλεισμένη στον εαυτό μου. Παρατήρησα, θαύμασα, ζήλεψα τα ταλέντα και τις χάρες του καθενός. Πιέστηκα, ζορίστηκα, στενοχωρήθηκα αναγνωρίζοντας ελλείψεις μου. Παρατήρησα και τα δικά μου ταλέντα, τις δικές μου ευκολίες. Είδα διαφορετικούς ανθρώπους και τους αγάπησα, παρά τον αρχικό φόβο. Έγινα παιδί στην αγκαλιά του ενός και μαμά στην αγκαλιά του άλλου. Είδα «λογικές πορείες» του μυαλού μου να καταρρίπτονται. Ανακάλυψα την απρόσμενη δυναμική μιας ομάδας, υπό την καθοδήγηση μιας έμπειρης αρχηγού. Ανοίχτηκε μπροστά μου μια άλλη προσέγγιση της τέχνης, ακόμα πιο ενδιαφέρουσα απ’ αυτή που είχα στο μυαλό μου και σίγουρα πιο γόνιμη.
Γόνιμη…ναι! Αυτή η συναναστροφή, αυτό το παίδεμα – το εσωτερικό κι εξωτερικό – απέδωσε καρπούς! Και δε μιλώ μονάχα για τους προφανείς, που αφορούν στο αντικείμενο του σεμιναρίου, όσο για τους εσώτερους, τα μυστικά ανθίσματα του καθενός μας! Κι οι καρποί αυτοί, είμαι σίγουρη, θα φανούν κυρίως αργότερα και θα στολίσουν διάφορες πτυχές της ζωής μας. Το έχω ξαναπεί άλλωστε: η πρόοδος δεν είναι γραμμική – «προοδεύω σ’ ένα συγκεκριμένο τομέα» – αλλά κυκλική. Όσο προχωρώ σε κάτι που κάνω, θα βλέπω βελτίωση και σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Κι αυτό είναι ένα απρόσμενο όσο κι απρόβλεπτο θαύμα!
Αφέθηκα σ’ αυτό το μάθημα· αφέθηκα να με ταρακουνήσει, αφέθηκα να με συνεπάρει. Και μόνο γεμάτη νιώθω…και «πεινασμένη» για περισσότερα!!!
Ευχαριστώ σας όλους και τον καθένα ξεχωριστά.
Εις το επανιδείν
π.
* ένα σεμινάριο για τη «Φωνή των Ανθρώπων»: τη φωνή του καθενός και το μελωδικό συνταίριασμα των πολλών…
07 Σάββατο Ιαν 2012
04 Τετάρτη Ιαν 2012
03 Τρίτη Ιαν 2012
Posted in Λαβύρινθος
07 Τετάρτη Δεκ 2011
Posted in Σκέψεις..., Martha's...
≈ 2 σχόλια
Και θα το ξαναπώ, με μεγαλύτερη ένταση σήμερα:
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΞΕΒΟΛΕΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΩΡΟ!!!!!!!!!!!!!!!!
06 Τρίτη Δεκ 2011
Posted in Σκέψεις..., Martha's...
≈ 3 σχόλια
Μας είπε μια μέρα η δασκάλα μας πως δεν υπάρχει «δεν μπορώ να κάνω κάτι», αλλά πως στην πραγματικότητα δυσκολευόμαστε να ξεβολευτούμε απ’ τα οικεία και συνηθισμένα μας. Ε, λοιπόν, κρίνοντας απ’ το θάρρος μου να ξεβολευτώ, εκεί στο μάθημα, μπροστά σε δασκάλα και συμμαθητές, συνειδητοποίησα πως μάλλον έχω ήδη εκπαιδευτεί σ’ αυτό… Γιατί ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΞΕΒΟΛΕΜΑ ΑΠ’ ΤΟ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΜΩΡΟ… ‘Ο,τι ήξερες μέχρι τώρα, αλλάζει. Οι επιθυμίες σου δεν έρχονται πρώτες, ούτε καν δεύτερες. Το πρόγραμμά σου…ωπ! λάθος λέξη – δεν υπάρχει καν πρόγραμμα, με την έννοια που έχουμε συνηθίσει…
Κι όμως, το ξεβόλεμα αυτό έχει νόημα· αφήνεις χώρο στο παιδί να αναπτυχθεί, του δίνεις αγάπη χωρίς κανένα «μέτρο» ή «κράτημα», κι εσύ τελικά, απ’ όλο αυτό, μόνο κερδίζεις… Γιατί ξεβολεύομαι σημαίνει και είμαι «ανοιχτός» σε νέα ερεθίσματα, μένω ελαστικός κι ευέλικτος στα νέα δεδομένα, προσαρμόζομαι, συνεργάζομαι, τελικά προοδεύω…
