Ετικέτες

,

 

Τον είδα στο μετρό, μετά από 20 χρόνια!
Παλιός συμμαθητής, φίλος,
– εντάξει, ίσως ήμουν και λιγάκι τσιμπημένη μαζί του!

Ήταν αυτός ο ίδιος; Δεν είμαι σίγουρη. Πέρασα πλάι του περπατώντας, τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν φευγαλέα. Αυτό το βλέμμα ήταν που μου τον θύμισε, η κατατομή του προσώπου του, η έκφρασή του. Θα μπορούσε λοιπόν να είναι όντως ο Σταύρος! Φορούσε κουστούμι. Θα μπορούσε να ‘ναι τραπεζικός ή δικηγόρος. Είχε την ίδια ευγένεια στο πρόσωπο με παλιά…

Θα ‘θελα να του μιλήσω, αλλά δεν το ‘κανα… Θα ‘θελα να μάθω τι κάνει, που βρίσκεται, πως περνά. Εάν δεν έχει αλλάξει τελείως, πιστεύω πως θα θελε να μάθει κι αυτός τα νέα μου. Κοίταζα πίσω, στην αποβάθρα, αλλά δεν μπόρεσα να τον διακρίνω ξανά…
Α, ρε Σταύρο… που είχαμε την ίδια αγάπη για τα Μαθηματικά και παίζαμε μαζί τους, «ερευνώντας»…
Ο Σταύρος με τα πολύ μακριά δάχτυλα…
Που ήταν πάντα μετρημένος…
Ήταν τότε που δεν ήξερα πώς να πλησιάσω στ’ αλήθεια έναν άνθρωπο. Που ήμουν φιλική και κοινωνική, αλλά όχι «ανοιχτή»…

Κρίμα που δε με αναγνώρισες…
Χάρηκα που σε είδα, ακόμα κι αν δεν μιλήσαμε.
Χάρηκα που σε «είδα», ακόμα κι αν δεν ήσουν τελικά εσύ!
Γεια σου, Σταύρο, και να ‘σαι καλά, όπου κι αν είσαι!

Advertisements