Ετικέτες

, ,

Όταν η ανθρωπιά δε γνωρίζει έθνος

Όταν η καλοσύνη δε μετρά το βαθμό γνωριμίας

Όταν η συμπόνια δε σ’        αφήνει να μείνεις αμμέτοχος…

 

Τότε ακόμα κι αν είσαι στο μετρό, 9 η ώρα το πρωί, και ξαφνικά μια παντελώς άγνωστή σου κοπέλα βάλει τα κλάματα… σηκώνεσαι, πας κοντά της κι αρχίζεις να την παρηγορείς! Της μιλάς γλυκά, τη χαϊδεύεις και προσπαθείς να την ηρεμήσεις…

Ναι, έγινα μάρτυρας μιας τέτοιας σκηνής χτες! Στην αρχή υπήρχε αμηχανία και σοκ απ’ τον αφόρητο πόνο της κοπέλας… Όμως τελικά υπερίσχυσε ο θαυμασμός μου για την καλοσύνη αυτής της γυναίκας, που σηκώθηκε στιγμιαία να την παρηγορήσει…

Ναι, υπάρχουν άνθρωποι ακόμη! Σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα του κακού που διεισδύει στη ζωή μας, του πόνου, του θανάτου… ναι, ευτυχώς υπάρχουν Άνθρωποι!!!

 

Advertisements