Ετικέτες

img_0641

Άσπρα σχήματα.
Άσπρα ξεπαγιασμένα σχήματα.
Σκηνές ολότελα χιονισμένες. Και μέσα τους ξεπαγιασμένα τόσα όνειρα.
Ο δικός μας χιονοπόλεμος γίνεται ο δικός τους παγωμένος τάφος.
Μου ‘ρχεται στο νου ο ευτυχισμένος πρίγκηπας του Όσκαρ Ουάιλντ. Εκεί το μικρό πονετικό σπουργίτι πέθανε μ’ ένα σκοπό. Υπηρετώντας. Τον πρίγκηπά του και τους φτωχούς διπλανούς τους. Σ’ αυτές τις σκηνές πεθαίνουν οι φτωχοί, χωρίς κάποιο σκοπό… Απλά πεθαίνουν. Απλά επειδή είναι φτωχοί και κατατρεγμένοι. Επειδή δεν υπάρχει κάποιος καλοσυνάτος πρίγκιπας να τους χαρίσει τα ρουμπίνια του.
Δε λέω πως θα ‘πρεπε να νιώσουμε ενοχή που εκστασιαζόμαστε μπροστά στο άσπρο θαύμα της φύσης (που τόσο σπάνια χαιρόμαστε, ειδικά στην Αθήνα). Αλλά νιώθω και το βάρος μιας συλλογικής ευθύνης ως πολίτης της Ελλάδας, για όσους καλώς ή κακώς φιλοξενούμε εδώ, και δεν μπορούμε να προστατεύσουμε από το κρύο και την παγωνιά.
Τουλάχιστον να τους σκεφτόμαστε.
Να τους θυμόμαστε.
Να λέμε μια ευχή και γι’ αυτούς.

Advertisements