Ετικέτες

, ,

image

 

Σήμερα, ενώ ήμουν σταματημένη στο φανάρι, συνάντησα μια μάνα. Μάνα δυο παιδιών, άνεργη, που τριγυρνούσε ανάμεσα στα αυτοκίνητα με σκυμμένο κεφάλι, χωρίς καν να κοντοστέκεται μπροστά από κάθε οδηγό. Κρατούσε μια μικρή χαρτονένια ταμπέλα και 1-2 πακέτα χαρτομάντηλα. Στη θέα της ρίγησα. Η καρδιά μου λύγισε. Με ρώτησε αν έχω παπούτσια 33-34 για το παιδί της… Τότε μόνο με κοίταξε – σα μάνα προς μάνα. Της δείχνω τον Χαραλάμπη -δεν έχουμε ακόμα φτάσει σ’ αυτό το νούμερο, της λέω… Προχώρησε. Το φανάρι έγινε πράσινο. Προχώρησα (;) κι εγώ…

Σήμερα, στο φανάρι, συνάντησα μια μάνα. Εμένα, εσένα, αυτήν…

Advertisements