Ετικέτες

,


image

Θα μπορούσε να ‘ναι μια αντίστροφη ανάγνωση της ιστορίας «περί ευγένειας»… Θα μπορούσε να είναι απλά άλλη μια «Λήψη». Όμως δυστυχώς είναι μια παρατήρηση που έκανα σε μένα την ίδια… και τρόμαξα!
Τρόμαξα από τη διαπίστωση οτι δεν είμαι τόσο ευγενική όσο νόμιζα και μάλιστα εξαιτίας ρατσιστικού διαχωρισμού των ανθρώπων!
Να εξηγηθώ: περίμενα σ’ ένα κόκκινο φανάρι και πλησίασε ένας μελαμψός άντρας που καθάριζε τα τζάμια και πουλούσε χαρτομάντηλα, προσπαθώντας να βγάλει τα προς το ζην. Άσχετα απ’ το τί επιλέγω να κάνω σ’ αυτές τις περιπτώσεις, συνειδητοποίησα οτι του μίλησα -κι οτι μάλιστα πάντα έτσι τους μιλάω- στον ενικό! Η ευγένειά μου λοιπόν περιορίζεται σε ομοεθνείς ή ίδιου χρώματος «ίσους» ανθρώπους;;;
Δεν είναι ο ενικός από μόνος του σοβαρό παράπτωμα, αλλά το οτι κατάλαβα πως έχω απέναντί του αισθήματα ανωτερότητας -κι όχι συνειδητά- αλλά σαν να είναι αυτονόητο πως είμαι ανώτερή του, οπότε και του μιλώ στον ενικό! Κατάλαβα πόσο ριζωμένες είναι μέσα μας τέτοιες πεποιθήσεις. Ένιωσα πως του μιλώ σα να ‘ναι «δούλος» κι εγώ η «κυρία»! Από μένα εξαρτάται αν θα φάει σήμερα, αν θα ζήσει, απ’ το αν θα αποφασίσω να του ρίξω «λίγα ψίχουλα απ’ το τραπέζι μου»…

Πόσο λυπηρό, πραγματικά…
Πόσο εξεπλάγην όταν συνειδητοποίησα ότι το κάνω!

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να πω κάτι περισσότερο. Ούτε άλλες αναλύσεις, ούτε προσδοκώμενες λύσεις. Είναι απλά μια αφορμή για σκέψη. Χωρίς άλλες φιοριτούρες, χωρίς δικαιολογίες.
Αφορμή για ενδοσκόπηση.
Του καθενός μας και της κοινωνίας μας ολάκερης…

Advertisements