Ετικέτες

image

Πριν λίγες μέρες, το πρωί, ήταν η γιορτή λήξης του νηπιαγωγείου του γιου μου. Περάσαμε όλοι πολύ όμορφα. Όμως πολύ λίγο αφότου γυρίσαμε σπίτι, ο Χ. ήταν πολύ γκρινιάρης, φώναζε κι έκλαιγε χωρίς ιδιαίτερη αφορμή, κάνοντας φανερό πόσο τεντωμένα ήταν τα νεύρα του… Ήμουν ούτως ή άλλως κι εγώ κουρασμένη, κι αυτή η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη και ψυχοφθόρα. Ταυτόχρονα όμως ήταν και πάρα πολύ κατανοητή! Γι’ αυτό λοιπόν έκανα αυτό για το οποίο είμαι τώρα περήφανη: αγκαλίτσες και δημιουργική απασχόληση! Παίξαμε πολύ μαζί και πειραματιστήκαμε με διάφορα! Φτιάξαμε μέδουσα «ζωντανή» σε νερό, έναν αυλό του Πάνα με καλαμάκια και με αφορμή αυτά τα δύο είδαμε πώς το μήκος απ’ το καλαμάκι αλλάζει τη νότα, καθώς το φυσάμε, και είδαμε στην πράξη τί νέο χρώμα δίνουν τα βασικά χρώματα όταν αναμειχθούν. Νεράκι, χρώματα ζαχαροπλαστικής και voila!

Πού θέλω να καταλήξω… Κούραση και γκρίνια εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας κι ένα ζωντανό παιδάκι, αλλά μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια…, εμφανίστηκε και πάλι! Κι αυτό χάρη στην υπομονή κ την εφευρετικότητα μου! Όποιος με ξέρει λίγο παραπάνω, ξέρει πως δεν θέλω να περιαυτολογήσω. Σπάνια μιλώ με καλά λόγια για τον εαυτό μου… Όμως αυτή ήταν μια συμπεριφορά που θαυμάζω  και γι’ αυτό την επισημαίνω – πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μου! Και θέλω αυτό το καλοκαίρι να γίνω μια τέτοια μαμά – μια μαμά που θα θαυμάζω!!!

Advertisements