Ετικέτες

,

image

Κάθεται απέναντί μου κι είναι τοίχος – τοίχος αδιαπέραστος. Ακίνητη, με τα μαύρα της γυαλιά, χωρίς μια έκφραση στο πρόσωπό της, ούτε κίνηση στα δάχτυλά της, να μαρτυράει οτι ζει κι αναπνέει. Είναι η πρωινή ώρα; μήπως κοιμάται; ή μήπως είναι ακίνητη και η ψυχή της; παγωμένη, σοκαρισμένη, μπρος σε κάποια αναπάντεχη συμφορά; σταματημένη η ζωή της, άδεια, πλημμυρισμένη από ένα πρωτόγνωρο πένθος;;; Την ακολουθεί η σκέψη μου, ενώ αυτή έχει ήδη φύγει. Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι βιώνουν τέτοια συναισθήματα, άγνωστα ακόμη σε μένα, αλλά τόσο δυνατά που δεν μπορώ παρά να τα συλλογίζομαι. Μπαίνω στη θέση τους άθελά μου, (μόνο κ μόνο) γιατί είμαι άνθρωπος κι αναγνωρίζω τη φθαρτότητα της φύσης μας, τον πόνο, κι ενίοτε την απόγνωση και το κενό…

Advertisements