Ετικέτες

image

Ο ακορντεονίστας του μετρό έχει μια δεξιοτεχνία. Δεν παίζει δυο ακόρντα ίσα να μας πείσει οτι παίζει. Μια κυρία του δίνει τον «οβολό» της. Εκτίμησε ίσως το ταλέντο του.
Συνεχίζει τώρα την ανάγνωση του βιβλίου της. Είναι γύρω στα 60, με γκρίζα μαλλιά, άβαφα. Το εκτιμώ. Προσεγμένη γενικά, χωρίς κάτι κραυγαλέο. Το εκτιμώ επίσης.

Λίγο παραπέρα μια κοπέλα, γύρω στα 40, αλλά με εναλλακτικό στυλ και γυμνασμένο σώμα που τη δείχνει αρκετά μικρότερη, ακουμπά τη ράχη της στο βαγόνι, όρθια, και βγάζει το βελονάκι της να πλέξει ένα σκουφάκι. Εικόνα όχι συνηθισμένη, που μου αρέσει πολύ! Αυτοί οι άνθρωποι με το «εναλλακτικό» στυλ, είναι αυτοί που δεν ντρέπονται κιόλας να κάνουν κάτι τέτοιο. Τους το αναγνωρίζω και το ζηλεύω! Εγώ ειμαι γιαλαντζί εναλλακτική, γί´ αυτό και δεν έχω το απαιτούμενο θάρρος. Μία ισορροπία πρέπει να υπάρχει μεταξύ του θάρρους να εκφράζεσαι και του σεβασμού της κοινής γνώμης. Οποιοδήποτε άκρο είναι για μένα απευκταίο.

Πηγαίνω δουλειά. Για άλλη μια φορά καθυστερημένη. Τα πόδια μου τρέμουν. Μάλλον φταίει ο πρωινός καφές. Όταν δεν πιω, δεν ανοίγουν τα μάτια μου μες στο μετρό κι αυτό με κουράζει πολύ. Στα πάντα λοιπόν χρειάζεται ισορροπία – ακόμα και στον καφέ!

…Όχι γκρίνια – όχι μιζέρια!

Never give up!

Advertisements