Ετικέτες

2_1923

Να που σήμερα θέλω να ξαναγράψω. Καλό θα ήταν βέβαια να ήξερα και τί!
«Παίρνω λοιπόν μια κόλλα χαρτί» κι αρχίζω να καταγράφω λέξεις, συναισθήματα, εντυπώσεις – αφήνω τα χέρια μου να γίνουν κανάλι μεταξύ του μυαλού και της καρδιάς μου και του έξω κόσμου.

Αν κάτι θυμάμαι απ’ τη σημερινή μέρα με χαμόγελο είναι η Κατερίνα. Η Κατερινούλα είναι ένα γλυκύτατο μωράκι περίπου 7 μηνών, κόρη φίλων, που μου κάνει την τιμή να κάθεται στην αγκαλιά μου αγόγγυστα, κάθε φορά που έχω ανάγκη από λίγη μωρουδίλα… Με κοιτάζει πολύ προσεχτικά, με παρατηρεί, αγγίζει το πρόσωπό μου αναγνωριστικά αλλά και χαϊδευτικά και με σφίγγει με τα δαχτυλάκια της, όπου μπορεί. Νομίζω με εμπιστεύεται και χαίρομαι γι’ αυτό. Κι εγώ την αγαπώ! Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά είναι απ’ τα μωράκια που αγαπώ… Απ’ αυτές τις σταλίτσες που κάθε φορά που τις βλέπεις θέλεις να τις πάρεις αγκαλιά… Και πόσο ωραία νιώθω όταν την κρατώ, πόση χαρά μου δίνει!
Ναι, μ’ αρέσουν τα μικρά μωρά. Μ’ αρέσει η μικροσκοπική αγκαλιά τους. Μ’ αρέσει το πώς αφήνονται στα χέρια σου μ’ εμπιστοσύνη. Μ’ αρέσει το πώς η μάνα τους είναι γι’ αυτά το πάν. Πώς το στήθος της είναι γι’ αυτά η καλύτερη παρηγοριά…
Νιώθω τυχερή που έζησα κι εγώ με δυο μωρά. Νιώθω τυχερή που έχω φίλες που μου εμπιστεύονται τα δικά τους να τα κρατώ, έστω για λίγο. Υποθέτω οτι αυτό το αίσθημα, αυτή η ανεξήγητη χαρά που νιώθω σαν τα έχω αγκαλιά, είναι το θαύμα της μητρότητας… Και λέω δόξα τω Θεώ που το έζησα και λέω δόξα τω Θεώ που υπάρχει, γιατί χωρίς αυτή την ανεξήγητη εγγενή ορμή προς δημιουργία, η ανθρωπότητα σίγουρα δεν θα υπήρχε!

Να ζήσει η μικρή Κατερίνα, να ζήσουν κι όλα τα παιδιά του κόσμου! Μα να ‘ναι η ζωή τους μέσα στην αγάπη πλημμυρισμένη! Κι έτσι θα μεγαλώνουν οι χαρές και θα ωχριούν οι λύπες…
Ας μάθουμε να σκορπίζουμε την αγάπη! Ο καθένας όπως και όσο μπορεί! Γιατί μονάχα αυτό μας κάνει ανθρώπους και καθ’ ομοίωσιν θεούς!
Αμήν.

Advertisements