Όχι, δεν θα κάνω «επίσημη» κριτική.
Δε θα αναλύσω με τη λογική.
Η σκέψη μου δε θα ‘χει αρχή, μέση και τέλος.
Λίγες μόνος σκέψεις αραδιασμένες, που γεννήθηκαν με αφορμή την εκδήλωση χριστιανικού τραγουδιού, που πραγματοποιήθηκε προχτές στο Μέγαρο Μουσικής.

Συγκίνηση λόγω της απώλειας κάποιων ανθρώπων. Συγκίνηση επειδή κάποιοι δικοί τους πενθούν. Συγκίνηση επειδή σε κάποιους λείπουν. Επειδή κάποιοι τους αγαπούν ακόμη. Συγκίνηση επειδή κάποιοι συγκινούνται…

Συγκίνηση ακόμα, για μια μακρινή παιδική ηλικία, όταν κάπου άνηκες. Όταν κάπου δινόσουν ολόψυχα, όταν κάπου στηριζόσουν ανενδοίαστα, για ν’ αντέξεις…

Συγκίνηση από μια θεολογία απλοποιημένη σε στίχους και μελωδία. Θεολογία που έβαζε τις πρώτες βάσεις της Ελπίδας, που ενθάρρυνε, που στήριζε, που ένωνε με τον διπλανό.

Πού είναι αυτό το απλό παιδί που κυριολεκτούσε σ’ ό,τι τραγουδούσε;
Πού είναι το παιδί που έμαθε κιθάρα για να μπορέσει να παίξει αυτά τα τραγούδια;

Ευτυχώς, έτσι αυτούσιο δεν υπάρχει πια. Είμαι όμως σίγουρη πως ψήγματά του ανιχνεύονται παντού. Να πώ την αλήθεια, μου λείπει αυτό το παιδί… Όμως, όχι!, δεν πρέπει να επαναπαυτώ σε μια (χαμένη) παιδική ηλικία. Το ζητούμενο είναι η Ενηλικίωση! Κι αν, καθώς μεγαλώνω, νιώθω τις συνθήκες ή την αμφισβήτηση να με κατακερματίζουν, μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτά τα παιδικά ψήγματα ως κόλλα… Έτσι θα φτιάξω μια ακόμα μεγαλύτερη και πιο υγιή εικόνα!

Το μόνο που θα κρατούσα αυτούσιο από «εκείνα τα χρόνια» είναι η Ελπίδα, η Χαρά και φυσικά οι πολύτιμοι φίλοι…
Ανεκτίμητος θησαυρός, αιτία μεγάλης ευγνωμοσύνης…

Advertisements