Ετικέτες

kaki_mama_590_b

Πόσοι φόβοι για τα παιδιά μας, πόσες έγνοιες…

Είτε έχεις την τάση να αγχώνεσαι, είτε όχι, αν είσαι γονιός θα βρεις άπειρα πράγματα να σκεφτείς-νοιαστείς-αγχωθείς για το παιδί σου… Θες το καλύτερο γι’ αυτά και όσο μεγαλώνουν και μπαίνουν όλο και περισσότερο στον «πραγματικό» κόσμο (σχολείο κλπ), τόσο νιώθεις πως η κατάσταση φεύγει πια απ’ τον έλεγχό σου. Όσο είναι μικρά ζουν σε πολύ ελεγχόμενο περιβάλλον: τί τρώνε, τί βλέπουν, με ποιον κάνουν παρέα. Όμως όταν πια πάνε σχολείο οι επιρροές έρχονται και από αλλού: δάσκαλοι, συμμαθητές, γειτονιά… Πώς μπορείς να τα προστατέψεις τότε; Είναι άραγε όσα έκανες τα πρώτα χρόνια της ζωής του αρκετά; Ας πούμε οτι το παιδί σου το εμπιστεύεσαι – τους άλλους όμως που το περιβάλλουν; Και τί στ’ αλήθεια μπορείς να κάνεις όχι απέναντι σε έναν άνθρωπο, που ας πούμε δεν σου αρέσει, αλλά απέναντι σε ένα σχολικό σύστημα που δε σου αρέσει; Πώς μπορείς να αμυνθείς απέναντι σ’ ένα σύστημα που αγχώνει το παιδί σου και που το δέχεται μόνο όταν είναι «τέλειο»; ‘Η πώς θα γιατρέψεις το παιδί σου από την τραυματική εμπειρία της περίθαλψης σε νοσοκομείο;;;

Πόσα πράγματα θα θέλαμε ως γονείς να ξέραμε, πόσα να είχαμε ήδη κάνει, πόσα θα θέλαμε να προλάβουμε πριν συμβούν…

Ξέρω πως πολλά πράγματα είναι θέμα τύχης, πχ σε ποιον δάσκαλο θα πέσει κλπ. Το μόνο λοιπόν που μένει για σένα είναι να προετοιμάσεις το παιδί σου όσο καλύτερα μπορείς, με τα απαραίτητα εφόδια αυτοπεποίθησης, επιμονής, ανεξαρτησίας, ώστε να «πολεμήσει» μόνο του τα εμπόδια που –σίγουρα- θα συναντήσει κι από κει και πέρα να κάνεις το σταυρό σου, να τον προστατεύει ο Θεός από κάθε κακοτοπιά, σωματική και ψυχική. Ειδικά όταν έχεις ένα ευαίσθητο παιδί, η αγωνία σου είναι μεγαλύτερη… Αλλά, πρέπει να το εμπιστευτείς οτι Μπορεί! και να αφήσεις ό,τι δεν περνάει απ’ το δικό σου χέρι, στα χέρια κάποιου Άλλου. Εξάλλου, δικά Του είναι όλα τα παιδιά, όχι δικά μας…

(Στη θεωρία είμαι καλή – στην πράξη;;;!)

Advertisements