Ετικέτες

ei_b2


Μία μέρα μετά το δημοψήφισμα και παρότι πλέουμε σε αχαρτογράφητα νερά, εγώ νιώθω ανακουφισμένη. Και δεν είναι αυτό συνέπεια του αποτελέσματος, ίσα-ίσα! Είναι όμως το αίσθημα της λύτρωσης από μια πολύ αργή και βασανιστική εβδομάδα, που κύλησε μέσα στην αγωνία, το άγχος και ενίοτε τον πανικό. Γιατί ήταν μια εβδομάδα όπου παντού υπήρχε ένταση και διχόνοια. Ήταν ακόμη μια εβδομάδα προσωπικού Γολγοθά. Η αγωνία να χτυπάει κόκκινο για την υγεία του πιο προσφιλούς μου ανθρώπου, ενώ ταυτόχρονα η κόρη της φίλης μου περνούσε τις μέρες της στο Παίδων…

Όλα αυτά λοιπόν -και δεν είναι και λίγα- έλαβαν (σχεδόν) τέλος μόλις σήμερα!!! Πώς να μη νιώθω ανακούφιση;! Νιώθω λίγο σα να γυρνά η ζωή στους κανονικούς της ρυθμούς. Σαν όλα αυτά να μην ήταν παρά ένα κακό όνειρο…

Ξέρω πως όλα αυτά είναι ένα παιχνίδισμα του θυμικού. Η πραγματικότητα έχει άλλους κανόνες, που σήμερα, αύριο ή μεθαύριο θα τους μάθουμε κι αυτούς. Εύχομαι μόνο να ‘χω ευελιξία, να ‘μαι προσαρμοστική σ’ ό,τι κι αν έρθει, σε προσωπικό ή εθνικό επίπεδο, συναισθηματικά και πρακτικά.

Μ’ αυτή την έννοια θέλω να ‘μαι νιάτο! Να ‘μαι εύπλαστη, ανοιχτή και πάντα με Ελπίδα!

Αμήν – και πάλι!

Advertisements