Ετικέτες

gallery_main_ΠΑΙΔΙΚΗΧΟΡΩΔΙΑΚΑ2

 

Η μοναξιά του χορωδού…
Τελειώνει το μικρό θαύμα της ένωσης μας σήμερα. Ένωση φωνών και ψυχών. Συμπλεύσαμε για τρεις μονάχα μήνες αλλά αρκεί για να νιώθω τώρα θλίψη και μοναξιά… Γυρίζω μόνη, στο βαγόνι του μετρό, κι αυτό επιτείνει τη μοναξιά μου. Ξέρω πως με κάποιους είναι πολύ πιθανόν να ξαναβρεθούμε κι αυτό με ανακουφίζει.
Αλλά είμαι γεμάτη! Η Τρίτη, η μέρα που πήγαινα στη χορωδία μου, ήταν για μενα η ευτυχέστερη της εβδομάδας…

Τώρα τί;

Δεν ξέρω ποιο είναι το επόμενο βήμα αλλά δεν πειράζει: θυμήθηκα ξανά την αγάπη που είχα στη μουσική κι αυτό είναι από μόνο του ένα δώρο. Θυμήθηκα τη μαγεία της χορωδίας που είχα χρόνια να ζήσω. Ελπίζω να κάνω κάτι μουσικό σύντομα, έστω με τα παιδιά μου… Όχι «έστω», πρέπει να κάνω κάτι με τα παιδιά. Να τους δείξω τί αγαπώ και να τα μυήσω. Κι αυτά να δουν, να νιώσουν – κι αν νιώσουν, να συνεχίσουν… Θα είμαι πολύ χαρούμενη τότε! Μπορεί στην επόμενη χορωδία να είμαστε μαζί, ποιος ξέρει…;!

 

Advertisements