Ετικέτες

,

 

10923227_852394168133354_8450426694039574083_n

Προχτές βγήκαμε με μια φίλη μου για τσάι. Όχι από τα συνηθισμένα όμως. Πήγαμε για τσάι στης κοντέσσας Περγκόλι…!!! Ναι, ναι, πήγαμε θέατρο, στο αγαπημένο μου Baumstrasse! Ξέρω το χώρο, τη σκηνοθέτη, κάποιους από τους ηθοποιούς, οπότε πήγα μάλλον προκατειλλημένη θετικά, αλλά αυτό φοβόμουν μήπως λειτουργήσει αρνητικά. Θα μπορούσα πιο εύκολα να απογοητευτώ, εφόσον περίμενα πολλά… Αλλά, προς μεγάλη μου χαρά, μου άρεσε πολύ κι έφυγα χαρούμενη και γεμάτη! Και ανάλαφρη!!! Γιατί ενώ η παράσταση πραγματεύεται ένα τόσο καίριο και σημαντικό θέμα της ζωής μας, τον έρωτα και τις σχέσεις των ανθρώπων, δεν είναι διόλου βαριά! Αντίθετα είναι ανάλαφρη, αστεία (γέλαγα -ποιος; εγώ!), χωρίς να γίνεται σαχλή. Γελάς με την παιχνιδιάρικη σκηνοθεσία και τα καπρίτσια των πρωταγωνιστών, όμως ταυτόχρονα προβληματίζεσαι με τα όσα συζητιούνται γύρω από τον έρωτα. Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός και το παιχνίδισμα μου άρεσε πολύ!

Η παράσταση δε βασίζεται σ’ ένα ενιαίο θεατρικό κείμενο. Είναι συρραφή από αποσπάσματα από τα έργα του Alfred de Musset: «Il faut qu’une porte soit ouverte ou fermée», “La Confession d’un enfant du siècle”, «Gamiani ou deux nuits d’excès», γράμματα της George Sand στον Alfred de Musset, γράμματα του Alfred de Musset στην George Sand και ποιήματα του Alfred de Musset.

Αν προσπαθούσα με λίγα λόγια να συνοψίσω την ιστορία της παράστασης, θα έλεγα οτι πρόκειται για 3 άντρες που προσπαθούν να εξομολογηθούν τον έρωτά τους σε 3 γυναίκες, οι οποίες το παίζουν δύσκολες, και μάλιστα με επιχειρήματα! Οι ηθοποιοί με εξέπληξαν!!! Το εγχείρημα ήταν δύσκολο: οι 3 άντρες, καθώς και οι 3 γυναίκες μιλούσαν στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης ταυτόχρονα! Κι αυτός ο συγχρονισμός συνέβαλε τόσο στο παιχνίδισμα! Πραγματικά τους θαύμασα, γιατί ο συγχρονισμός με άλλους ηθοποιούς, και μάλιστα σε τέτοια έκταση κειμένου, ξέρω πως είναι πολύ δύσκολος…

Αλλά γιατί 3 ζευγάρια με σχεδόν ταυτόσημους διαλόγους; Νομίζω πως το τρυκ του συγχρονισμού τους μου έδωσε μιαν απάντηση: οι περιπέτειες και τα καπρίτσια του έρωτα δεν αφορούν μόνο σ’ ένα συγκεκριμένο ζευγάρι, πχ στο συγγραφέα και την ερωμένη του, αλλά είναι πανανθρώπινα! Όποιος και να ‘ναι ο άντρας, όποια και να ‘ναι η γυναίκα, τα ίδια πάνω κάτω συναισθήματα ζουν, τις ίδιες σκέψεις κάνουν, τους ίδιους αναστεναγμούς μοιράζονται… Τρία ζευγάρια για να συμβολίσουν Εκείνον και Εκείνην, στην αέναη αναζήτηση του Εμείς…

Τσάι στης κοντέσσας Περγκόλι

Οι συντελεστές: 

Δραματουργία, Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα
Μετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα
Σκηνογραφία, Μουσική: Βασίλης Μαντζούκης
Κοστούμια: Ηλιάννα Σκουλάκη
Σχεδιασμός φωτισμού: Περικλής Μαθιέλλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Αλεξάνδρα Ταβουλάρη
Βίντεο: Άρις Ζάγκλης
Φωτογραφίες: Ορφέας Εμιρζάς
Hair stylist: Χρύσα Παριανού
ΠΑΙΖΟΥΝ
Κατερίνα Πατσιάνη
Αφροδίτη Κλεοβούλου
Φοίβος Συμεωνίδης
Μιχάλης Πανάδης
Τάσος Δημητρόπουλος
Γιώργος Φριντζήλας
Αλεξάνδρα Ταβουλάρη
Πάνος Μητρόπουλος
Ιωάννα Νασιοπούλου
_MG_6398

Δυστυχώς το τσάι σερβιρίστηκε πια, τουτέστιν η παράσταση έλαβε τέλος, όμως κάποιοι από τους συντελεστές συμμετέχουν σε μια παράσταση που ανεβαίνει σε λίγο καιρό στο Baumstrasse, και μάλιστα για δεύτερη φορά! Ο πρώτος κύκλος παραστάσεων ήταν sold out (στο τσακ δεν πρόλαβα να το δω!) και γι’ αυτό ανεβαίνει ξανά για λίγες ακόμη παραστάσεις! «Τα δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ»

Μην το χάσετε! Σπεύδω να κλείσω! (έγκαιρα αυτή τη φορά…)

Δείτε το απολαυστικό trailer για να πάρετε μια γεύση του είδους της παράστασης αλλά κυρίως του ταλέντου των ηθοποιών!

Καλή απόλαυση!!! 🙂

Advertisements