eptaimero-penthos-sti-benezouela

Την αγαπώ κι ας μην την ήξερα πολύ. Μου άρεσε ο δυναμισμός της. Ήταν πολύ καιρό άρρωστη, αλλά τώρα τελευταία είχε μπει στην τελική ευθεία. Σήμερα έφυγε πια και ξεκουράστηκε. Τη σκέφτομαι απ’ το πρωί. Σκέφτομαι τον άντρα της, τα παιδιά και τα εγγόνια της κι αναρωτιέμαι πώς νιώθει κανείς όταν χάνει ένα τόσο κοντινό του πρόσωπο… Αναλογίζομαι πώς δέχεται κανείς το θάνατο, ποια η θέση του μέσα στη ζωή και ποια η θέση της ίδιας της ζωής υπό το πρίσμα μιας Αιώνιας ζωής;;; Και πώς άραγε δέχονται το θάνατο όσοι δεν δέχονται την ύπαρξη μιας αιώνιας ζωής; Διάφορες τέτοιες σκέψεις μπερδεύονται στο μυαλό μου κάθε φορά που φεύγει κάποιος προσφιλής μου.

Και είναι τότε μια αφορμή να εκτιμήσω τη ζωή που με περιτριγυρίζει, να τη δω, να τη χαρώ – συνειδητά πια! Για πόσο ακόμα θα μπορώ να αγκαλιάζω σφιχτά τους αγαπημένους μου; ας το κάνω τώρα που τους έχω! Ας γεμίσω την καθημερινότητά μας με όμορφες στιγμές, που θα μείνουν ως αναμνήσεις, όταν κάποιος από μας φύγει. Ας έχουμε να θυμόμαστε χαρές και γέλια και πολλή-πολλή αγάπη, με κάθε μορφή της. Γιατί η αγάπη δίνει αξία στη ζωή μας, η αγάπη που παίρνουμε κι η αγάπη που δίνουμε…

Την κυρία Χριστίνα δεν την είδα πολύ πρόσφατα. Μάθαινα όμως νέα της καθημερινά. Κι έχω χαρά μέσα μου γιατί πρόλαβα να της στείλω την αγάπη και την έγνοια μου, ζυμωμένη μέσα σε κουλουράκια βανίλιας… Ήταν τα χαιρετίσματά μου, που έμελλαν να γίνουν κι ο αποχαιρετισμός μου…

 Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα σας, Καλόν Παράδεισο…!

Advertisements