Ετικέτες

morodenpaxainei03

Σήμερα έγινα μέλος σε μια ομάδα μαμαδο-bloggers, κι αυτό μού προκάλεσε μια σειρά συναισθημάτων: καταρχήν, ένιωσα μια αμηχανία – πόσο καιρό έχω να γράψω κάτι στο blog μου; τί έχω εγώ να δείξω ως «παραγωγή»; κατά δεύτερον, έκπληξη! Ξέρω πως δεν έχω το κλασσικό μαμαδοblog, αν και από τότε που έγινα μαμά, όλες μου σχεδόν οι αναρτήσεις αφορούν άμεσα ή έμμεσα αυτή μου την ιδιότητα… Ένιωσα όμως κι έναν κάποιο φόβο, συνέπεια της αντι-κοινωνικότητάς μου. Και παρότι με ξέρω, ακόμη εντυπωσιάζομαι από την ανασφάλειά μου, από τη δυσκολία μου να γνωρίσω καινούριους ανθρώπους, να μοιραστώ, να συνδεθώ. Όποιος με ξέρει ήδη, μπορεί λιγάκι να παραξενευτεί, γιατί ίσως δεν είναι άμεσα ορατά αυτά τα συναισθήματα. Όμως υπάρχουν, κάθε φορά που ξεκινά κάτι νέο. Αλλά να που υπερηφανεύομαι για κάτι: κάθε φορά πάω κόντρα σ αυτές τις σκέψεις και προχωρώ μπροστά! Πιάνω κουβέντα με αγνώστους, μοιράζομαι νέες εμπειρίες με νέους ανθρώπους και κάνω καινούριες φιλίες. Και ποτέ μέχρι τώρα δεν το έχω μετανιώσει!

Έτσι λοιπόν και τώρα. Δεν έχω κάτι να φοβηθώ. Εξάλλου κανείς δε μου ζητά τίποτα. Απλά θα γίνω κι εγώ μια μαμά που μοιράζεται τις σκέψεις της με άλλες μαμάδες, ανταλλάσει ιδέες, συμβουλές και ίσως -το εύχομαι- να κερδίσω και νέες φίλες! Κατερινάκι γλυκό, που πάντα με σκέφτεσαι, σ’ ευχαριστώ που με έβαλες σ’ αυτήν την ομάδα…κι ίσως αυτό να είναι και μια αφορμή να ξεσκουριάσω λιγάκι την «πένα» μου και ν’ αρχίσω να μπλογκάρω περισσότερο!!! 🙂

Κορίτσια, σας χαιρετώ…συναδελφικά!

Advertisements