Ετικέτες

 

Angry-child

 

Είχα γράψει παλαιότερα («Ξεβολεύομαι…») έχοντας μόνο ένα παιδί, πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο ξεβόλεμα από ένα μωρό… Ε, λοιπόν, στην παρούσα φάση, με δύο παιδιά, και μάλιστα στις ηλικίες 4 και 2 χρονών…, θα μπορούσα να αλλάξω λίγο τη φράση και να πω: δεν υπάρχει μεγαλύτερο πρήξιμο στον κόσμο απ’ το να έχεις δυο παιδιά σ’ αυτές τις ηλικίες… 

Αν δεν μάθω την υπομονή τώρα, δε θα τη μάθω ποτέ!!!

Θα ήμουν όμως άδικη, αν δεν αναγνώριζα πως μόνο ένα παιδί μπορεί να σου μάθει την ανιδιοτελή αγάπη… Όπως και να είσαι (εντάξει, θα εξαιρέσω ακραίες καταστάσεις), το παιδί θέλει να είναι μαζί σου. Να είσαι δίπλα του, να ασχολείσαι μαζί του, κι ας είσαι και θυμωμένη. Ένα τέτοιο παράδειγμα μού έδωσε ο γιος μου τις προάλλες και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Και ένιωσα τότε ακριβώς αυτό: πως με αγαπάει και με θέλει κοντά του, όπως και να είμαι. Είμαι η μαμά του, κι αυτό μετράει πάνω απ’ όλα! Είναι συγκινητικό και πρέπει να μάθω απ’ αυτό. Πρέπει να μάθω ν’ αγαπάω κι εγώ άνευ όρων, και η τελειομανία που με κατατρέχει να γίνει πια παρελθόν. Γιατί καλό είναι να έχουμε στόχους, αλλά πιο ωραίο και πιο ζεστό πράγμα από την αποδοχή και την αγάπη δεν υπάρχει…

Advertisements