Ετικέτες

,

10420759_765391490166956_4812196856576767357_n

Ένας σπουδαίος καλλιτέχνης έχει το δικό του ολοκληρωμένο, αναγνωρίσιμο σύμπαν. Η Μάρθα Φριτζήλα, ως μία απ’ αυτούς, σε κάθε της δημιουργία εκφράζει και συνταιριάζει τόσο αρμονικά τα στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητά της, προσδίνοντας στο τελικό καλλιτέχνημα μια αυθεντική ταυτότητα, με άφθαστη αισθητική.

Στον Αίαντα που παρακολουθήσαμε στα πλαίσια του φεστιβάλ Αισχυλείων, στο παλαιό ελαιουργείο της Ελευσίνας, είχαμε και πάλι αυτή την αίσθηση. Ηθοποιός και σκηνοθέτης, αλλά και τραγουδίστρια, έδωσε ρυθμό στην παράσταση, χρησιμοποιώντας τόσο εύστοχα τα κρουστά της Βίκυς Πολυχρόνη, που κατεύθυναν και «όριζαν» την αφήγηση των ηρώων. Χρησιμοποίησε τη μουσική σύνθεση των Βασίλη Μαντζούκη και Θεανώς Μεταξά για να υπογραμμίσει ή να περιγράψει μια κατάσταση: πώς να μην αναφέρω τον άριστο δυναμισμό της Αθηνάς στην πρώτη της εμφάνιση, τον παραλογισμένο μονόλογο του Αίαντα, ή την κοφτερή κι ενοχλητική παρέμβαση της πολιτικής εξουσίας (Αγαμέμνων);!

Η σκηνοθετική της γραμμή δεν ήταν νατουραλιστική, αλλά οι ήρωες χρησιμοποιώντας μόνο τη ρητορική τους δεινότητα, προσπαθούσαν να υπερασπιστούν τη θέση τους, εν είδη δικαστηρίου. Αυτό από τη μία λίγο με ξένισε, από την άλλη όμως ήταν το κατάλληλο εργαλείο για να αναδείξει τις θαυμαστές ικανότητες των συνεργατών της ηθοποιών! Θα ήθελα να δω τη Μαρία Κεχαγιόγλου εν πλήρη κινήσει, όμως –αν και ακίνητη- σε έβαζε κατευθείαν στο ρόλο της, αυτόν της πονεμένης και θρηνούσας Τέκμησσας. Όλο το συναίσθημα έπρεπε να «περάσει» μονάχα από το δίαυλο της φωνής! Πόσο δύσκολο ήταν αδυνατώ να συλλάβω… Όμως αυτό το σκηνοθετικό εύρημα έκανε και κάτι ακόμα πιο σπουδαίο: ανέδειξε το κείμενο! Θεωρώ οτι αυτό είναι το Α και το Ω σε μια σκηνοθεσία. Όλα τα μέσα που χρησιμοποιούνται κι όλοι οι ηθοποιοί να υπηρετούν και να ζωντανεύουν το κείμενο. Κι ήταν υπέροχος ο λόγος της μεταφράστριας Νικολέττας Φριτζήλα! Παρακολουθούσες της εξιστόρηση των γεγονότων κι αφουγκραζόσουν τα πάθη των ηρώων, τα τερτίπια της μοίρας τους, αλλά και την ευαισθησία τους, όπως στο σημείο που ο Αίας αποχαιρετά το παιδί του…

Δεν περίμενα επίσης οτι θα μου άρεσε τόσο ο συνδυασμός των ηθοποιών με το θέατρο σκιών. Ο Αίας, ο πρωταγωνιστής, είναι φιγούρα και δε μπορώ παρά να υποκλιθώ στο μεγάλο Άθω Δανέλλη που τον εμψύχωσε τόσο συγκλονιστικά… Η σκηνή της αυτοκτονίας του ήρωα ήταν συνταρακτική… Ανατρίχιασα ζώντας την… (η μόνη μου απορία είναι εάν όντως στην τραγωδία είναι εμφανής η αυτοκτονία επί σκηνής, καθότι συνήθως τέτοια γεγονότα συνήθως απλά περιγράφονται, κάποιος τα αφηγείται).

Οι ηθοποιοί, αν και νέοι οι περισσότεροι, ήταν σχεδόν όλοι πολύ καλοί! Πολύ ωραίος ο κορυφαίος του ανδρικού χορού-ναύτης Μιχάλης Πανάδης, ο Οδυσσέας του Φοίβου Συμεωνίδη, ο Αγαμέμνων της Τάνιας Παπαδοπούλου και φυσικά η Τέκμησσα Μαρία Κεχαγιόγλου, όπως ήδη προείπα. Πολύ εντυπωσιακές και οι 3 κοπέλες, που τόσο άψογα συντονίστηκαν στην παρουσίαση της θεάς Αθηνάς.

Οι φωτισμοί της Felice Ross εξαιρετικοί (το κόκκινο αίμα που πλημμύρισε τη σκηνή, ο διπλός φωτισμός στα εδώλια, και φυσικά τα αναρίθμητα κεριά που «έφεραν» τον ουρανό των θεών πιο κοντά στη γη, τον κόσμο των νεκρών ψυχών εγγύτερα στους ζωντανούς…).

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε κάποιες ίσως σκηνοθετικές αστοχίες, καθαρά κατά την προσωπική μου γνώμη βεβαίως, γιατί ήταν τόσο αρμονικό το σύνολο, τέτοιου επιπέδου η όλη αισθητική, που θα ήταν πράγματι άδικο. Εξάλλου η μεγαλύτερη επιτυχία της παράστασης φάνηκε αλλού: στο χρονικό διάστημα που χρειάστηκε να περάσει μετά το τέλος της παράστασης, μέχρι να ξαναγίνω η Παρασκευή, να πατήσω ξανά στα πόδια μου και η καρδιά μου να πάρει και πάλι τη συνηθισμένη της, εντός του κόσμου άχαρη θέση…

10450878_765391823500256_5832524850800754786_n

Advertisements