Ετικέτες

άστεγος

Διάβασα μόλις την είδηση για την εξιχνίαση της δολοφονίας μιας άστεγης γυναίκας, από έναν νεαρό 21 χρονών, σατανιστή, που διάπραξε το φόνο ως θυσία στο Σατανά… Είναι μια απίστευτη ιστορία, αλλά τώρα θα προσπεράσω τα προφανή, για να σχολιάσω μία, ας πούμε, «λεπτομέρεια»: το οτι ο δολοφόνος επέλεξε για θύμα του μία άστεγη. Γιατί; ήταν καθαρή σύμπτωση, πχ ήταν ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησε στο δρόμο, ή ήταν προμελετημένο; Δεν το εξετάζω από αστυνομικής απόψεως, απλά σκέφτομαι πως αν ισχύει η δεύτερη περίπτωση, για το δολοφόνο ο (κάθε) άστεγος είναι ένας αναλώσιμος άνθρωπος… Είναι κάποιος που δεν υπάρχει καν, ένα σκουπίδι στο δρόμο – «ένας περισσότερος, ένας λιγότερος, τί σημασία έχει;»… Κι αυτή η σκέψη μ’ έκανε ν’ ανατριχιάσω! Υπήρχε άραγε κάποιος να νοιαστεί γι’ αυτή την άτυχη γυναίκα; Την έψαξε κάποιος, κατάλαβαν οτι έλειπε; Ή ήταν ένας άνθρωπος μόνος, που οι συνθήκες τον έσπρωξαν στο περιθώριο κι έμεινε εκεί: στα όρια της ύπαρξης-ανυπαρξίας…

Δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: μήπως οι άστεγοι είναι και για μας, που ζούμε μια ζωή «φυσιολογική», άνθρωποι αναλώσιμοι;;; Μπορεί να μη φτάσουμε στο σημείο να τους σκοτώσουμε, αλλά μήπως κι εμείς παύουμε να τους βλέπουμε ως ανθρώπινα πρόσωπα με αξία, που το καθένα κουβαλά τη δική του ξεχωριστή ιστορία; Μπορούμε να βάλουμε στη θέση τους τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, τον εαυτό μας τον ίδιο; Ποια θα ‘ταν τότε η αντίδρασή μας; Δεν θα τους συντρέχαμε με κάθε τρόπο, πάση θυσία; Γιατί λοιπόν δε βλέπουμε στο πρόσωπό τους τον αδερφό μας;

Ο Χριστός στην παραβολή της Κρίσης (κατά Ματθαίον, κεφ ΚΕ’, στ. 31-46) μίλησε γι’ αυτό ακριβώς. Όσοι φρόντισαν τον κάθε αναγκεμένο (πεινασμένο, άρρωστο, φυλακισμένο κλπ) είναι σα να φρόντισαν τον ίδιο το Χριστό και θα συνεχίσουν να είναι μαζί Του, κοντά Του, και μετά θάνατον. Όσοι δεν συντρέξανε αυτούς που χρειάζονταν βοήθεια, είναι σα να μη φρόντισαν, να μη νοιάστηκαν τον ίδιο το Χριστό, κι αυτοί θα μείνουν μακριά του και στην Άλλη ζωή.

Αυτή λοιπόν είναι η απλή, μα τόσο δύσκολη εντολή του Θεού: «Αγαπάτε αλλήλους»! Αυτό, είπε, θα είναι το γνώρισμα όσων είναι μαθητές Του: το οτι θα αγαπάει ο ένας τον άλλον, όπως Αυτός αγάπησε κι εμάς. Τί μεγαλοσύνη, τί ανθρωπιά, μέσα σε δύο τόσο δα λεξούλες…

Μα πόσο δύσκολο, Θεέ μου, είναι να το εφαρμόσουμε…

Advertisements