Ετικέτες

stieglitz_hands_georgia_okeeffe_1918

Ήρθε και κάθισε απέναντί μου στο μετρό. Ένα πράγμα τράβηξε την προσοχή μου: τα πολύ κομμένα νύχια της. Δεν φαινόταν πολύ κουρασμένη, αλλά κρατούσε τα μάτια της πάντα κλειστά. Έμοιαζε σαν να σκέφτεται, να ονειρεύεται, να «παρακολουθεί» κάτι; Ναι, θα μπορούσε να είναι μια πιανίστρια που δουλεύει το κομμάτι της ακόμα και στο μυαλό της! Απαλά τινάγματα των δαχτύλων, ελαφρύ μειδίαμα στα χείλη, ανεπαίσθητο λίκνισμα του κεφαλιού… «Άκουγε» τη μελωδία, το μυαλό της επεξεργαζόταν ασυνείδητα μικρές λεπτομέρειες, κι η μουσική -η μεγάλη της αγάπη- τη συνόδευε ή ίσως να την «οδηγούσε» κιόλας σε κάθε της ταξίδι, μικρό-μεγάλο-τη ζωή της όλη..!

Advertisements