Μετακομίζω.
Αντί να είμαι χαρούμενη, νιώθω περισσότερο στενοχωρημένη και ανήσυχη. Ανάστατη. Εστιάζω περισσότερο στην πίκρα του αποχωρισμού (από το σπίτι εννοώ) παρά στη χαρά του νέου, πιο ευρύχωρου σπιτιού. Δεν ανυπομονώ, δεν ξέρω να κάνω όνειρα, φοβάμαι το καινούριο, προτιμώ την ασφάλεια του παλιού… Δένομαι με τα υλικά πράγματα. Συνδέω αντικείμενα με συναισθηματικές καταστάσεις και γι’ αυτό δυσκολεύομαι. Όμως σημασία έχουν οι άνθρωποι, οι σχέσεις που παραμένουν ζωντανές. Αυτό το έμψυχο σύνολο απλά αλλάζει φωλιά, για το καλύτερο και μόνο! Ίσως είμαι και αργή στις αλλαγές… Όλα καλά θα πάνε κι ακόμα καλύτερα! Το λέω -το γράφω κιόλας- για να το ακούω εγώ πρωτίστως!

Advertisements