Ετικέτες

2l8

Έχω αγωνία αυτές τις μέρες, γιατί επίκειται μια σημαντική, ελπίζω, κουβέντα για το μέλλον μου. Για το επαγγελματικό μου ίσως μέλλον, αλλά κατά βάση για την ψυχική μου ισορροπία, την ηρεμία μου, την αρμονία με τον εαυτό μου. Τώρα που το γράφω αυτό, σκέφτομαι πως μάλλον κακώς προσδίδω τόσο βάρος σε μια απλή συζήτηση. Αλλά προφανώς έχω ανάγκη να πιαστώ από κάπου, να ελπίσω σε κάτι, να με βοηθήσει κάποιος να δω καθαρότερα αυτά που κλωθογυρίζουν μανιασμένα στο κεφάλι μου… Καταλαβαίνω πως δεν είναι σωστό να εναποθέτω σε κάποιον έξω από μένα την “ευθύνη” για μια απόφαση, και πως είναι δικό μου μέλημα αυτό. Εγώ απλά ζητώ από κάποιον πιο πεπειραμένο και αποστασιοποιημένο από τη δική μου ανα-ταραχή, να μου δώσει τα “φώτα” του. Να μιλήσει η σοφία του, μέσα από την καρδιά του, κατευθείαν στη δική μου καρδιά… Ζητώ πολλά; Μαλλόν ζητώ πολλά και φοβάμαι την απογοήτευση. Αλλά δεν έχω κάτι άλλο να προσβλέπω και ούτως ή άλλως, η απογοήτευση είναι πάντα συναίσθημα προς διάχειριση. Οπότε αυτό στο οποίο θα κατέληγα είναι μια παλιά, αγαπημένη φράση, αγαπημένου ραδιοφωνικού παραγωγού: “Μην πάει ο νους σου στο καλό, υπάρχει και το καλύτερο…”!!!

Advertisements