0004

Μέχρι τώρα κατηγορούσα κατά κύριο λόγο τις παλαιότερες γενιές για όσα στραβά κουβαλάω πάνω μου και κυρίως για όσα ΔΕΝ έκανα στη ζωή μου…

…Αλλά οκ! παίρνουμε  όλοι μας μια «προίκα»- άλλος καλύτερη, άλλος χειρότερη. Το θέμα είναι πώς θα τη διαχειριστείς. Θα το βάλεις το «σεμεδάκι» να φαίνεται φάτσα φόρα στο δικό σου σπίτι ή ευγενικά θα «ξεχάσεις» την ύπαρξή του; Ή πες πως δεν παίρνεις κάτι συγκεκριμένο που ήθελες: τί λες, μήπως αντί να ζεις ΜΟΝΟ για να γκρινιάζεις που δεν στο έδωσαν, να Σηκωθείς και να το πάρεις μόνος σου;;;

Τώρα λοιπόν βλέπω καλύτερα και τη δική μου δειλία να διεκδικήσω πράγματα που υποτίθεται αγαπούσα. Βλέπω τον εφησυχασμό μου σε νοοτροπίες και συνήθειες, που υποτίθεται δεν μου άρεσαν. Νιώθω την ατολμία μου να κοιτάξω κατάματα τον εαυτό μου, να τον αγαπήσω και να τον πάρω από το χέρι να πάμε παρακάτω… Όμως, εννοείται, ποτέ δεν είναι αργά. Υπάρχει πάντα ένα ΤΩΡΑ που περιμένει να το κερδίσεις, να το εκμεταλλευτείς, να νιώσεις περήφανος γι’ αυτό! Και επιπλέον -κι αυτό έχει προστιθέμενη αξία- εσύ είσαι τώρα η «παλαιότερη γενιά» για κάποιους άλλους… Τους αγαπάς, τους νοιάζεσαι, έχεις ευθύνη γι’ αυτούς… Κάνε λοιπόν την καλύτερη σου προσπάθεια να τους αφήσεις την καλύτερη δυνατή «κληρονομιά»! Κι αυτό θα ανακουφίσει το δικό σου πόνο, τον δικό τους, αλλά και το βάρος της ανθρώπινης Ύπαρξης…

Advertisements