1

Θα βάλω το ημίψηλο καπέλο μου, θα πάρω το μπαστούνι μου, κι απόψε εγώ θα γίνω ένας κομπέρ… Θα χορεύω στο σανίδι της σκηνής, θα τραγουδώ με τη φωνή μου φάλτσα. Θα λέω αστεία να γελάς, ιστορίες γλυκόπικρες, μοναχικές κι εσύ θα κλαίς… Θα πίνεις, θα μεθάς κι εγώ θα στροβιλίζομαι ηδονικά στην παραζάλη σου. Θα ‘μαι δικός σου όταν με θες, και ξένος να με φτύνεις σαν βαρεθείς την τρέλα μου… Κι εγώ θα κλαίω και θα γελώ, θα χορεύω, θα παραπατώ – όμως θα βρίσκομαι εκεί, πάνω στα φώτα της σκηνής, αιώνια μισότρελος, αιώνια δυστυχής, μόνος ανάμεσα στο πλήθος που χειροκροτεί!

Advertisements