5

Συνήθως έχω τις μαύρες μου όταν γράφω εδώ. Συνήθως η τεμπελιά μου, η βαρεμάρα κι η σπαρίλα που συνοδεύουν την απελπισία μου με αποτρέπουν απ’ το να γράψω. Κι όμως όταν γράφω νιώθω καλύτερα. Όπως κι όταν μιλάω σε φίλους νιώθω καλύτερα. Έτσι λοιπόν «ανοίγω» μια λευκή κόλλα «χαρτί» και γράφω αυτές τις αράδες. «Αράδες» είναι μια λέξη που αρέσει στον άντρα μου να χρησιμοποιεί. Γι’ αυτό χαμογελώ την ώρα τούτη που τη γράφω και τον σκέφτομαι με αγάπη. Γράφω τελείως αυθόρμητα. Δεν έχω ιδέα τί. Μπορεί και να γαληνεύω έτσι. Μπορεί και να αγχωθώ παραπάνω αν κάτσω να το αναλύσω… Δε με πιάνεις πουθενά! Λιγάκι δύσκολες αυτές οι μέρες, μάλλον εξαιτίας λίγης παραπάνω κούρασης. Δεν κάνω και τίποτα για να νιώσω καλύτερα, είναι η αλήθεια. Και το να μένω μέσα στο σπίτι τα κάνει όλα χειρότερα… Θέλει λίγη παραπάνω προσπάθεια. Θέλει «να βάλεις αρχή» κι όλα σιγά-σιγά θα κυλήσουν… Άντε να δούμε!!!

Advertisements