Ετικέτες

Αυτή η αναμονή μ’ έχει τσακίσει… Κάθομαι μέσα στο σπίτι (με εντολή γιατρού…) και κλωσσάω τ’ αυγά μου-σχεδόν κυριολεκτικά!… Έχω δουλειές να κάνω, που και βαριέμαι, αλλά και υποτίθεται δεν πρέπει να κάνω-για να μην κουράζομαι! Αμάν!!! Και αδράνεια και σπαρίλα και τεμπελιά και βαρεμάρα απ’ το καθησιό…! Όλα μαζί! Θέλω να φάω ένα ωραίο γλυκό σ’ ένα ωραίο καφέ μ’ έναν καλό φίλο! αλλά πού οι φίλοι πρωινιάτικα; συνήθως οι άνθρωποι δουλεύουν και καλά κάνουν… Και το απόγευμα είναι τόσο χαλασμένο το γαστρεντερικό μου και τόσο αλλοπρόσαλο, που δεν μπορώ να κανονίσω τίποτα…

Και με αγχώνει και το γεγονός οτι σε λίγο καιρό δεν θα μπορώ να κανω τίποτα, ούτε πρωί, ούτε βράδυ, ούτε ποτέ, λόγω ενός μαμαεξαρτώμενου πλάσματος, πού μέσα στην τέλεια σχιζοφρένεια της μαμαδίλας ανυπομονώ να κρατήσω στην αγκαλιά μου…

Κι είναι μάλλον κι αυτές οι παλιο-ορμόνες που τόσους μήνες πριν, αλλά κι αρκετό καιρό ακόμη θα με βασανίζουν με τα σκαμπανεβάσματά τους….

Ξέρω, ξέρω….παραληρώ…

Παρ’ όλα αυτά: ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!! Κεραστείτε κι ένα γλυκάκι!

Advertisements