Όλα με φοβίζουν

παλιά αλλά και νέα

πράγματα δικά μου και του διπλανού.

Μόνη μου διαβάζω άρθρα, γνώμες, στήλες

βγαίνω απ’ τη γυάλα, τρόμο συναντώ…

 

Όλη μας η ελπίδα

σκυφτή και κουρασμένη

τώρα τί μας μένει που να ‘ναι πιστευτό;

«πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,

σαν θα ξημερώσει, τί θα ‘ναι αληθινό;»

Advertisements