…έμαθα να βλέπω και γύρω μου. Δεν έμεινα μόνο κλεισμένη στον εαυτό μου. Παρατήρησα, θαύμασα, ζήλεψα τα ταλέντα και τις χάρες του καθενός. Πιέστηκα, ζορίστηκα, στενοχωρήθηκα αναγνωρίζοντας ελλείψεις μου. Παρατήρησα και τα δικά μου ταλέντα, τις δικές μου ευκολίες. Είδα διαφορετικούς ανθρώπους και τους αγάπησα, παρά τον αρχικό φόβο. Έγινα παιδί στην αγκαλιά του ενός και μαμά στην αγκαλιά του άλλου. Είδα «λογικές πορείες» του μυαλού μου να καταρρίπτονται. Ανακάλυψα την απρόσμενη δυναμική μιας ομάδας, υπό την καθοδήγηση μιας έμπειρης αρχηγού. Ανοίχτηκε μπροστά μου μια άλλη προσέγγιση της τέχνης, ακόμα πιο ενδιαφέρουσα απ’ αυτή που είχα στο μυαλό μου και σίγουρα πιο γόνιμη.

Γόνιμη…ναι! Αυτή η συναναστροφή, αυτό το παίδεμα – το εσωτερικό κι εξωτερικό – απέδωσε καρπούς! Και δε μιλώ μονάχα για τους προφανείς, που αφορούν στο αντικείμενο του σεμιναρίου, όσο για τους εσώτερους, τα μυστικά ανθίσματα του καθενός μας! Κι οι καρποί αυτοί, είμαι σίγουρη, θα φανούν κυρίως αργότερα και θα στολίσουν διάφορες πτυχές της ζωής μας. Το έχω ξαναπεί άλλωστε: η πρόοδος δεν είναι γραμμική – «προοδεύω σ’ ένα συγκεκριμένο τομέα» – αλλά κυκλική. Όσο προχωρώ σε κάτι που κάνω, θα βλέπω βελτίωση και σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Κι αυτό είναι ένα απρόσμενο όσο κι απρόβλεπτο θαύμα!

Αφέθηκα σ’ αυτό το μάθημα· αφέθηκα να με ταρακουνήσει, αφέθηκα να με συνεπάρει. Και μόνο γεμάτη νιώθω…και «πεινασμένη» για περισσότερα!!!

Ευχαριστώ σας όλους και τον καθένα ξεχωριστά.

Εις το επανιδείν

π.

* ένα σεμινάριο για τη «Φωνή των Ανθρώπων»: τη φωνή του καθενός και το μελωδικό συνταίριασμα των πολλών…

Advertisements