Μια φορά κι έναν καιρό, στο εδώ και το τώρα, ζει ένα μικρό αγόρι. Τα ντροπαλά, αθώα μάτια του γεμίζουν σιγά-σιγά μίσος κι οργή. Επαναστατούν πριν καν επαναστατήσουν, επειδή έχουν ήδη πονέσει, πολύ πριν καν να πρέπει να πονέσουν. Βουίζουν τα «γιατί;», όμως έχει πια καταλάβει, ή μάλλον αποδεχτεί, τη μοίρα του. Εξάλλου δεν ξέρει κι άλλον τρόπο, παρά το δρόμο της μη (εκφρασμένης;) αγάπης. Η ψυχή του όμως νιώθει, κι είναι αυτή που επαναστατεί. Εξεγείρεται, στα όρια των δυνάμεών του. Ακόμα υπολογίζει τις συνέπειες. Σε λίγο όμως καιρό  η ορμή της εφηβείας θα κάμψει κάθε αντίσταση κι η οργή θα σκάσει σαν κύμα. Τί κύμα όμως θα ‘ναι αυτό; Κύμα που καθαρίζει και φέρνει διαύγεια ή τσουνάμι που σαρώνει τα πάντα και καταστρέφει ανεξέλεγκτα;;!

Advertisements