Ετικέτες

«Λαμβάνω» εικόνες, «φωτογραφίζω» άτομα μες στο πλήθος, που για διάφορους λόγους μου κινούν το ενδιαφέρον. Έτσι δημιουργούνται οι «λήψεις«: ιστορίες ανώνυμων ανθρώπων μες στο ανώνυμο πλήθος.

Τις προάλλες όμως, μέσα στο ανώνυμο πλήθος, εγώ ξεχώρισα…το πλήθος! Βρέθηκα Σάββατο απόγευμα στο Mall, μετά από τουλάχιστον έναν χρόνο, και νόμιζα οτι κάποια εκδήλωση θα γίνεται που να δικαιολογεί τις ουρές των αυτοκινήτων και τις ορδές των ανθρώπων. Κι όμως… ήταν μόνο ένα απλό Σάββατο. Πήγα κάτι συγκεκριμένο να ψωνίσω, αλλά έλεγα να χαζέψω κιόλας, μια που δεν είχα μαζί μου το μωρό. Ε, λοιπόν, καμία όρεξη δεν είχα να χαζέψω! Και όσο κέφι είχα, μού χάλασε!   Κοσμοπλημμύρα…σε βαθμό ενοχλητικό!     Πέραν τούτου όμως, κάθεσαι μετά και σκέφτεσαι:

– Τί κάνουν όλοι αυτοί εδώ;  (Ό,τι κι εσύ…)  – Ψωνίζουν; Έχουν λεφτά;  (Όσα κι εσύ…)   – Τρώνε έξω και πίνουν καφέδες;  (Εσύ δεν…;!)

Ίσως για λίγο ακόμη, να ισχύει η ρήση «η φτώχια θέλει καλοπέραση».

Μετά, δεν ξέρω.

Advertisements