Ακούω Χατζιδάκη κι αγγίζω την ψυχή μου…

Πλησιάζω ξανά την πηγή της ευαισθησίας του/μου και πίνω διστακτικά κι αμήχανα νερό. Οι στάλες του πάντα με δρόσιζαν, αλλά ποτέ δεν άφησα να με ξεδιψάσουν – ούτε και τώρα. Σκέφτομαι πως αν, όταν πρωτανοίχτηκε αυτός ο κόσμος μπρος μου, είχα τολμήσει να εισέλθω (και να προσκυνήσω ευλαβικά), τίποτα δε θα ‘ταν σήμερα το ίδιο. Δε λέω αν θα ‘μουν καλύτερη ή χειρότερη -ποιος μπορεί να το πει; Λέω όμως στα σίγουρα πως θα ήμουν πιο ισορροπημένη, πιο υγιής, πιο γαλήνια.

Η πηγή εξακολουθεί να υπάρχει. Ο ναός χτισμένος και στέρεος. Μπορώ να μπω, να στήσω τη σκηνούλα μου σε μια γωνιά, να κοιτώ με βλέφαρα ορθάνοιχτα και να κοινωνώ την Ομορφιά μ’ όλης της γης τους διψασμένους.

Advertisements