Ετικέτες

Την είδα σε κατάστημα παιδικών ρούχων να πηγαινοέρχεται, να κοιτά τα ίδια ρούχα ξανά και ξανά, για αρκετή ώρα. Κρατώντας κάποια στα χέρια, φωνάζει τον άντρα της που στέκεται έξω από το μαγαζί και του τα δείχνει.

«Αυτό σ’ αρέσει;», «Αυτό;»

Αυτός αλαφιασμένος, πηγαινοέρχεται στο αμάξι του, όπου προφανώς βρίσκεται κάποιο παιδί τους.

«Καλό είναι, πάρε ό,τι θες».

Όμως αυτή το σκέφτεται από ‘δω, το σκέφτεται από ‘κει, υπολογίζει τις τιμές αφαιρώντας την έκπτωση, και προσπαθεί να κάνει την καλύτερη δυνατή αγορά: να της αρέσει, να ‘ναι καλής ποιότητας, χρήσιμο και όσο γίνεται φθηνό. Όσο περνά η ώρα, τόσο κι η ίδια κουράζεται απ’ την αναποφασιστικότητά της, πράγμα που την κάνει ακόμα πιο αναποφάσιστη και μπερδεμένη. Κοντεύει να φτάσει στα όρια του πανικού – ορατού βέβαια μόνο σε ευαίσθητους δέκτες. Διαλέγει τελικά κάτι και στέκεται στην ουρά.

… Εξάλλου αύριο θα το γυρίσει πίσω, για να πάρει τελικά την άλλη επιλογή…

Advertisements