« Ο Φρόυντ λέει οτι η δημιουργικότητα και η καταστρόφικότητα υπάρχουν μέσα σε όλους μας. Το πώς πυροδοτούνται έχει να κάνει με τις συνθήκες».

Όταν δεν αντέχεις να ΄σαι δημιουργικός, απλά αφήνεσαι σε μια αυτοκαταστροφικότητα. Κι όσο βουλιάζεις μες στην αυτολύπηση, τόσο αυτή διαβρώνει κάθε σου ίνα, σε διαπερνά, και σαν ηλεκτρισμός μεταδίδεται φορτισμένη ολόγυρά σου, σε έμψυχα, αλλά και άψυχα.

Η ζωή, το γέλιο, η αγάπη αποτυπώνονται ακόμη και στο χρώμα μιας κουρτίνας, στο γλυκό φως του αμπαζούρ, στο μεράκι με το οποίο στήθηκε και στολίστηκε μια βιβλιοθήκη!

Αντίστοιχα όμως κι η μιζέρια γυμνώνει τους τοίχους, τοποθετεί σε στεγνή σειρά τα χρηστικά κι απαραίτητα, ακόμα κι η σούπα που φτιάχνει, δεν μπορεί να δέσει: υγιεινά ψιλοκομμένα κολυμπούν σε βραστερό νερό. Λείπει η αγάπη που θα δέσει τις επιμέρους μονάδες και θα δώσει νοστιμιά…

Είναι η αναγκαστική επιβίωση έναντι της λαχτάρας για ζωή.

Είναι το βάρος μιας καταχνιάς που προσπαθεί να πνίξει το πρώτο πρωινό φως.

Είναι ο φόβος που – απο φόβο! – τολμάει να καταπνίξει την τόλμη!

Advertisements