Μία από τις μεγαλύτερες χαρές μου είναι να οδηγώ το αυτοκίνητο μόνη, κατά προτίμηση σε άδειους δρόμους, π.χ. στη Αττική οδό, να ακούω σχετικά δυνατά αγαπημένη μουσική και να τραγουδάω… Έχω τότε μία αίσθηση ελευθερίας και νιώθω χαρά, ορμή, αισιοδοξία να γεμίζουν τα πνευμόνια μου!

Τρέχω, τραγουδάω κι απολαμβάνω…!!!

Σήμερα η απόλαυση ήταν ακόμη μεγαλύτερη, καθώς στο σκηνικό είχαν προστεθεί και χιονονιφάδες που χορεύαν στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου κι εγώ ένιωθα να τρέχω μέσα σε ένα «τούνελ» νιφάδων, που θα με οδηγούσε σε χώρο μαγικό…

Υποθέτω οτι η μαγεία του χιονιού υφίσταται κυρίως για χώρες σαν τη δική μας, που σπάνια βλέπουν χιόνι…αλλά τώρα δε με νοιάζει καμιά εξήγηση, παρά η αίσθηση του να περπατάς στο κρύο και πάνω σου να πέφτουν νιφάδες ή η «συνδυασμένη» απόλαυση αυτοκίνητο-μουσική-χιόνι…

Advertisements