Ετικέτες

…διαρκεί η ζωή στο παράλληλο σύμπαν του σπιτιού μας. Ο χρόνος κυλά απελπιστικά αργά και απελπιστικά γρήγορα. Ζω σαν σε παραζάλη. Οι στιγμές διαδέχονται η μία την άλλη, ακολουθείται μια φυσική ροή, αλλά παρ’ όλα αυτά ο χρόνος μοιάζει χωρίς όρια. Δεν υπάρχει χτες και σήμερα, δεν υπάρχει πρωί ή απόγευμα, μια ζεστή θολούρα καλύπτει τα πάντα… Κι ακολουθώ τη ροή, αλλά με μια θαμπή, απροσδιόριστη αίσθηση. Όταν βγαίνω έξω, θυμάμαι πώς είναι η «κανονική» ζωή· συνειδητοποιώ πως η καθημερινή εργασία, τα ψώνια, μια βόλτα το σαββατοκύριακο είναι αυτά που ορίζουν το χρόνο και δίνουν σχήμα στην καθημερινότητά μας. Η φροντίδα ενός μωρού όμως δεν σου παρέχει τέτοιες σταθερές και γι’ αυτό ο χρόνος κυλά τόσο ορμητικά και καταλυτικά. Αυτή η απροσδιοριστία είναι κάποιες φορές κουραστική, αποπροσανατολίζει και φέρνει σύγχυση.

Το να έχεις ένα μωρό όλη μέρα είναι όντως σαν να ζεις σε άλλο πλανήτη – και με τη θετική και με την αρνητική έννοια…

…Κι είναι τόσο κουραστικό, που δυσκολεύομαι τώρα να αναλύσω περαιτέρω τη σκέψη μου και τα συναισθήματά μου και ετοιμάζομαι να αφήσω αυτές τις γραμμές λειψές… Κρίμα, γιατί παλεύω εδώ και πολύ καιρό να γράψω το κατιτίς που στριφογυρνάει στο μυαλό μου …

Advertisements