Ετικέτες

Το χειρότερο απ’ όλα είναι η απαιτητικότητά τους… Όταν θέλουν κάτι, το θέλουν εδώ και τώρα! Λες κι η επιθυμία σκάει ξαφνικά μέσα τους και τα κατακλύζει ολόκληρα, τόσο ώστε να κλαίνε γοερά μέχρι να το αποκτήσουν. Αυτό είναι το πιο κουραστικό σωματικά, αλλά και το πιο σκληρό κι επώδυνο πράγμα σε ψυχικό επίπεδο. Γιατί έρχεται μια ξένη επιθυμία να διεισδύσει και να καταργήσει με φόρα κάθε δική σου. Αλλάζοντας έτσι τις προτεραιότητές σου, έρχεται να καταρρίψει κάθε εγωισμό.

Αυτή την αλλαγή, ακόμα κι αν έχεις νιώσει οτι είναι μια καλή αλλαγή, τη βιώνεις πολύ δραματικότερα όταν συνυπάρχει η σωματική εξάντληση , αλλά και μια οργανική ανακατάταξη, σε ορμονικό κυρίως επίπεδο.

Φυσικά η χειρότερη περίοδος είναι η αρχική, μέχρι το σώμα σου να έρθει σε μια ισορροπία, εξωτερικά και εσωτερικά, και μέχρι το παιδί να μπει, ας πούμε, σε μία σειρά, σε ό,τι αφορά το φαγητό και τον ύπνο του. Τότε είναι που θα αρχίσεις να επεξεργάζεσαι πραγματικά τις αλλαγές. Μέχρι τότε όμως, η επίμονη φροντίδα του μωρού, η αφοσίωση στις απαιτητικές ανάγκες του κι η υπομονή που δείχνεις, προκαλούν μια πολύτιμη κατεργασία ολόκληρου του είναι σου και ουσιαστικά είναι αυτές που σε δένουν μαζί του.

Η εγκυμοσύνη κι ο τοκετός έκαναν την αρχή, σπρώχνοντας το σώμα σου στα όριά του. Τώρα η λοχεία και η μητρότητα γενικά, έρχονται να επιβεβαιώσουν ή να αμφισβητήσουν την ψυχική σου πρόθεση και ικανότητα να υπηρετείς, να θυσιάζεσαι και να σπουδάζεις την Αγάπη. Κι αυτή είναι μια σπουδή δια βίου και μάλιστα η δυσκολότερη απ’ όλες…

Αυτές οι γραμμές γράφτηκαν χτες εν ώρα «επιστήθιας υπηρεσίας»… Αν και ειδικά χτες, η ανάρτηση θα έπρεπε να είναι το ολιγόλογο: «Πότε επιτέλους θα περάσουν αυτές οι 40 μέρες;;;!!!» (το ξέρω, αυτοαναιρούμαι…)

Advertisements