Ετικέτες

«… Ο γιος μας είναι ήδη δυόμιση εβδομάδων. Δεν μου κάνει εντύπωση που μέχρι στιγμής δεν έχω καταγράψει τίποτα εδώ. Τα γεγονότα της γέννας και του μαιευτηρίου είμαι βέβαιος πως θα μείνουν στη μνήμη μας για πολύ καιρό (αν όχι για πάντα) και θα τα ανακαλούμε και θα τα διηγούμαστε συχνά (όπως έχουμε κάνει ήδη ουκ ολίγες φορές), οπότε είναι περιττό να τα σημειώσω εδώ…

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι η αίσθηση που και εγώ και η Παρασκευή έχουμε ότι η συνειδητοποίηση του τι έχεις και τι είναι αυτό που έχει συμβεί στη ζωή σου έρχεται μονάχα με τον χρόνο… Τα πρώτα ξενύχτια, ο κατακλυσμός των παραστάσεων και των υποχρεώσεων δεν σε αφήνουν να αισθανθείς αυτό που από πολλούς διαφημίζεται ως «συγκλονιστική εμπειρία». Δεν υποτιμώ την ποιότητα και το βάθος και τη δύναμη αυτής της εμπειρίας, απλά πιστεύω ότι είναι περισσότερη η ρητορεία γύρω από αυτή παρά η ίδια η ουσία της. Μονάχα στην απόσταση των πραγμάτων, μπορεί κανείς να συλλάβει την ουσία τους.

Τα γεγονότα, οι παραστάσεις και οι εμπειρίες έχουν δύο πόλους: ο ένας είναι αυτή καθαυτή η βίωσή τους και ο άλλος είναι η ενθύμησή τους και η ενθύμηση των συναισθημάτων που γέννησαν. Νομίζω πως αμφότεροι οι πόλοι έχουν τεράστια σημασία για την αποτίμηση των ίδιων των εμπειριών. Ο χρόνος σου αποκαλύπτει ποιότητες του παρελθόντος, μη προσβάσιμες στο εκάστοτε παρόν. Αυτό είναι κάτι που ο περισσότερος κόσμος υποτιμά. Είναι πολύ διαδεδομένη η αντίληψη πως τα πάντα πρέπει να τα ζει κανείς «μέχρι το μεδούλι τους», ενώ τις περισσότερες φορές αυτό είναι αδύνατο, αν δεν περάσει ικανός χρόνος από τη βίωσή τους.

Να πιστεύεις, συνειδητά ή ασυνείδητα, ότι οι εμπειρίες εξαντλούνται στη βίωσή τους έχει συχνά ως συνέπεια μια λαίμαργη αντίληψη για τη ζωή, που εξαντλείται στο εφήμερο και χάνει την προοπτική και την ηρεμία που ο χρόνος χαρίζει σε καθετί. Και πολύ συχνά επίσης, αυτή η λαίμαργη αντίληψη για το παρόν και τις εμπειρίες του (αν δεν επισημάνεις την αστοχία της) μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ενοχές, επειδή αυτό που αισθάνεσαι είναι κατώτερο του διαφημιζόμενου.

Δύο τινά συμβαίνουν με αυτούς που μιλούν για «συγκλονιστικές εμπειρίες»: είτε απλά ρητορεύουν άνευ νοήματος, υπό την επήρεια αυτού που με το μυαλό τους πιστεύουν ότι έζησαν, μολονότι δεν έχουν πολυψάξει αν όντως το έζησαν (είναι η περίπτωση εκείνων που αισθάνονται την κάθε στιγμή καθ’ υπαγόρευσιν μιας ιδέας για το πώς πρέπει να αισθάνονται κάθε στιγμή – και περιττό να πω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων δεν γίνεται καν λόγος για ουσιαστική εσωτερική ζωή), είτε περιγράφουν κάτι που, ανεπίγνωστα, έχει στεφανωθεί από την απόσταση του χρόνου (μικρού ή μεγάλου) που έχει μεσολαβήσει από την ίδια την εμπειρία…

Με άλλα λόγια, έχουμε μπροστά μας μια ζωή (όση μας παραχωρήσει ο Θεός) για να πλουτίσουμε και να φωτίσουμε το βάθος και το περιεχόμενο όσων ζήσαμε και ζούμε… Ωραίο πράγμα να ξέρεις ότι ο πλούτος ολοένα έρχεται και ολοένα κατακτιέται!… «

Advertisements