Ετικέτες

Έχω ξεχάσει οτι έχω ένα blog – το ξέρω! Αλλά είναι τόσα τα νέα πράγματα που απασχολούν το μυαλό μου και τόσο μα τόσο διαφορετικά…

Πώς αλλάζεις όταν ένα τοσοδά πλασματάκι, με μικρές πατουσίτσες και καρδούλα που χτυπά κάτω απ’ τη δική σου, έρχεται στη ζωή σου! Ακόμα κι αν είναι ακόμη «εντός»…

Πόσο μάλλον όταν σε λίγες μόνο μέρες -ποιος ξέρει πόσες- θα δεις τη φατσούλα του, θα φιλήσεις την κοιλίτσα του και θα μυρίσεις το δερματάκι του…

Θα καθόμαστε κι οι δυο να το χαζεύουμε, θα του μιλάμε, θα το χαϊδεύουμε και θα εφευρίσκουμε κάθε τόσο νέα παρατσούκλια (ήδη έχει αρκετά!).

Ναι, το περιμένουμε με ανυπομονησία και λαχτάρα! Φυσικά και με φόβο μπρος στον άγνωστο κόσμο που ανοίγεται μπροστά μας, μπροστά και μόνο στην αλλαγή των κεκτημένων συνηθειών. Αλλά δεν παύει η ματιά μας να είναι αισιόδοξη· δεν παύουμε να προσμένουμε την ευτυχία και την ολοκλήρωση μιας ήδη αρχινισμένης αρμονίας και ευλογίας στις ζωές μας – λάθος! στη ζωή μας… Και τώρα αυτή η Ζωή έχει επεκταθεί! Δημιούργησε ζωή και πλέον σ’ αυτόν τον κήπο θα βλασταίνουν και θα ανθίζουν τρεις πια άνθρωποι… Κι όσο η αγάπη φουντώνει, τόσο το λίπασμα θα είναι αρκετό και για άλλους ανθρώπους! Και φυσικά όχι μόνο γι’ αυτούς που «φυτρώνουν» στον κήπο, αλλά και για κάθε περαστικό και διπλανό που θα θέλει να συμμετάσχει και να μοιραστεί την ευωδία…

Με το καλό λοιπόν!

Advertisements