Ετικέτες

Ακόμα κουλουριάζονται μέσα μου τα τελευταία γεγονότα και άκρη δεν βγάζω. Είναι πολύ νωπά ακόμη, και δεν μπορώ να τα επεξεργαστώ. Υπάρχουν όμως, και σιγοβράζουν. «Εν παγωμάρα» λοιπόν (ωραία η φράση σου Αλέξανδρε!) και όχι πια «εν βρασμώ», περιμένω, υπομένω, παρατηρώ, κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά για να προϋπαντήσω και να χειροκροτήσω το πρώτο φως! Κι όταν το μπορέσω, θα κλέψω μια αχτίδα και θα τη φέρω να λαμπρύνει και τις σελίδες αυτές.

Προς το παρόν όμως, αντιγράφω από το «Κ» μιας περασμένης Κυριακής (τα διαβάζω λίγο ετεροχρονισμένα, βλέπετε!) ένα άρθρο του οποίου μου άρεσε πολύ η οπτική, γι’ αυτό και το παραθέτω:

(του Γιώργου Γραμματικάκη, ομότιμου καθ. Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης)

«Αφού προκάλεσε έκπληξη και δέος, η ηφαιστειακή τέφρα εξαφανίζεται αργά αλλά σταθερά από τους ευρωπαϊκούς ουρανούς. Είναι λοιπόν η ώρα, χωρίς τις υπερβολές των πρώτων ημερών, να γίνει ένας σύντομος «απολογισμός» του φαινομένου. Στην επιστημονική αλλά και στην κοινωνική του διάσταση. Ένας παρόμοιος απολογισμός μπορεί να κινηθεί σε τρεις άξονες:

Πρώτος άξονας, το απρόβλεπτο των φαινομένων.

Παρά την εκπληκτική πρόοδο της επιστήμης, ένας μεγάλος όγκος φαινομένων ξεφεύγει ακόμα από την προβλεπτική της ικανότητα ή και την κατανόησή της. ‘Ετσι, ενώ μπορεί να έχουμε μια αξιόπιστη εκτίμηση του καιρού για τις επόμενες ημέρες, καμία από τις πρόσφατες φυσικές καταστρογές δεν κατέστη δυνατόν να προβλεφθεί: οι μεγάλοι σεισμοί, το τσουνάμι, η ηφαιστειακή έκρηξη. Ενώ λοιπόν το σύμπαν μοιάζει να έχει αποκαλύψει στην απιστήμη τον βαθύτερο εαυτό του, το ίδιο μας το σπίτι, η Γη, κρύβει επίμονα τα μυστικά της. Ίσως η επιστήμη θα έπρεπε να μειώσει λίγο την αλαζονεία της και ο άνθρωπος να μεγαλώσει το σεβασμό του.

Δεύτερος άξονας, μια «καλομαθημένη» κοινωνία.

Σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις ακραίων καιρικών φαινομένων, αυτή τη φορά δεν υπήρξε ούτε ένα ανθρώπινο θύμα. Περίσσεψε, εντούτοις, και πάλι η υπερβολή: οι κραυγές για την αφάνταστη ταλαιπωρία των επιβατών, για την καταστροφή του τουρισμού, για τα δεινά που μας μέλλονται από την έκρηξη του διπλανού ηφαιστείου. Η δυτική κοινωνία είναι δέσμια της καταναλωτικής της ευμάρειας και του εγωκεντρισμού που αυτή δημιουργεί. Μήπως θα έπρεπε να σκέφτεται πιο συχνα οτι ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας δε γνωρίζει τη λέξη «διακοπές», γνωρίζει όμως άλλες λέξεις όπως πείνα και εξαθλίωση;

Τρίτος άξονας, ένας πλανήτης ζωντανός.

Οι αντιδράσεις εστιάστηκαν στην ταλαιπωρία των επιβατών ή στις οικονομικές επιπτώσεις. Τί φτώχεια! Λίγοι αισθάνθηκαν τον θαυμασμό απέναντι σε έναν πλανήτη που ακόμα πάλλεται, που κρύβει πάντοτε στα σπάγχνα του δυνάμεις ανεξέλεγκτες και αρχέγονες. Στάθηκε ωστόσο ικανός κάποια στιγμή να γεννήσει το θαύμα που ονομάζεται ζωή. Ο πλανήτης έχει μια ιστορία πέντε δισεκατομμυρίων χρόνων, ενώ η ανθρώπινη παρουσία μετρά λίγα μόνο εκατομμύρια χρόνια. ‘Ηρκεσαν ωστόσο οι τελευταίες δεκαετίες, για να προξενήσει ο άνθρωπος στον πλανήτη τραύματα που φόρτισαν με αβεβαιότητα το μέλλον του. Οι φυσικές καταστροφές είναι μέρος της θαυμαστής ιστορίας του πλανήτη, η ανθρώπινη αφροσύνη εκφράζει τη βία απέναντί της».

Advertisements