Τα λευκά ρυάκια στα μαλλιά ξεκίνησαν τη διαδρομή τους… Έχουν βέβαια ακόμη δρόμο μέχρι να συμβαδίσουν με τους παλαιότερους και σκουρότερους συναδέλφους τους. Τώρα που είναι μικρά, τους έχει πιάσει η ντροπή: δεν τους αρέσει να εκτίθενται σε κοινή θέα, οπότε παίζουν κρυφτούλι με τα υπόλοιπα και προς το παρόν φαίνεται να κερδίζουν!

Η αλήθεια είναι οτι η πρώτη αποκάλυψη φέρνει ξάφνιασμα και τρόμο. Σταδιακά όμως η ιδέα ωριμάζει (γιατί ουσιαστικά μάλλον περί ιδέας πρόκειται). Όσο κανείς επεξεργάζεται την ιδέα, τόσο συμφιλιώνεται και με την εικόνα.

Τώρα περιμένω απλώς να δω το τελικό αποτέλεσμα. Και μέχρι τότε δεν έχω σκοπό να τα καλύψω τεχνηέντως. Μπορεί άλλωστε να είναι ωραία! Και να πω την αλήθεια, βαριέμαι αφόρητα τον αγώνα δρόμου με τις άσπρες ρίζες. Επειδή δε, δεν είμαι άνθρωπος του κομμωτηρίου, ομολογώ οτι οι άσπρες ρίζες θα με νικούσαν κατά κράτος· κι απ’ το να ‘μαι δίχρωμη, προτιμώ τη σταδιακή αφομοίωσή τους απ’ τον υπόλοιπο πληθυσμό…(αν και μάλλον ο γηγενής πληθυσμός είναι που θα αφομοιωθεί απ’ τους εισβολείς…!!!) Όπως και να ’χει, τα δεδομένα είναι αυτά. Η ηλικία μας, οι εμπειρίες μας, τα γονίδιά μας αντικατοπτρίζονται στο εξωτερικό μας περίβλημα. Κι αυτό δεν είναι κακό –ίσα ίσα, καλό θα το έλεγα. Είναι το αντικαθρέφτισμα μιας ζωής, και μακάρι μόνο περήφανοι να είμαστε για την εικόνα που σχηματίζεται… Αντί λοιπόν να διορθώσω την εικόνα στον καθρέφτη, θα κοιτάξω να περιποιηθώ όσο καλυτερα μπορώ το καθρεφτιζόμενο είδωλο…

 

Advertisements