Το παράλογο του δημοσίου δε με θυμώνει (μόνο). Με πληγώνει! Όταν οι ίδιοι οι υπάλληλοι παραδέχονται την ταλαιπωρία λόγω της γραφειοκρατίας, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν σε διευκολύνουν να τελειώσεις μια ώρα αρχίτερα (ενώ μπορούν) – γιατί έτσι λέει το γράμμα του νόμου – τότε πραγματικά σηκώνεις τα χέρια ψηλά και παραδίδεσαι άνευ όρων στο έλεός τους… Και φυσικά, αν θες να γίνει η δουλειά σου, οφείλεις να αφήσεις απ’ έξω κάθε εγωισμό σου και να τους προσκυνήσεις τυφλά, δίνοντάς τους μόνο δίκιο, χωρίς να δείξεις δυσφορία ή ενόχληση, και οπωσδήποτε ποτέ δεν πρέπει να τους βάλεις τις φωνές!

 Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν τελικά ανάγκη να ασκήσουν εξουσία. Είτε κάνουν λάθος είτε όχι, σε θέλουν υποτελή τους. Και φυσικά το πώς και πότε ακριβώς θα γίνει η δουλειά σου, εξαρτάται απ’ το πώς ξύπνησε σήμερα ο κάθε προϊστάμενος, αλλά κι ο κάθε υπάλληλος. Αν, ας πούμε, δεν έκατσε καλά η φάση με τη γκόμενα χτες βράδυ, ή αν η ολυμπιακάρα έφαγε 3 γκολ, είναι καλύτερα να μην πλησιάσεις στο γραφείο σε απόσταση 3 μέτρων…

 Όλη την ημέρα σήμερα στην εφορία (γιατί  ε κ ε ί  ήμουν) σκεφτόμουν πότε και πώς θα μπορέσω να πάω στη Δανία ή τη Σουηδία, για να ανοίξω την επιχείρησή μου σε 3 μέρες κι όχι σε 5 μήνες- και λίγο λέω… Πόσα χαρτιά έχω συμπληρώσει απ’ την αρχή έως τώρα και πόσες διαφορετικές διαδικασίες έχουν γίνει, προκειμένου απλά και μόνο να πάρω στο όνομά μου μια ήδη υπάρχουσα επιχείρηση…;!

 Το παράλογο των δημοσίων υπηρεσιών με συνθλίβει…

 

Υ.Γ.: Και σκέφτομαι…: μήπως η σημερινή τους συμπεριφορά έρχεται να επιβεβαιώσει την έρευνα που διάβασα χτες ότι πρωταθλητές της διαφθοράς είναι η εφορία, η πολεοδομία και οι γιατροί;! Μήπως δηλαδή χρειαζόταν λίγο λάδι στο γρανάζι για να γίνει η δουλειά μας ωραία και καλά;…

 

…     ….    ….

 

 

 

Advertisements