Έφυγες κι ακόμη κοιτάζω τη θέση σου αδειανή

Τα τσαλακωμένα τριαντάφυλλα εκεί όπου κοιμόσουν

Με κοίταζες με μάτια γελαστά

Και χάιδευες το πρόσωπό μου με τις ζεστές παλάμες σου

Ήμασταν ευτυχείς και ασφαλείς στο ακούμπισμά μας

Ο μεγάλος κόσμος υπήρχε και στερεώνονταν

Πάνω στο μικρό δικό μας

Αυτός ο πυρήνας

Ήταν η αρχή και το τέλος του δρόμου

Ήταν η σφήνα στο παράλογο του κόσμου

Ήταν χαμόγελο την ώρα της κατήφειας

Και δροσερό αεράκι μες στο λιοπύρι

Αυτός ο πυρήνας ήταν.

 

Advertisements