Θυμάται την πρώτη του εξομολόγηση, παιδί Δημοτικού ακόμα. Με πόδια κομμένα απ’ τον τρόμο, το στομάχι έναν κόμπο, το στόμα στεγνό, ψελλίζει φοβισμένα μπρος στη μαύρη φιγούρα «αμαρτίες» και «παραβάσεις». Ο ιερέας δεν ανακουφίζει το μικρό με λόγια καθησυχαστικά. Στο τέλος μόνο, βγάζει απ’ την τσέπη του ράσου του μια μικρή συσκευή.

Είναι ένα GPS, αλλά όχι απ’ τα συνηθισμένα. Αυτό δεν δείχνει δρόμους, αλλά δείχνει Το Δρόμο. Δε σε βοηθάει να στρίψεις, γιατί κάθε παρα-στράτημα σε βγάζει απ’ την Πορεία. Υπάρχει για να ορίζει το δρόμο με Πρέπει και με Μη. Δεν αναφέρεται σε συναισθήματα, ορίζει μόνο συμπεριφορές. Δεν σου ανοίγει νέους δρόμους· σου κλείνει τον ορίζοντα, προβάλλοντας τη σιγουριά της πεπατημένης. Εξάλλου μ’ ένα GPS ηθικής, δεν πρόκειται να νιώσεις χαμένος ποτέ…

Advertisements