Ένα βατραχάκι κοάζει στο στομάχι·

Η καρδιά αγκομαχεί, βιάζεται να προλάβει τους ιλιγγιώδεις συνειρμούς·

Μια κόκκινη φλογίτσα ανεβαίνει στα χείλια·

Τα βλέφαρα μαλώσανε και δε φιλιούνται πια, η κόρη μένει ξέσκεπη στη γυάλα της·

Κι ο Μέγας Ιεροεξεταστής αλλά  κ α ι  Μέγας Εμπνευστής δουλεύει ακατάπαυστα:

Κουρδίζει τα νεύρα να ’ναι πάντα τεντωμένα,

Αλλά παραλύει τις αρθρώσεις,

Εντείνει τις αισθήσεις,

Βάζει όμως παράσιτα στη μνήμη,

Αφήνει το φίδι ελεύθερο να τριγυρνά

Και σκεπάζει τα πάντα μ’ αραχνοΰφαντο πανί…

Advertisements