Η μακαρονάδα

Παλιός κι επίκαιρος Σπανουδάκης…

 

Mother’s gear…

                                      …mother’s power???

…Yes Sir!

 

Το χειρότερο απ’ όλα είναι η απαιτητικότητά τους… Όταν θέλουν κάτι, το θέλουν εδώ και τώρα! Λες κι η επιθυμία σκάει ξαφνικά μέσα τους και τα κατακλύζει ολόκληρα, τόσο ώστε να κλαίνε γοερά μέχρι να το αποκτήσουν. Αυτό είναι το πιο κουραστικό σωματικά, αλλά και το πιο σκληρό κι επώδυνο πράγμα σε ψυχικό επίπεδο. Γιατί έρχεται μια ξένη επιθυμία να διεισδύσει και να καταργήσει με φόρα κάθε δική σου. Αλλάζοντας έτσι τις προτεραιότητές σου, έρχεται να καταρρίψει κάθε εγωισμό.

Αυτή την αλλαγή, ακόμα κι αν έχεις νιώσει οτι είναι μια καλή αλλαγή, τη βιώνεις πολύ δραματικότερα όταν συνυπάρχει η σωματική εξάντληση , αλλά και μια οργανική ανακατάταξη, σε ορμονικό κυρίως επίπεδο.

Φυσικά η χειρότερη περίοδος είναι η αρχική, μέχρι το σώμα σου να έρθει σε μια ισορροπία, εξωτερικά και εσωτερικά, και μέχρι το παιδί να μπει, ας πούμε, σε μία σειρά, σε ό,τι αφορά το φαγητό και τον ύπνο του. Τότε είναι που θα αρχίσεις να επεξεργάζεσαι πραγματικά τις αλλαγές. Μέχρι τότε όμως, η επίμονη φροντίδα του μωρού, η αφοσίωση στις απαιτητικές ανάγκες του κι η υπομονή που δείχνεις, προκαλούν μια πολύτιμη κατεργασία ολόκληρου του είναι σου και ουσιαστικά είναι αυτές που σε δένουν μαζί του.

Η εγκυμοσύνη κι ο τοκετός έκαναν την αρχή, σπρώχνοντας το σώμα σου στα όριά του. Τώρα η λοχεία και η μητρότητα γενικά, έρχονται να επιβεβαιώσουν ή να αμφισβητήσουν την ψυχική σου πρόθεση και ικανότητα να υπηρετείς, να θυσιάζεσαι και να σπουδάζεις την Αγάπη. Κι αυτή είναι μια σπουδή δια βίου και μάλιστα η δυσκολότερη απ’ όλες…

 

 

Αυτές οι γραμμές γράφτηκαν χτες εν ώρα «επιστήθιας υπηρεσίας»… Αν και ειδικά χτες, η ανάρτηση θα έπρεπε να είναι το ολιγόλογο: «Πότε επιτέλους θα περάσουν αυτές οι 40 μέρες;;;!!!» (το ξέρω, αυτοαναιρούμαι…)

 

…Rescue remedy

 

Φαίνεται οτι ο (επικείμενος) ερχομός ενός παιδιού δεν είναι αρκετός, γι’ αυτό και χρειάζονται επιπλέον σκοτούρες, άγχη και αγωνίες με τη δουλειά… Στάσιμη, ενώ θα έπρεπε τώρα να αναπτύσσεται, εμπόδια στις οικονομικές συναλλαγές λόγω αυστηρότερων κριτηρίων στις τράπεζες («πρέπει να γίνετε καλύτερος πελάτης για να σας ξανα-βγάλουμε μπλοκ επιταγών»…!) κλπ τέτοια…

Συν μία κοιλιά που με εμποδίζει να κάνω τις δουλειές μου μόνη μου και πρέπει να τρέχω και τον Β. μαζί μου, ο οποίος αφήνει τη δική του δουλειά για να με πηγαινοφέρνει… Ωραία πράγματα… Κι έχω και την αγωνία: θα προλάβω να τελειώσω τις δουλειές μου πριν γεννήσω;!

Θα μου πεις: μια χαρά τα έχεις προλάβει όλα μέχρι στιγμής, όλα (σχεδόν) είναι έτοιμα, ίσως και παραπάνω απ’ όσο θα περίμενε κανείς, και παρ’ όλα αυτά αγωνιάς…

Ε, άμα το’ χει κανείς μέσα του…

Μα να σου πω κάτι; Και ό,τι δεν έχει γίνει τώρα, δεν είναι από τα απαραίτητα να γίνουν!

Ε, πια!!!

 

Πω-πω…!!!

Τί να πει κανείς;! Όλα τα έξοδα βγαίνουν μαζί… Ξαφνικά το σπίτι που μένεις χρειάζεται ανακαίνιση απ’ την κορφή ως τα νύχια! Οι σωλήνες βγάζουν σκουριά (και ουσιαστικά πλένεσαι μ’ αυτό το νερό!), πέραν της ελαττωμένης πίεσης (που την έχεις βέβαια πια συνηθίσει), τα καλοριφέρ καταρρέουν ένα-ένα, τα πατζούρια μπάζουν αέρα ή παύουν να ανοίγουν… Χρειάζεται κι άλλα να πω;! …Κι όλα αυτά απαιτούν φροντίδα, που σημαίνει έξοδα, που σημαίνει έγνοια και άγχος… Κι αντί να δίνεις τα λεφτά σου σε πράγματα που αξίζουν και εξασφαλίζουν ένα καλύτερο μέλλον σε σένα και την οικογένειά σου, τα δίνεις τελικά όπου αλλού… Θα μου πεις, μικρή επένδυση είναι το σπίτι σου; Καθόλου μικρή, αλλά ας μην πέφτουν και όλα μαζί…!!!!

 Η διαχείριση των οικονομικών απαιτεί δεξιοτεχνία, αυτό έχω καταλάβει, είτε κυβερνάς ένα σπίτι, είτε μια μικρή επιχείρηση – και το κακό είναι οτι κανείς δεν έχει τέτοιες γνώσεις από πριν, αλλά πρέπει αναγκαστικά να μάθει να κολυμπά έχοντας πέσει ήδη στη θάλασσα…(κι αν έχει και ένα σπίτι και μια επιχείρηση να φροντίσει και βγήκε μόλις στο κουρμπέτι;;;!!!)

Γκρινιάζω… Ίσως απλά λέω τον πόνο μου, ψάχνοντας συμπάσχοντες…

……….

… Όλα είναι καλά, αρκεί να ζεις μες στην αγάπη… Κι ακόμη και η υγεία έρχεται δεύτερη (μεγάλη κουβέντα, που βγαίνει φυσικά απ’ το στόμα υγιούς)… Δόξα τω Θεώ για όλα- δεν θα μπορούσα κάτι άλλο να πω…   

Welcome to the real world, kiddo…

Το παράλογο του δημοσίου δε με θυμώνει (μόνο). Με πληγώνει! Όταν οι ίδιοι οι υπάλληλοι παραδέχονται την ταλαιπωρία λόγω της γραφειοκρατίας, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν σε διευκολύνουν να τελειώσεις μια ώρα αρχίτερα (ενώ μπορούν) – γιατί έτσι λέει το γράμμα του νόμου – τότε πραγματικά σηκώνεις τα χέρια ψηλά και παραδίδεσαι άνευ όρων στο έλεός τους… Και φυσικά, αν θες να γίνει η δουλειά σου, οφείλεις να αφήσεις απ’ έξω κάθε εγωισμό σου και να τους προσκυνήσεις τυφλά, δίνοντάς τους μόνο δίκιο, χωρίς να δείξεις δυσφορία ή ενόχληση, και οπωσδήποτε ποτέ δεν πρέπει να τους βάλεις τις φωνές!

 Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν τελικά ανάγκη να ασκήσουν εξουσία. Είτε κάνουν λάθος είτε όχι, σε θέλουν υποτελή τους. Και φυσικά το πώς και πότε ακριβώς θα γίνει η δουλειά σου, εξαρτάται απ’ το πώς ξύπνησε σήμερα ο κάθε προϊστάμενος, αλλά κι ο κάθε υπάλληλος. Αν, ας πούμε, δεν έκατσε καλά η φάση με τη γκόμενα χτες βράδυ, ή αν η ολυμπιακάρα έφαγε 3 γκολ, είναι καλύτερα να μην πλησιάσεις στο γραφείο σε απόσταση 3 μέτρων…

 Όλη την ημέρα σήμερα στην εφορία (γιατί  ε κ ε ί  ήμουν) σκεφτόμουν πότε και πώς θα μπορέσω να πάω στη Δανία ή τη Σουηδία, για να ανοίξω την επιχείρησή μου σε 3 μέρες κι όχι σε 5 μήνες- και λίγο λέω… Πόσα χαρτιά έχω συμπληρώσει απ’ την αρχή έως τώρα και πόσες διαφορετικές διαδικασίες έχουν γίνει, προκειμένου απλά και μόνο να πάρω στο όνομά μου μια ήδη υπάρχουσα επιχείρηση…;!

…

 Το παράλογο των δημοσίων υπηρεσιών με συνθλίβει…

 

Υ.Γ.: Και σκέφτομαι…: μήπως η σημερινή τους συμπεριφορά έρχεται να επιβεβαιώσει την έρευνα που διάβασα χτες ότι πρωταθλητές της διαφθοράς είναι η εφορία, η πολεοδομία και οι γιατροί;! Μήπως δηλαδή χρειαζόταν λίγο λάδι στο γρανάζι για να γίνει η δουλειά μας ωραία και καλά;…

 

…     ….    ….

 

 

 

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…Vol. 2

…Οπλιστείτε, λοιπόν, με υπομονή, γιατί αρχίζει η μεγάλη βόλτα στα μαγαζιά…

 

Και εξηγούμαι:

Ξέρετε εσείς πόσων ειδών πλακάκια κυκλοφορούν και πόσο μεγάλη είναι η γκάμα των τιμών τους;! Ξέρετε ότι υπάρχει πλακάκι των 9 €/m ², αλλά υπάρχει και με 105 €/m² (!) και φυσικά αυτό δεν είναι το ακριβότερο, αφού το έδειξαν σε μας τους κοινούς θνητούς;!

Ξέρετε πόσο αλλάζει η απόχρωση ενός πλακακιού ή μιας μελαμίνης ανάλογα με το φωτισμό κάτω απ΄ τον οποίο τα βλέπεις;

Ξέρετε πόσες ώρες χρειάζονται για να συζητηθούν μόνο οι λεπτομέρειες στα έπιπλα; Τί τζάμι, διάφανο ή αμμοβολή; Τι πλάτος; Πόσα συρτάρια; Γυαλιστερά ή σατινέ; Ναι, αλλά ποια κάνουν δαχτυλιές; Τόσες και τόσες λεπτομέρειες, που πραγματικά αισθάνεσαι ότι αυτό το μαρτύριο δεν θα τελειώσει ποτέ…

Ναι, αλλά φτιάχνεις το χώρο σου, μετά θα το χαίρεσαι, σου λένε…

Ναι, ανταπαντώ, θέλω πράγματι ένα ωραίο, καινούριο μαγαζί. Γίνεται όμως μήπως να ξυπνήσω μετά από ένα μήνα και να έχουν τελειώσει όλα;… Δώστε το μου έτοιμο κι αφήστε με εμένα να βγάζω αλλού τη δημιουργικότητά μου, κι όχι στο συνδυασμό οικοδομικών υλικών…

Έτσι αισθάνομαι αποβραδίς, όταν την επομένη έχω ραντεβού για φώτα, ταμπέλες και δε συμμαζεύεται. Αλλά, κατά ένα περίεργο τρόπο, όταν γυρνάω απ’ αυτά τα ραντεβού και έχουμε κλείσει τα ζητήματα, αισθάνομαι πολύ ικανοποιημένη και χαρούμενη· τόσο, που έχω τρομερή έμπνευση και γράφω κατεβατά, σαν κι αυτό εδώ ένα πράμα… (μυστήριο ον ο άνθρωπος, το ξέρω…)

 

Συμπέρασμα:

…Ποτέ μην ξεκινήσετε μία ανακαίνιση εάν δεν είστε ιδιαιτέρως μεθοδικός, αν δεν έχετε πολύ σαφή και συγκεκριμένη ιδέα του τί θέλετε να φτιάξετε και πάνω απ’ όλα εάν δεν είστε πολύ-πολύ αισιόδοξος άνθρωπος!!!

Ό,τι όμως και να φτιάξετε, εύχομαι ειλικρινά να πετύχει κι εσείς να ζείτε να το χαίρεστε! 

 (…πάντως κι αν δεν πετύχει ακριβώς όπως το θέλατε, μην ανησυχείτε: καταρχήν θα το συνηθίσετε την επόμενη κιόλας μέρα και δεύτερον τις όποιες ατέλειες τις προσέχουν  μ ό ν ο  οι αρχιτέκτονες κι οι πάσης φύσεως ειδικοί. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί απλά χαιρόμαστε το χώρο μας, ακόμα κι αν το τελείωμα στο ράφι δεν είναι αυτό που θα ’πρεπε… )

 

Μεγειά μας!  Καλορίζικο!  :-)

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…

Θεέ μου, τί χρειάζεται μια ανακαίνιση…!!!!

Ποτέ μην ξεκινήσετε τέτοια διαδικασία εάν δεν είστε ιδιαιτέρως μεθοδικός, αν δεν έχετε πολύ σαφή και συγκεκριμένη ιδέα του τί θέλετε να φτιάξετε και πάνω απ’ όλα εάν δεν είστε πολύ-πολύ αισιόδοξος άνθρωπος!!!

Εάν δε, υπάρχει συνδυασμός εργασιών, όπως π.χ. να τρέχουνε παράλληλα άδειες ίδρυσης, μεταβιβάσεις αδειών και προγράμματα επιδότησης, τότε πραγματικά την έχετε βάψει!!!

Εμείς ας πούμε, πετύχαμε  διάνα!!!

Καταρχήν άλλα μας συμβουλεύουν οι μισοί και άλλα οι άλλοι…(εννοείται δε μιλώ για φίλους, αλλά για τους ειδικούς!). Κάποιοι, οι περισσότεροι, δεν ξέρουν όλα όσα αφορούν την αρμοδιότητά τους κ ερχόμαστε εμείς, οι ΜΗ ειδήμονες να ψάξουμε εγκυκλίους και αποφάσεις για να οδηγήσουμε εμείς τους «ειδήμονες» προς τη σωστή κατεύθυνση! Δηλ. ποια ακριβώς είναι η δική τους δουλειά, τι σπουδάσανε και για ποιο λόγο ακριβώς τους πληρώνουμε;! Μήπως να ζητούσαμε εμείς αμοιβή που τους διαφωτίσαμε;!

Κατά δεύτερον, πόσα άραγε χαρτιά, επικυρώσεις, πρωτόκολλα και υπογραφές χρειάζονται για να κάνεις τη δουλειά σου;;;!!! Ένιωσα στο πετσί μου τί εστί η γραφειοκρατία της Ελλάδας… Και δεν είναι μόνο το τρέξιμο απ’ τη μία υπηρεσία στην άλλη (σε άλλες περιοχές εννοείται, όχι απλά σε άλλον όροφο…), ή οι ώρες που λείπεις εκτός δουλειάς· αλλά ότι και πάλι, όταν όλα θα έχουν φύγει απ’ τα χέρια σου, η απόφαση π.χ. που περιμένεις απ’ το νομάρχη, θα βγει σε 10-15 μέρες!!!! Γιατί φυσικά μία υπογραφή είναι δύσκολο πράγμα, όπως και να το κάνουμε…!!!! Ε, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας! Τι τους νοιάζει αυτούς που εσύ βιάζεσαι κι έχεις ημερομηνίες να προλάβεις;! Μια υπογραφή τόσο παίρνει, ξηγημένα πράγματα…

Κι ερχόμαστε στο πονεμένο ζήτημα του να έρθει η ώρα να διαλέξεις τί ακριβώς θα κάνεις στην ανακαίνισή σου.

   Πρώτον, μην το αναλάβεις μόνος, αλλά φέρε εργολάβο με το δικό του συνεργείο· εσύ θα συνεννοείσαι μ’ αυτόν κι αυτός με τον κάθε μάστορα (ευτυχώς αυτό το κάναμε…)!

   Δεύτερον, διάλεξε, αν θες, αρχιτέκτονες που να συμφωνείς στο γούστο και τη νοοτροπία, και επιπλέον να τους εμπιστεύεσαι. Θα χρειαστεί να «τσακωθείς» πάμπολλες φορές ούτως ή άλλως, οπότε φρόντισε να ελαχιστοποιήσεις τις πιθανότητες…

   Τρίτον, οπλίσου με υπομονή, γιατί τώρα αρχίζει η μεγάλη βόλτα στα μαγαζιά…

 

(έπεται συνέχεια…)

το αρνί και ο κακός λύκος…

Γιατί οι άνθρωποι έχουν τέτοιο πείσμα να γίνει τελικά « το δικό τους »  ; Είτε έχουν δίκιο, είτε όχι, εμμένουν τόσο πιεστικά στην άποψή τους – χρησιμοποιώντας ακόμα και οικτρά επιχειρήματα που προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας – προκειμένου να εφαρμοστεί η δική τους « λαμπρή » ιδέα!!!

Τι εγωισμός, Θεέ μου! Πόσο με θλίβει τέτοια συμπεριφορά! Όχι μόνο γιατί είμαι ο αποδέκτης της, αλλά κυρίως γιατί και μόνο υπάρχει στον κόσμο…

Σε μια αντίστοιχη περίπτωση τις προάλλες, οπού δέχτηκα την επιδεικτικά αδιάφορη, προσβλητική και αφ’ υψηλού συμπεριφορά μιας δικηγόρου ( ο ορισμός της “bitch” ! ), ένας σοφός άνθρωπος δίπλα μου, μού είπε: « Αυτή είναι ο κακός λύκος, εσύ είσαι το αρνί. Εφ’ όσον το επιλέγεις και θες να είσαι το αρνί, τότε πρέπει να παραδεχτείς και το νόμο της φύσης που λέει ότι ο λύκος τρώει το αρνί…».

Σοφή κουβέντα…

Και πιθανώς ο μόνος τρόπος να ανέχεται κανείς τις κακές και μικρόψυχες συμπεριφορές δίπλα του. Δεν είναι υποτίμηση των δυνάμεών σου ή αυτο-εξευτελισμός· αντίθετα, είναι η οριοθέτηση του εαυτού και των αξιών σου, που σε κάνει να νιώθεις καλά μ’ αυτό που είσαι και με τον τρόπο που επέλεξες να ζεις…

Σοφή κουβέντα.