…ο αριστοφανικός συνεπιβάτης…

Ε λοιπόν, αυτό μου θύμισε…!

(φοβερή η παράσταση by the way… Ειδικά στο τμήμα που συμμετείχαν οι “Ροές” ως Χορός! Πραγματικά το λάτρεψα!!!)

 

Η Γη κρύβει τα μυστικά της…

Ακόμα κουλουριάζονται μέσα μου τα τελευταία γεγονότα και άκρη δεν βγάζω. Είναι πολύ νωπά ακόμη, και δεν μπορώ να τα επεξεργαστώ. Υπάρχουν όμως, και σιγοβράζουν. «Εν παγωμάρα» λοιπόν (ωραία η φράση σου Αλέξανδρε!) και όχι πια «εν βρασμώ», περιμένω, υπομένω, παρατηρώ, κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά για να προϋπαντήσω και να χειροκροτήσω το πρώτο φως! Κι όταν το μπορέσω, θα κλέψω μια αχτίδα και θα τη φέρω να λαμπρύνει και τις σελίδες αυτές.

Προς το παρόν όμως, αντιγράφω από το «Κ» μιας περασμένης Κυριακής (τα διαβάζω λίγο ετεροχρονισμένα, βλέπετε!) ένα άρθρο του οποίου μου άρεσε πολύ η οπτική, γι’ αυτό και το παραθέτω:

 

(του Γιώργου Γραμματικάκη, ομότιμου καθ. Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης) 

“Αφού προκάλεσε έκπληξη και δέος, η ηφαιστειακή τέφρα εξαφανίζεται αργά αλλά σταθερά από τους ευρωπαϊκούς ουρανούς. Είναι λοιπόν η ώρα, χωρίς τις υπερβολές των πρώτων ημερών, να γίνει ένας σύντομος «απολογισμός» του φαινομένου. Στην επιστημονική αλλά και στην κοινωνική του διάσταση. Ένας παρόμοιος απολογισμός μπορεί να κινηθεί σε τρεις άξονες:

Πρώτος άξονας, το απρόβλεπτο των φαινομένων.

Παρά την εκπληκτική πρόοδο της επιστήμης, ένας μεγάλος όγκος φαινομένων ξεφεύγει ακόμα από την προβλεπτική της ικανότητα ή και την κατανόησή της. ‘Ετσι, ενώ μπορεί να έχουμε μια αξιόπιστη εκτίμηση του καιρού για τις επόμενες ημέρες, καμία από τις πρόσφατες φυσικές καταστρογές δεν κατέστη δυνατόν να προβλεφθεί: οι μεγάλοι σεισμοί, το τσουνάμι, η ηφαιστειακή έκρηξη. Ενώ λοιπόν το σύμπαν μοιάζει να έχει αποκαλύψει στην απιστήμη τον βαθύτερο εαυτό του, το ίδιο μας το σπίτι, η Γη, κρύβει επίμονα τα μυστικά της. Ίσως η επιστήμη θα έπρεπε να μειώσει λίγο την αλαζονεία της και ο άνθρωπος να μεγαλώσει το σεβασμό του.

Δεύτερος άξονας, μια «καλομαθημένη» κοινωνία.

Σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις ακραίων καιρικών φαινομένων, αυτή τη φορά δεν υπήρξε ούτε ένα ανθρώπινο θύμα. Περίσσεψε, εντούτοις, και πάλι η υπερβολή: οι κραυγές για την αφάνταστη ταλαιπωρία των επιβατών, για την καταστροφή του τουρισμού, για τα δεινά που μας μέλλονται από την έκρηξη του διπλανού ηφαιστείου. Η δυτική κοινωνία είναι δέσμια της καταναλωτικής της ευμάρειας και του εγωκεντρισμού που αυτή δημιουργεί. Μήπως θα έπρεπε να σκέφτεται πιο συχνα οτι ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας δε γνωρίζει τη λέξη «διακοπές», γνωρίζει όμως άλλες λέξεις όπως πείνα και εξαθλίωση;

Τρίτος άξονας, ένας πλανήτης ζωντανός.

Οι αντιδράσεις εστιάστηκαν στην ταλαιπωρία των επιβατών ή στις οικονομικές επιπτώσεις. Τί φτώχεια! Λίγοι αισθάνθηκαν τον θαυμασμό απέναντι σε έναν πλανήτη που ακόμα πάλλεται, που κρύβει πάντοτε στα σπάγχνα του δυνάμεις ανεξέλεγκτες και αρχέγονες. Στάθηκε ωστόσο ικανός κάποια στιγμή να γεννήσει το θαύμα που ονομάζεται ζωή. Ο πλανήτης έχει μια ιστορία πέντε δισεκατομμυρίων χρόνων, ενώ η ανθρώπινη παρουσία μετρά λίγα μόνο εκατομμύρια χρόνια. ‘Ηρκεσαν ωστόσο οι τελευταίες δεκαετίες, για να προξενήσει ο άνθρωπος στον πλανήτη τραύματα που φόρτισαν με αβεβαιότητα το μέλλον του. Οι φυσικές καταστροφές είναι μέρος της θαυμαστής ιστορίας του πλανήτη, η ανθρώπινη αφροσύνη εκφράζει τη βία απέναντί της”.

Ο τάφος

Αυτό το απόσπασμα απ΄τον Τάφο του Κ. Παλαμά, το θυμάμαι από το σχολείο. Μου είχε κάνει πολύ εντύπωση τότε. Το ξαναβρήκα μεγαλώνοντας και πάντα όταν το διαβάζω με συγκινεί πολύ.          [...] Στὸ ταξίδι ποὺ σὲ πάει ὁ μαῦρος καβαλλάρης, κύτταξε ἀπ᾿ τὸ χέρι του, τίποτε νὰ μὴν πάρεις. Κι ἂν διψάσεις μὴν τὸ πιεῖς ἀπὸ τὸν κάτου κόσμο τὸ νερὸ τῆς ἀρνησιᾶς, φτωχὸ κομμένο δυόσμο! Μὴν τὸ πιεῖς κι ὁλότελα κι αἰώνια μᾶς ξεχάσεις… βάλε τὰ σημάδια σου τὸ δρόμο νὰ μὴ χάσεις, κι ὅπως εἶσαι ἀνάλαφρο, μικρὸ σὰ χελιδόνι, κι ἅρματα δέ σοῦ βροντᾶν παλικαριοῦ στὴ ζώνη, κύτταξε καὶ γέλασε τῆς νύχτας τὸ σουλτάνο, γλίστρησε σιγὰ – κρυφὰ καὶ πέταξ᾿ ἐδῶ πάνω, καὶ στὸ σπίτι τ᾿ ἄραχνο γυρνώντας, ὦ ἀκριβέ μας, γίνε ἀεροφύσημα καὶ γλυκοφίλησέ μας!

Volodos…!!!

 

 

Ένας φίλος μου πιανίστας ( http://musicaljournal.blogspot.com/ ) μου το έστειλε να το ακούσω. Παρατηρείστε τη φοβερή άνεση με την οποία ο Volodos εκτελεί αυτό το τόσο δύσκολο τεχνικά, μα τόσο εξαιρετικό έργο (πρόκειται για δική του μεταγραφή πάνω στην ιταλική πόλκα του Rachmaninov…) Φοβερός!!!!!!!!

 

Μορφή του αγέρα…

 

 Πότε θα ξαναμιλήσεις;
Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη
ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα.
Όπως τα πεύκα
κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί
το ίδιο τα λόγια
φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί. 

 

«Επί σκηνής», ΣΤ΄, 1-10. Τρία κρυφά ποιήματα, 1966. Ποιήματα. Ίκαρος, 1974. 290

 

 

…για την τέχνη (της ζωγραφικής)

 

«…Τα πάντα είναι διαφορετικά για τον τεχνίτη, που μεταμορφώνει ένα τμήμα του κόσμου με τα ίδια του τα χέρια, που βλέπει την εργασία του να πηγάζει από την ύπαρξή του και στο τέλος της μέρας,  μιας ζωής, μπορεί να κάνει ένα βήμα πίσω και να δείξει ένα αντικείμενο –έναν καμβά, μια καρέκλα, ή μια πήλινη κανάτα– και να το δει ως ένα σταθερό χώρο φύλαξης των δεξιοτήτων του και ως ακριβές αρχείο των χρόνων του, με αποτέλεσμα να αισθάνεται συγκεντρωμένος σε ένα χώρο και όχι διασκορπισμένος σε διάφορα εγχειρήματα που από καιρό εξανεμίστηκαν χωρίς να αφήσουν κάτι απτό ή ορατό…»

 

«…Θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως τέχνη οτιδήποτε σπρώχνει τη σκέψη μας προς σημαντικές αλλά παραμελημένες κατευθύνσεις.

   Ωστόσο ο Τέηλορ αντιμετωπίζει με καχυποψία κάθε προσπάθεια σύνοψης της τέχνης με λέξεις. Επιμένει ότι ένας αξιόλογος πίνακας καθιστά αυτόματα ανεπαρκές οποιοδήποτε σχόλιο, αφού οφείλει να επιδρά και να επηρεάζει τις αισθήσεις παρά τις λειτουργίες της λογικής. (…)

   Τα μεγάλα έργα τέχνης έχουν τη χαρακτηριστική ιδιότητα της υπενθύμησης. Ακινητοποιούν το φευγαλέο: τη δροσερή σκιά μιας βελανιδιάς ένα καυτό καλοκαιρινό απόγευμα δίχως αέρα· τη στωική θλίψη ενός γυμνού δέντρου που εμφανίζεται φευγαλέα με φόντο ένα βαρύ γκρίζο ουρανό. Ταυτόχρονα, οι πίνακες μοιάζουν να συνδέονται μυστηριωδώς με ξεχασμένες διαστάσεις του ψυχισμού μας. Εκείνο που μας εκπλήσσει στα δέντρα ίσως είναι οι άρτιες επιθυμίες μας, και εκείνα που αναγνωρίζουμε στη θολή απόχρωση του καλοκαιρινού ουρανού ίσως είναι ο εφηβικός μας εαυτός».

 

 

Απ’ το βιβλίο του Αλαίν ντε Μποττόν  ” Οι χαρές και τα δεινά της εργασίας”, εκδ. Πατάκη.

(δεν το’ χω τελειώσει ακόμα, αλλά σίγουρα είναι ένα πολύ πρωτότυπο βιβλίο…)

Το βαλς των χαμένων ονείρων

 

 

Θρύμματα κήπου
Στ’ ανοιχτό δωμάτιο
Και μυρωδιά λιωμένων στα-
Φυλιών πριν την αγάπη
Πως μεγαλώσαν τόσο
Οι άνθρωποι και πέταξαν
Λευκό ανθάκι!
Σ’ ενός πιο ύπνου τ’ άπατα
Πολύχρωμες πετούν
Κροτίδες στο
Σκοτάδι.

Ι. Ηλιοπούλου

 

( μ’ αυτούς τους στίχους είχε συνοδέψει ο χρήστης του youtube, το βιντεάκι που ανέβασε. Μου ταίριαξαν, οπότε τους μεταφέρω κι αυτούς )

(…Μου άρεσε πολύ αυτή η εκδοχή με τις κιθάρες. Αλλά και η πρωτότυπη ενορχήστρωση είναι πολύ όμορφη! Για να μη χρειαστεί λοιπόν να διαλέξω, η πρωτότυπη πήρε τη θέση της στο Εθνικό cd- αγολόγιο )

Τα σπίτια (από τη Λίνα Νικολακοπούλου)

 

Ο ανίκητος χρόνος της σάρκας

 

Ξάπλωσε ανάμεσα στους ήλιους. Ανέμελα. Τα μάτια της κλείσανε. Ένα ποδήλατο σκαρφάλωσε στα βλέφαρα, κατέβηκε με φόρα τα χυτά της μαλλιά και τα ’βαψε ροζ. Γράμματα, περισπωμένες και τελείες ζουζούνισαν στ’ αυτιά της… Αποκοιμήθηκε. Κι είδε πως κυλίστηκε ξανά στο γρασίδι και πλατσούρισε στα γαλανά νερά. Σκαρφάλωσε και πάλι στα δέντρα, κι έκανε ορθοπεταλιές με το ροζ ποδήλατο. Κι ύστερα το στήθος της άνθισε. Το κόκκινο φανελάκι αγκάλιασε σφιχτά το σώμα της. Ο κόρφος της χορτάριασε. Τώρα ξαπλώνει διάφανη κάτω απ’ τον ήλιο και δέχεται το χάδι του νωχελικά. Αυτός ο ήλιος τη συντρόφευε στα πρώτα της παιχνιδίσματα, αυτός της ξαστέρωνε τις εφηβικές της μελαγχολίες. Αυτός ο ίδιος ήλιος θα τη δει σε λίγο να βγάζει βόλτα το πρώτο της μωρό κι αυτός θα δοξάσει τα άσπρα μαλλιά της αργότερα. Είναι ο ίδιος ήλιος που γυρνά αδιάκοπα και ορίζει ανελέητα το χρόνο. Τίποτα δεν ξεφεύγει απ’ τις ακτίνες του, τίποτα  δεν διαφεύγει του Χρόνου… 

 

 

 

Το έργο είναι του Χρήστου Κεχαγιόγλου με τίτλο “Ο ανίκητος χρόνος της σάρκας” (The undefeatable time of flesh) απ’ τη σειρά Μεταφορές, που παρουσιάζεται τώρα στη Θεσσαλονίκη (26 Νοεμ. 2009 – 12 Ιαν. 2010) στην Αίθουσα Τέχνης Μεταμόρφωσις. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε : http://www.kex.gr/

τί μένει τελικά…;

 

 

(απόσπασμα από την ταινία του Wim Wenders “Wings of desire”,1987)

Πρωτότυπος τίτλος “Der Himmel über Berlin” που μεταφράζεται “The Sky (or Heaven) over Berlin”: Δύο άγγελοι τριγυρνούν στο μεταπολεμικό Βερολίνο. Αόρατοι σε όλους, αλλά ορατοί στα παιδιά, προσπαθούν να βοηθήσουν και να παρηγορήσουν τους ανθρώπους. Ο ένας άγγελος, ο Damiel (Bruno Ganz), δεν είναι ευτυχισμένος με την αθάνατη υπόστασή του. Ερωτεύεται μια ακροβάτισσα του τσίρκου, τη Marion (Solveig Dommartin), και λαχταρά να γίνει άνθρωπος για να γευτεί τις χαρές της καθημερινότητας. Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ, γίνεται έγχρωμη όταν ο άγγελος «αγγίζει» ανθρώπινα συναισθήματα.

Απλά εξαιρετική…

http://www.youtube.com/watch?v=wY8uDNkOLHM

http://www.youtube.com/watch?v=2izlo8UX_PA&feature=related

(βλ. και διεθνές CD-αγολόγιο…)