Όλα με φοβίζουν
παλιά αλλά και νέα
πράγματα δικά μου και του διπλανού.
Μόνη μου διαβάζω άρθρα, γνώμες, στήλες
βγαίνω απ’ τη γυάλα, τρόμο συναντώ…
Όλη μας η ελπίδα
σκυφτή και κουρασμένη
τώρα τί μας μένει που να ‘ναι πιστευτό;
“πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει, τί θα ‘ναι αληθινό;”
ετσι οπως το περιγραφεις ετσι ακριβως το νιωθω κι εγω..
και φοβαμαι πολλες φορες οτι προσποιουμαι απεναντι σε ολους και στον εαυτο μου, κι οσο μπορω να το κανω ολα οκ.. αλλα τι γιννεται οταν σπασει το σπυρι;
θελω να εχω θετικη σκεψη παρ ολα αυτα
καλο παρασκευιατικο απογευμα.. κι ο τιτλος του blog και ολο το design μαζι με τα γραφομενα δε μ αφηνουν αδιαφορη !
Καλη-σπέρα, καλό μήνα και καλώς ήρθες! …όλα καλώς να γίνονται κι αντί να κοιμόμαστε αγκαλιά με το φόβο, καλύτερα ν΄ αφεθούμε στην “αγκαλιά του φεγγαριού”, να χρυσίσει τα όνειρά μας και το πρωί να σηκωθούμε με κέφι να τα βάλουμε μπροστά! (κι εμένα με “πιάνει” πότε-πότε η θετική σκέψη…!)
Σ΄ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
(διάβασα κι εγώ τις αδελφές από την Πράγα και μάλιστα έγραψα και μια κριτική, αλλά μετά δίστασα να την ανεβάσω. Αν τη δουλέψω λίγο, ελπίζω οτι θα τη βάλω).
Να είσαι καλά!
Σαν θα ξημερώσει, αληθινοί θα είμαστε εμείς
και πιο αληθινό το παιδί μας.
Μ’ αρέσει Σολωμάντζαρε!
Μακάρι!