Παρασιτώ.
Γαντζώνομαι πάνω σου και σε απομυζώ. Τρώω την τροφή σου,
κοιμάμαι στο σπίτι σου, χρησιμοποιώ την οργάνωσή σου για να επιβιώσω. Είσαι
σταθερός; Είμαι κι εγώ. Αν χαλάσει η ισορροπία σου απειλούμαι κι εγώ.
Κάνω κύκλους. Όταν με θρέψεις αρκετά και σε βαρεθώ, σε διαλύω
και πάω σ’ άλλον.
Παρασιτώ. Μόνος μου δεν υπάρχω – αλλά είμαι παντοδύναμος.
Με ευγνωμοσύνη,
ο ιός που μόλις κόλλησες.
Με την κατάλληλη προσαρμογή, θα μπορούσε να τελειώνει: “Ο υιός που μόλις απέκτησες” (Τουλάχιστον ισχύει για τους δικούς μου!!)
Φοβερή παρατήρηση! Έτσι είναι και δυστυχώς είναι αναπόφευκτο!